marca 16, 2006 - marca 23, 2006

Problemy relacji moskiewskiej telewizji - Antoni Zambrowski o międzynarodowych lewicowych "protestach" przeciw "okupacji Iraku" Wysłane środa, 22, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Problemy relacji moskiewskiej telewizji - Antoni Zambrowski o międzynarodowych lewicowych "protestach" przeciw "okupacji Iraku" Wysłane wtorek, 21, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Przez cały cywilizowany świat przewalają się manifestacje protestacyjne przeciw najazdowi Amerykanów na Irak. Z wyjątkową satysfakcją pokazuje to telewizja moskiewska, którą oglądam. Widać, że ani lewica na Zachodzie, ani Moskwa nie zastanawiają się, że mają podwójne standardy, dlatego że protestują przeciw temu, co robią Amerykanie w Iraku, zupełnie zapominając o tym co Rosjanie robią w Czeczeni" - Antoni Zambrowski, uczestnik Komitetu Pomocy Czeczenom w Polsce, przy tej okazji przypomina zakłamanie moskiewskie w znanej sprawie wolności dla narodów Zakaukazia.

Antoni Zambrowski przypomina o szczególnej własności lewicy europejskiej i amerykańskiej: relacjonowaniu korzystnych tylko dla moskiewskich wydarzeń, przy pomijaniu tematów wyjątkowo niechętnie podejmowanych przez sterowane przez Kreml media, co widać było przy okazji najnowszych relacji TV Moskwa dotyczących wydarzeń związanych z wyborami na Białorusi...

Nagranie trwa ponad 3 minuty i jest dostępne w Sieci do 2 IV 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

NOWY PRZYKŁAD JĘZYKA NIENAWIŚCI - Antoni Zambrowski Wysłane wtorek, 21, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Na łamach "Przekroju" (nr 10 z dnia 9 marca 2006) ukazał się artykuł demaskujący prof. Jerzego Roberta Nowaka jako wojującego antysemitę. Tytuł jego brzmi odpowiednio: "Tropiciel judeospisków". W poniedziałkowym numerze "Gazety Wyborczej" z dnia 13 marca, dokładniej w dodatku do "GW" zatytułowanym "Duży Format", prof. Jerzy Robert Nowak jest z kolei bohaterem artykułu "Kampania z Żydem w tle". Jest on poświęcony wyborom burmistrza w miasteczku Jedwabne, rozsławionym dzięki książce Jana Tomasza Grossa "Sąsiedzi". Zaledwie przed miesiącem, bo 7 lutego prof. Jerzy Robert Nowak gościł już na łamach "Gazety Wyborczej" w związku z jego odczytem w domu kultury w podwarszawskim Pruszkowie. Wszystkie te artykuły napisane są w napastliwym tonie i raz po raz przetykane kłamliwymi insynuacjami pod adresem flekowanej ofiary.

OPLUWANIE POD DYKTANDO

Mnie najbardziej dotknął artykuł na łamach "Przekroju", ponieważ miałem sposobność poznać jego autora. Red. Cezary Łazarewicz zwrócił się do mnie przed jego napisaniem o pomoc w zebraniu i weryfikacji informacji na temat mego wieloletniego przyjaciela. Jestem osobą otwartą na wszystkich, więc spotkałem z panem Cezarym i w duchu zrozumienia i przyjaźni opowiedziałem mu, co wiem o bohaterze artykułu. Nie miałem jednak pojęcia, w co się ładuję, gdyż nie mieściło mi się w głowie, że pod kierownictwem byłego dziennikarza "Gazety Wyborczej" Piotra Najsztuba poczytny tygodnik zszedł na psy i zajmuje się miast informowania - opluwaniem pod dyktando "Gazety Wyborczej" prominentnych osób z przeciwnego politycznie obozu. Nie spełniłem najwidoczniej rachub pana Cezarego w odróżnieniu od cytowanych w artykule innych jego rozmówców, demaskujących prof. Jerzego Roberta Nowaka jako antysemitę i niskich lotów historyka. Za karę doczekałem się następującego stwierdzenia:
"Jerzy Robert Nowak nie spotka się ze mną, bo jest zbyt zajęty. (...) Ubolewa, że liberalni dziennikarze wciąż powtarzają te same kłamstwa na jego temat. Na przykład, że jest antysemitą. - A ja napisałem znacznie więcej niż ktokolwiek inny o propolskich Żydach - mówi. Bo zawsze interesowałem się tymi, którzy biorą w obronę polskie sprawy.
Tyle że dla Nowaka propolscy Żydzi to tacy, którzy bez szemrania popierają jego wersje historii. Jak Antoni Zambrowski, który wystąpił publicznie w jego obronie, gdy Marian Barański w periodyku »Teraz Polska« ogłosił, że Jerzy Robert Nowak też jest pochodzenia żydowskiego. Zambrowski oświadczył, że znał matkę profesora".

WIELE KOMPROMITUJĄCYCH KŁAMSTW

W tym krótkim ustępie pan Cezary zawarł wiele kompromitujących kłamstw. Po pierwsze, pod wpływem mojej perswazji Jerzy Robert Nowak wyraził zgodę na rozmowę z panem Cezarym, ale on po spotkaniu ze mną już się do nas nie odezwał. Prof. Jerzy Robert Nowak istotnie pisał wiele o wkładzie Żydów i Polaków żydowskiego pochodzenia (co nie jest to samo) w obronę polskich spraw w czasie rozbiorów Polski, w okresie międzywojennym oraz w dobie dzisiejszej. Większość z nich nie może popierać jego wersji historii, gdyż od dawna nie żyje. Co się tyczy mojej osoby , to pan Cezary dobrze wie, że miałem poważne rozbieżności z prof. J. R. Nowakiem w sprawie oceny pewnych wydarzeń historycznych, przede wszystkim polskiego Października 1956 r., polemizowałem z nim na łamach tygodnika "Nasza Polska" i prof. J. R. Nowak urażony ostrością mej polemiki, zerwał na czas jakiś ze mną stosunki towarzyskie (Pan Cezary zapewne liczył, że mu coś opowiem o tej polemice, co da się wykorzystać przeciwko prof. J. R. Nowakowi). Pogodził nas dopiero raport "Otwartej Rzeczypospolitej" o języku nienawiści w prasie prawicowej, wydany pod tytułem "Zamiast procesu". Na współautora tego raportu Sergiusza Kowalskiego powołuje się zresztą pan Cezary w swych oskarżeniach o szerzenie przez prof. Nowaka treści antysemickich w swych publikacjach.
Mnie Sergiusz Kowalski oskarżył o to samo za słowa prawdy o wydarzeniach w Jedwabnym, kłamliwie opisanych przez Jana Tomasza Grossa (Wbrew temu, co pisze pan Cezary, we wstępie do swego artykułu pion śledczy IPN nie potwierdził wersji prof. Grossa, w której zabrakło Niemców jako inspiratorów i organizatorów mordu). Miał też Sergiusz Kowalski w swym raporcie pretensje do mnie o to, że ujawniłem fakt załamania się Janka Grossa w śledztwie w sprawie "Ruchu 8 marca" w 1968 roku i haniebnego sypania kolegów oraz koleżanek, za co był poddany ostracyzmowi przez bardziej dzielnych kolegów.
Dodam przy sposobności, że o zaplanowanie afery z Jedwabnem oskarżałem w swych artykułach nie mityczne judeospiski, lecz Jacka Kuronia - guru lewicy laickiej. Potwierdza to wsparcie, jakiego kłamstwom prof. Jana Tomasza Grossa udzieliła "Gazeta Wyborcza", która ewidentnie wybaczyła Jankowi dawną zdradę. Jacek Kuroń nie po raz pierwszy zagrywał wtedy przeciwko Polsce, gdyż to on w roku 1989 zaprosił do Polski znanego z antypolonizmu, choć mało znanego z działalności duszpasterskiej, rabina z Nowego Jorku Abrahama Weissa, by urządził głośną hecę pod klasztorem karmelitanek w Oświęcimiu. Pracujący na rusztowaniach robotnicy polali ich wodą i uczestnicy ekipy rabina Weissa przyjechali z płaczem do Jacka Kuronia, by tam osuszyć swoje szaty (Opisała to z odpowiednim wzruszeniem "Gazeta Wyborcza").

NA JAKIEJ PODSTAWIE?

Z lektury słów pana Cezarego o propolskich Żydach popierających prof. Nowaka wynika ewidentnie, że zostałem arbitralnie zakwalifikowany przez niego do tej właśnie kategorii. Chciałbym go zapytać, na jakiej podstawie to uczynił. Dziś w III Rzeczypospolitej, gdy skończył się inspirowany przez Moskwę urzędowy antysemityzm komunistyczny, mamy zjawisko masowego ujawniania się jako etnicznych Żydów osób nieraz mających 1/4, 1/8 lub nawet mniej tzw. krwi żydowskiej. Wielu z nich w PRL przezornie ukrywało swą przynależność do narodu wybranego, ale w III RP nabrało odwagi. Mnie to wszelako nie dotyczy. Całe życie deklarowałem narodowość polską, zarówno w Polsce, jak i wcześniej w Rosji, gdzie w dzieciństwie chodziłem do szkoły podstawowej, zaś za młodu ukończyłem Uniwersytet Moskiewski im. Łomonosowa. To samo czynili moi rodzice. Ojciec - znany działacz komunistyczny, przez całe życie z dumą przyznawał się do tego, że jego wuj po kądzieli Władysław Skoryński był bojowcem z Frakcji Rewolucyjnej PPS, rannym podczas rewolucji 1905 roku w strzelaninie z kozakami. Jako inwalida (poniekąd wojenny) przeżył mimo utraty możliwości pracy w zawodzie tylko dzięki obrotności i warszawskiej smykałce. Komunista dumny z obecności "fraka" w rodzinie!
Byłem w czasie komunistycznej nagonki antysemickiej po marcu 1968 roku ofiarą oskarżeń o sympatie syjonistyczne, co było wierutnym kłamstwem, gdyż gdy w 1966 roku usuwano mnie z szeregów PZPR za krytykę wrogiej polityki Partii wobec Kościoła katolickiego, stawiano mi również zarzuty o sympatię do rewolucyjnego nacjonalizmu arabskiego. Wobec załamania się planów SB uwikłania mnie w odpowiedzialność karną za kierowanie Ruchem 8 marca, posłużono się jako fałszywym świadkiem oskarżenia, agentem SB Bernardem (dziś Bolesławem) Tejkowskim, który zeznał, iż - jak na syjonistę przystało - uważałem Polaków i w ogóle Słowian za głupców i przerobiłem znane polskie przysłowie "mądry Polak po szkodzie" w wierszyk, że Polak jest głupi przed szkodą i po szkodzie. Otrzymałem za to dwa lata z art. 28. stalinowskiego "małego kodeksu karnego" o szkalowaniu Narodu Polskiego, mimo że mój obrońca, dr Kazimierz Łojewski tłumaczył sądowi, iż jest to cytat ze znanego wiersza Jana Kochanowskiego z Czarnolasu. Gdy przybyłem do Zakładu Karnego w Barczewie, administracja więzienna usiłowała napuścić na mnie więźniów pospolitych, rozpowiadając przez klawiszów, że jestem Żydem. Próba ta spaliła wszelako na panewce, gdyż podczas pierwszej wizyty w więziennej łaźni można było się łacno przekonać się, że nie jestem obrzezany. Zdawałem sobie sprawę, że wszystkie te szykany - to przewrotna zemsta władz partyjnych i esbeckich za katolicki ślub kościelny, który wziąłem po wydaleniu mnie z Partii, co czynniki partyjne przyjęły z wielkim niesmakiem.
Również w dokumencie o decyzji o mym internowaniu przygotowanym jeszcze w styczniu 1981 roku przez Pałac Mostowskich przypisano mi - bez powiadamiania mnie o tym - narodowość żydowską, o czym dowiedziałem się ze zdumieniem dopiero ostatnio, czytając swoje dokumenty w Instytucie Pamięci Narodowej. Bezpieka była równie leniwa i niewydolna, jak wszystkie instytucje komunistyczne z gospodarczymi na czele, i w przygotowanej wtedy charakterystyce wciąż nawiązywała do mego procesu marcowego, nie dostrzegając, że przed Sierpniem 1980 r. byłem czynnym uczestnikiem Akcji Wiernych "Chrystus w środkach przekazu społecznego" zbierającej podpisy wiernych o mszę świętą w radiu i TV. Dzięki tej akcji stoczniowcy wywalczyli mszę radiową nadawaną od września 1980 roku w programie I PR z kościoła św. Krzyża w Warszawie. Tak czy owak - mogę pogratulować panu Cezaremu wpisywanie się w "chlubne", esbeckie wzorce. Tym razem w ramach demaskowania prawicowego antysemityzmu.

PRZEKRECANIE FAKTÓW

By dokopać prof. Jerzemu Robertowi Nowakowi, pan Cezary odpowiednio preparuje jego życiorys. Przekręca przy tym fakty - trudno orzec czy z niechlujstwa, premedytacji, czy też braku czasu wynikającego z przepracowania - w tym samym bowiem numerze pan Cezary dokopuje jeszcze w innym artykule Jarosławowi Kaczyńskiemu jako byłemu naczelnemu redaktorowi "Tygodnika Solidarność". Zastanawiające, że w rozmowie ze mną nie zapytał ani słowem o mego dawnego szefa! Wiedział, że będę wobec niego lojalny, natomiast liczył, że uda się ze mnie wydusić coś przeciwko Robertowi. Wkłada w usta ministrowi Waldemarowi Kuczyńskiemu słowa o rzekomym przestrachu jako przyczynie wycofania się Jerzego Roberta Nowaka z opozycji antykomunistycznej. Myli atoli daty. Jan Nowak-Jeziorański w swych wspomnieniach dyrektora Rozgłośni Polskiej RWE opisuje pewnego Nowaka, zatrzymanego przez SB za rozpowszechnianie odpisu sławnego listu 34 intelektualistów do premiera Józefa Cyrankiewicza w sprawie cenzury krępującej życie kulturalne kraju. Tym wspomnianym przez niego Nowakiem był właśnie Jerzy Robert. Pan Cezary przekręca słowa Waldemara Kuczyńskiego, by wynikało z nich, iż to wtedy Jerzy Robert tak się przestraszył, że wycofał się z działalności opozycyjnej. Przeczy temu opowieść tegoż Waldemara Kuczyńskiego: "Nowak należał do frakcji patriotycznej, bliższej Kościołowi - razem z Bernardem Tejkowskim i Antonim Zambrowskim". Tymczasem nasze "bogoojczyźniane" kółko dyskusyjne zbierające się najpierw w garsonierze Bernarda (dziś Bolesława) Tejkowskiego, a po zerwaniu z nim - u socjologa Waldemara Siemińskiego, wyłoniło się z opozycyjnego nurtu na Uniwersytecie Warszawskim po wyrzuceniu mnie i Waldemara Kuczyńskiego z szeregów PZPR na wiosnę 1966 roku. Widziałem Roberta na manifestacji młodzieży katolickiej, rozpędzonej pałkami ZOMO w czerwcu 1966 roku w ostatnim dniu warszawskich obchodów Millenium Chrześcijaństwa w Polsce. Więc jednak nie przestraszył się.
Cenne jest też świadectwo Waldemara Kuczyńskiego o ówczesnej postawie Roberta, przytoczone przez pana Cezarego: "Nie było w nim nawet cienia antysemityzmu - opowiada Kuczyński". A warto wiedzieć, że toczyliśmy zażarty spór ze zwolennikami Adama Michnika, którzy traktowali jako uleganie moczarowskim nacjonalistom mówienie o polskim patriotyzmie i mieli nam za złe obronę praw Kościoła katolickiego. Później Adam Michnik napisał książkę "Kościół - lewica - dialog", w której złożył samokrytykę za swą ówczesną postawę, ale powstrzymał się przed daniem satysfakcji swym ówczesnym adwersarzom. Po co konkurencji robić reklamę! Tej niechęci do Kościoła sprzyjał rodowód michnikowych "komandosów" wywodzących się z dawnych kuroniowych "walterowców", czyli harcerzy z czerwonego hufca im. gen. Waltera. Powołał go Jacek Kuroń w odpowiedzi na reaktywowanie dzięki październikowym przemianom 1956 roku Związku Harcerstwa Polskiego z Aleksandrem Kamińskim na czele. Wielu partyjnych rodziców, zwłaszcza o żydowskim rodowodzie, traktowało ZHP jako organizację reakcyjną i klerykalną, więc chętnie posyłali swe pociechy do kuroniowego hufca. Stąd ich tylu było wśród "komandosów" z Adamem Michnikiem na czele.
Po wyjściu Jacka Kuronia z więzienia w lecie 1967 roku uczestnik naszego konspiracyjnego kółka, mec. Karol Głogowski z Łodzi, gdy zapoznałem go z Jackiem, powiedział mu wprost, że jeśli nie zrewiduje swego stosunku do suwerenności Polski oraz do praw Kościoła katolickiego, to będzie miał w swym otoczeniu samych Żydów. Jak wiemy, Jacek Kuroń na początku 1968 roku zapragnął stać się polskim Dubczekiem i wystąpił w obronie mickiewiczowskich "Dziadów", zdjętych przez Gomułkę ze sceny Teatru Narodowego. Podał wtedy piłkę moczarowej propagandzie, która określała Ruch 8 marca jako syjonistyczną akcję.
Zostałem dokooptowany przez SB do grona przywódców tego Ruchu, aby uwiarygodnić propagandową manipulację, iż za plecami Jacka Kuronia i Adama Michnika czai się złowieszcza postać "bankruta politycznego" Romana Zambrowskiego (mego ojca), który w 1963 roku z własnej inicjatywy złożył dymisję Gomułce ze swych wysokich stanowisk partyjnych. Ponieważ w trakcie śledztwa wyszło na jaw, że nie miałem (podobnie jak ojciec) nic wspólnego z tą akcją, zostałem ostatecznie (by uniknąć skandalu z mym uniewinnieniem) skazany za coś innego, a mianowicie - za szkalowanie PRL przez określenie polityki Partii wobec Kościoła jako nowe wydanie Kulturkampfu oraz za szkalowanie Narodu Polskiego przez przypisanie mi słów z wiersza Jana Kochanowskiego. W tych okolicznościach zarówno Waldemar Kuczyński, jak i Jerzy Robert Nowak wystąpili jako świadkowie mej obrony. Jerzy Robert, który wtedy był już pracownikiem podległego MSZ Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, ryzykował za swą postawę wydaleniem z pracy. Taki właśnie los spotkał starszego asystenta Wydziału Ekonomii UW Włodzimierza Bursztyna, również świadka mej obrony, który za karę stracił pracę na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego i wyemigrował do Szwecji
Opisując dalsze losy Jerzego Roberta Nowaka, pan Cezary wydziwia, że pisząc teksty do reżymowej prasy, m.in. do tygodnika "Polityka", pisał on je zgodnie z wymogami ówczesnych czasów. Przytacza zgodne relacje prof. Andrzeja Garlickiego, Wiesława Władyki oraz historyka IPN, prof. Andrzeja Friszke, że artykuły Jerzego Roberta Nowaka nie stwarzały problemów z cenzurą. To świadczy jedynie o kunszcie autora, który umiejętnie przemycał informacje, iż na bratnich Węgrzech władze komunistyczne inicjują z pozytywnym skutkiem reformy gospodarcze, zainspirowane polskim dorobkiem teoretycznym stanowiącym spadek popaździernikowych dyskusji ekonomicznych. A u nas wtedy panował zastój. Wygląda to wyraźnie na czepianie się delikwenta, by mu za wszelką cenę przyczepić łatkę oportunisty.

NIE TYLKO O ŻYDACH

Również czepianie się krytycznej postawy prof. Jerzego Roberta Nowaka wobec okrągłostołowego układu rządzącego III Rzeczypospolitą zdradza zwolenników PRL-bis. Pan Cezary zgodnie z zaleceniami swych mocodawców akcentuje rzekomy antysemityzm prof. J. R. Nowaka (To samo czyni autor artykułu w "Dużym Formacie", powołując się nawet na te same ekspertyzy prof. Jerzego Tomaszewskiego. W "Dużym Formacie" opisuje on prof. J. R. Nowaka jako przyjaciela Leszka Bubla, choć to właśnie Leszek Bubel zaatakował go w opisanym przez pana Cezarego artykule, zamieszczonym w jego piśmie "Tylko Polska", na który odpowiedziałem artykułem polemicznym.). Tymczasem krytyka postaw antypolskich środowisk żydowskich - to tylko cząstka jego zainteresowań. Pamiętam dla przykładu artykuły w "Naszej Polsce" krytykujące nadmierne przywiązanie Jacka Kuronia do alkoholu.
Dorabianie współczesnej Polsce antysemickiej gęby - to po prostu ulubiony chwyt środowisk liberalnych, układających kanony poprawności politycznej i usiłujących zmusić nas (nawet przy pomocy prokuratury) do przestrzegania tych kanonów. Sami z kolei przeżywają żydowskie obsesje, wobec czego mają do prof. J. R. Nowaka pretensje o przypominanie osobom żydowskiego pochodzenia ich nazwisk rodowych, co jest w przypadku osób publicznych zwyczajną praktyką w krajach demokratycznych. Przy tym wszystkim mylą im się kierunki i w związku z tym sami są gotowi szerzyć antysemickie plotki. Dlatego na zakończenie swego artykułu pan Cezary usiłuje dobić prof. Jerzego Roberta Nowaka, przypominając mu, że jacyś kretyni przypisują mu nazwisko Moritz Nauman. Na kretynów, panie Cezary, nie ma lekarstwa, gdyż dla niektórych z nich nawet nazwisko Nowak - najpopularniejsze w całej Słowiańszczyźnie - jest typowym nazwiskiem przechrztów. Cóż zrobić, na głupotę nie ma lekarstwa. Jedynym kryterium słuszności jest zgodność z prawdą i dlatego mam pretensje do pana Cezarego o tak częste mijanie się z nią w powyższym artykule.

Antoni Zambrowski

Publicystyka Antoniego Zambrowskiego na ASME

Stanowisko Ruchu na rzecz JOW przyjęte na konferencji w Lubinie oraz zaproszenie na konferencję JOW do Warszawy w dniu 8 kwietnia 2006 Wysłane poniedziałek, 20, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Informacja o konferencji w Lubinie, w sobotę 18 marca 2006

W sobotę, 18 marca 2006, w sali kinowej Centrum Kultury "Muza" odbyła się konferencja pod hasłem "Ordynacja wyborcza warunkiem naprawy państwa". Konferencję zorganizował Ruch Obywatelski na rzecz JOW (głównym organizatorem był Edward Wóltański) pod patronatem Prezydenta Miasta Lubina.

Konferencję otworzył i słowo wstępne wygłosił p. Robert Raczyński, Prezydent Miasta, który dołączył do grona Honorowych Samorządowych Patronów JOW. Referaty wygłosili: prof. Jerzy Przystawa (Uniwersytet Wrocławski), dr Zdzisław Ilski (Politechnika Wrocławska), mgr Igor Brudnowski (Uniwersytet Szczeciński), prof. Delaine Swenson (USA, Katolicki Uniwersytet Lubelski), mgr inż. Janusz Sanocki (Nysa, Prezes Stowarzyszenia na rzecz Zmiany Systemu Wyborczego JOW), prof. Mirosław Dakowski (Akademia Podlaska), dr Marek Zagajewski (Uniwersytet Szczeciński) i mgr inż. Jerzy Gieysztor (Wrocław), który przedstawił złożony w Sejmie projekt ordynacji wyborczej Ruchu. W konferencji uczestniczyli, poza mieszkańcami Lubina i okolic, działacze Ruchu m.in. z Nysy, Wrocławia, Szczecina, Katowic, Warszawy.

Dyskusja koncentrowała się wokół propozycji ordynacji zgłoszonej przez Prawo i Sprawiedliwość. Uczestnicy uchwalili Stanowisko, w jakim przedstawili podstawowe wady tego projektu, którego uchwalenie nie uzdrowiłoby polskiej sceny politycznej, a tylko pogłębiłoby frustrację społeczną i zniechęcenie Polaków do procedur demokratycznych. (wytł. ASME)

Powiastki filozoficznej ciąg dalszy - Stanisław Michalkiewicz Wysłane poniedziałek, 20, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Jak człowiek żyje dostatecznie długo, to z samego upływu czasu może stać się klasykiem. A jeśli jeszcze pisze...! Co prawda, nie ma rzeczy doskonałych i z pisaniem wiąże się też pewne ryzyko, bo nie ma nic śmieszniejszego niż diagnozy, co się nie sprawdzają. Jeśli jednak się sprawdzają, to czyż ich autorowi nie należy się choćby jeden listek bobkowy do wieńca sławy? Ożywiony takimi nadziejami, przypominam tedy felieton, jaki wydrukowałem 10 sierpnia 1991 roku w tygodniku "Najwyższy CZAS!" pod tytułem "Temat na powiastkę filozoficzną".

Pisałem tam m.in.: "Otóż kiedy tak sięgam pamięcią wstecz, to przypominam sobie, że teoretycznie pan Leszek Balcerowicz został wynaleziony przez pana Tadeusza Mazowieckiego, który "»obdarzył go pełnym zaufaniem«. Czy jednak zaufanie pana Tadeusza Mazowieckiego mogło stać się fundamentem takiej politycznej potęgi? Chyba nie, bo przecież wkrótce sam pan Tadeusz Mazowiecki musiał odejść w konfuzji ze sceny politycznej. W takiej sytuacji jego zaufanie nie warte już było funta kłaków. Zauważmy jednak, że mimo upadku pana Tadeusza Mazowieckiego pan Leszek Balcerowicz trwał nadal. Zdawało się, że jego pozycja zachwiała się podczas próby formowania rządu przez pana mec. Jana Olszewskiego (...), ale skończyło się na tym, że to pan mec. Olszewski musiał zrezygnować, zaś Pan Prezydent obudował wokół wicepremiera i ministra finansów nowy rząd z panem J. K. Bieleckim jako premierem. W ten sposób zamiast zapowiadanego »przełomu« otrzymaliśmy »kontynuację«, ponieważ było jasne, że strategię gospodarczą nadal wyznacza pan Leszek Balcerowicz, zaś reszta rządu, wraz z jego Szefem, funkcjonuje, że tak powiem, ze względów protokolarnych. (...) Pewne światło na źródło politycznej trwałości pana Leszka Balcerowicza rzuca okoliczność, że firmowany przez niego program stabilizacyjny (...) zyskał akceptację Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Banku Światowego oraz innych ośrodków wielkiej finansjery. Popierając pana Leszka Balcerowicza i obdarzając go zaufaniem, ma ona naturalnie swoje cele i swoje - jakże by inaczej! - wyrachowanie, ale przecież nie można z góry wykluczyć, że i pan Leszek Balcerowicz też ma swoje. Wynikałoby z tego, że prawdziwa trwałość władzy nie jest ufundowana na lotnych piaskach masowych nastrojów, które bywają kapryśne, ani nawet na poparciu osób uważanych za wpływowe, które też mogą odwrócić swoje sympatie, tylko na zaufaniu ludzi trzymających klucz do kasy. Wkraczamy w kampanię wyborczą, z odmętów której wyłoni się nowy parlament, który z kolei powoła nowy rząd. Zadaję sobie w związku z tym pytanie, czy również i w tym rządzie, bez względu na to, jaka partia czy koalicja będzie go firmowała, pan Leszek Balcerowicz obejmie tekę ministra finansów? Gdyby tak się stało, byłby to temat na powiastkę filozoficzną".
A czyż stało się inaczej? Wprawdzie pan Leszek Balcerowicz nie we wszystkich rządach był wicepremierem i ministrem finansów, ale jeśli nawet nie był, to i tak sprawował coś w rodzaju gospodarczej dyktatury nad kolejnymi tubylczymi formacjami. Zmieniały się rządy, zmieniali się prezydenci, a pan Leszek Balcerowicz trwał niczym skała, o którą rozbijają się wszystkie bałwany. Czyż nie świadczy to, że punkt ciężkości władzy państwowej w Polsce od samego początku transformacji ustrojowej przesunął się na jego osobę, że "ubi Petrus, ibi Ecclesia", czyli - gdzie Piotr - tam Kościół? Skłania to do głębokiej zadumy nad naszą młodą demokracją i państwem prawa, a w szczególności - nad głupstwami, które w nieprawdopodobnych ilościach wypisują różni obłąkani docenci nauk politycznych.
Dlatego snując tę filozoficzną powiastkę, nie zapominajmy o uwadze Adama Mickiewicza, który zapożyczył ją od La Fontaine'a, a ten - od starożytnego Ezopa, że "każdy ma swoją żabę, co przed nim ucieka i swojego zająca, którego się boi". Kiedy w Sejmie pojawił się świętokradczy pomysł utworzenia komisji śledczej, która sprawdziłaby prywatyzację sektora bankowego, na całą Polskę rozległ się klangor, którego nie powstydziłyby się nawet gęsi holokaustowane pod pretekstem ptasiej grypy. Przoduje jak zwykle "Gazeta Wyborcza", a za nią powtarzają jeremiady rzesze półinteligentów, niezwykle rade ze sposobności wykazania, że są "na poziomie". Tylko patrzeć, jak po linii nadprzyrodzonej to zuchwałe bluźnierstwo potępi JE abp Józef Życiński, ostatnio specjalizujący się w anatemach. Aliści przebieg posiedzenia Komisji Nadzoru Bankowego pokazuje, że zającem pana Leszka Balcerowicza może być pan Lejb Fogelman, doradca pana Profumo, warszawski król życia. Już ta okoliczność wyjaśniałaby zaangażowanie "Gazety Wyborczej", której publicyści na wyścigi lojalnie merdają ogonami, a przecież pan Fogelman tylko doradza panu Aleksandrowi Profumo, przed którym nawet członkowie Komisji Europejskiej skaczą z gałęzi na gałąź.

Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Stanisława Michalkiewicza na ASME i nagrania TV ASME

Czy następca Balcerowicza zepsuje złotego? - Krzysztof Mazur Wysłane poniedziałek, 20, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Giertych chce głowy Balcerowicza", "Balcerowicz musi odpowiedzieć", "Balcerowicz pod Trybunał Stanu", "Balcerowicz pod specjalnym nadzorem", "LPR żąda odwołania Balcerowicza" - to tylko ułamek tytułów prasowych będących reakcją na ubiegłotygodniowe napięcia pomiędzy prezesem NBP a rządem i ugrupowaniami tworzącymi tzw. pakt stabilizacyjny.

Oczywiście wśród tytułów dominował stary i ciągle aktualny postulat "Balcerowicz musi odejść" kojarzony najczęściej z osobą przywódcy Samoobrony, który wprawdzie miał niedawno okres chwilowego załamania, kiedy to godził się nawet, że "Balcerowicz musi zostać", ale wszystko wskazuje, że wspomniany kryzys Andrzej Lepper ma już za sobą, a przynajmniej nie może sobie na taki luksus pozwolić w sytuacji, gdy coraz głośniej o głowę Balcerowicza dopominają się pozostali "sojusznicy" Paktu Stabilizacyjnego. Faktem jest, że Leszek Blacerowicz jest symbolem i twarzą ciągle żywej III RP, gdyż mało jest polityków, którzy począwszy od 1989 r. aż po dzień dzisiejszy mieli przez tak długi okres wpływ na kształtowanie systemu finansowego i gospodarczego. W połowie lat 90. zachodzące przemiany w mentalności młodych ludzi zaowocowały powołaniem przez socjologów terminu "generacja X", a niedawne wydarzenia zainspirowały media do wymyślenia "pokolenia JPII". To co może łączyć "pokolenie X" w Polsce z "pokoleniem JPII", to konflikt określonego emocjonalnego zaangażowania i oczekiwań na miarę XXI wieku z niemożnością ich realizacji we własnym kraju. Powodem tej dychotomii jest właśnie realizowana od kilkunastu lat polityka, kojarzona z byłym ministrem, wicepremierem, szefem Unii Wolności, a obecnie prezesem krajowego banku centralnego.
Materialne piętno balcerowiczowskiej polityki, będącej w istocie odpowiednikiem ekonomicznego New Age, monetarnego etatyzmu doprawionego utylitarną ideologią, wyraźnie rzutuje na poglądy nie tylko zwolenników, ale co gorsze - również na oponentów tej strategii.
Czy stanowisko prezesa NBP daje rzeczywiście takie możliwości oddziaływania na politykę ekonomiczną, że warto rozpraszać siły na wojny podjazdowe z Balcerowiczem lub próbować jego przedterminowego odwołania, stawiając pod osąd Trybunału Stanu? Z pewnością podstawowa funkcja banku, czyli dbanie o zdrowy pieniądz, ma znaczenie bardzo istotne, o czym świadczy najnowsza historia rodzimej waluty.

Niemoralna historia złotego

Już wkrótce po odzyskaniu przez Polskę niepodległości postanowiono, że funkcję narodowej waluty będzie pełnił "złoty", jednakże ze względu na trwające zamieszanie polityczne i gospodarcze odkładano w czasie realizację tego zamierzenia.
Dopiero w 1924 r., kiedy podjęto szereg działań mających na celu ograniczenie szalejącej hiperinflacji, zdecydowano się na utworzenie pierwszego w II RP banku centralnego z prawdziwego zdarzenia, który - jak wielu nie chce pamiętać - nie był wcale bankiem państwowym, lecz spółką akcyjną z kapitałem m.in. prywatnych udziałowców. W ślad za utworzeniem Banku Polskiego została przeprowadzona zmiana ustroju pieniężnego, w wyniku której markę polską wymieniono na złotego, przy czym relacja wymiany wynosiła 1.800.000 do 1, co obrazuje skalę inflacji w latach poprzednich (rok wcześniej przeprowadzono denominację w Niemczech, a relacja wymiany wynosiła 1.000.000.000.000 do 1).
W związku z wybuchem wojny Bank Polski został wraz z zapasami złota i dewiz ewakuowany, a Niemcy postawili na czele Banku Emisyjnego (jak wiadomo, po wprowadzeniu unii walutowej narodowe banki centralne faktycznie zamieniają się w regionalne banki emisyjne) Feliksa Młynarskiego, który odtąd podpisywał nowe banknoty zwane od jego nazwiska "młynarkami". W styczniu 1945 r. ukazał się dekret powołujący do życia NBP z kapitałem założycielskim 250 mln zł, a pierwsza ustawa o NBP została uchwalona dopiero w 1958 r., czyli dopiero kilka lat po tym, jak komunistyczny rząd zafundował Polakom pierwszą reformę pieniężną stanowiąca pretekst do obłupienia spekulantów, którzy zamiast zanosić pieniądze do upaństwowionych banków, woleli zaufać własnym portfelom. "Reforma", o której mowa, miała miejsce w 1950 r. na mocy ustawy o zmianie systemu pieniężnego. Ustawa ta miała iście ekspresowy tryb, gdyż została uchwalona 28 października 1950 r., a weszła w życie dwa dni później, ale też trudno się dziwić temu stachanowskiemu tempu, gdyż jej celem było "okiełznanie i ograniczenie wyzyskiwaczy i elementów spekulacyjnych" oraz "ustalenie właściwego i słusznego stosunku pieniądza polskiego do walut państw kapitalistycznych". Właśnie w ramach wspomnianego okiełznywania "elementów", a także tworzenia "podstaw dla wzrostu oszczędności mas pracujących" praktycznie z dnia na dzień unieważniono dotychczasowe banknoty złotowe, dokonując ich wymiany na nowe złote w stosunku 100 do 1. Nie wszystkie jednak kategorie pieniądza poddano wymianie w podanym stosunku, gdyż sumy złotowe wymienione w przepisach na dzień wymiany przeliczono w stosunku 100 do 3, co oznacza, że np. posiadacze oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych za 100 dotychczasowych złotych otrzymywali 3 nowe złote, a posiadacze gotówki w portfelu mogli taką samą kwotę 100 zł wymienić jedynie na 1 nową złotówkę. Również bardzo krótki termin wymiany i brak wcześniejszej informacji o takiej operacji spowodowały, że wiele osób nie wymieniło posiadanych banknotów na nową walutę co oznacza, że wspomniany zabieg był rodzajem jednorazowego podatku uderzającego przede wszystkim w osoby i podmioty wykazujące - mimo zaostrzających się represji - racjonalnie uzasadnioną aktywność ekonomiczną.
Przy okazji tej oszukańczej denominacji przeprowadzono również denominację klasową, gdyż o ile w latach 1948 - 1950 chłopi byli uhonorowani banknotem 100-złotowym, tak po "reformie" przydzielono im banknoty pięcio i 10-złotowe, rybaków przeszacowano z pięciuset na pięćdziesiąt złotych, a hutników - z 1000 na 100 zł, dodano przy tym nową, jak wynika z nominału, najważniejszą klasę robotników: górników, których upamiętniono banknotem 500-złotowym. Jak widać, nic nie pozostawało wolne od obciążeń ideologicznych, walczącym z kolektywizacją chłopom jako najmniej cennej warstwie zawodowej przydzielono najmniejszy nominał, górników walczących z kolejnymi normami wydajności wyceniano najwyżej. W zasadzie banknoty się zmieniły, ale klasowe zróżnicowanie pozostaje bez zmian, zwłaszcza w kontekście zapowiedzi PiS-owskiej ekipy o zwiększaniu i tak dużych środków na dofinansowanie górnictwa.

Mit stabilności

Mimo przeprowadzonej denominacji i kontroli cen inflacja w latach 1950 - 1954 była bardzo wysoka i wynosiła od 7,5 proc. w 1950 r. do prawie 42 proc. w 1954. Mitem jest również twierdzenie, że w okresie gomółkowskim czy w okresie kiedy Polska była "dziesiąta potęga gospodarczą świata", relacje cenowe była stabilne. Inflacja w PRL-u była - pomimo urzędowej kontroli cen - wysoka, gdyż tylko w okresie 1950 - 1954 ceny wzrosły o ponad 90 proc., a wynagrodzenia nominalne o 77 proc., wprawdzie na skutek oficjalnej deflacji z lat 1954 -56, w latach 1950 - 1970 ceny wzrosły o 216 proc., a nominalne wynagrodzenia ponad czterokrotnie, jednakże duża część wzrostu cen została ukryta w niedoborach podstawowych produktów spowodowanych tym, że oficjalna cena nie odpowiadała cenie rynkowej, zresztą już od lat 70. ceny rosły znacznie szybciej, by doprowadzić do ogromnej inflacji z lat 1980 - 1990. Najlepiej ilustruje to poziom cen, który w 1980 r., był - według oficjalnych statystyk - czterokrotnie wyższy niż w 1950 r., podczas gdy w końcówce 1989 r. ceny były 111-krotnie wyższe niż w 1950 r., a ponad 30-krotnie wyższe niż 10 lat wcześniej. Jedyną reformą pieniężna w tym okresie była wymiana banknotów z serii "klasowej" na serię zatytułowaną "sławni Polacy", co miało ten skutek, że dewaluacji nie uległy klasy społeczne i zawodowe, ucierpiał natomiast wizerunek Kopernika,
Niestety, mimo cywilizowanej denominacji w 1995 r., wskaźnik wzrostu cen dóbr i usług konsumpcyjnych, nazywany stopą inflacji, pokazuje corocznie spadek siły nabywczej złotówki, w takim stopniu, że realna wartość 1 zł w cenach roku 1995 wynosi obecnie ok. 45 groszy. Obok inflacji istotną sprawą związaną z meandrami polityki pieniężnej było sterowanie polityką kursową i źle zorganizowany system bankowy, stwarzające pole do działania wielu aferzystom, by przypomnieć jedynie sprawę oscylatora bankowego i wielu "złych" kredytów bankowych dla kolesiów, spłacanych następnie z pieniędzy innych deponentów lub podatków obywateli.

Możliwości następcy

Politycy PiS-u oraz prezydent Kaczyński, który ma desygnować kandydata na prezesa banku centralnego, wiedzą natomiast, że w tej kwestii należałoby zwrócić się ku "niebalcerowiczowskiej części", przy czym na giełdzie nazwisk pojawiły się już nawet pierwsze typy, wśród nich prof. Urszula Grzelońska (najważniejsza publikacja: "Równowaga gospodarcza w socjalizmie"), Krzysztof Rybiński obecnie jeden z członków zarządu NBP, a nawet Hanna Gronkiewicz-Waltz, której kandydatura została chyba podana jedynie w celu podrażnienia części PO. Wydaje się jednakże, że ten wskazany przez obecną ekipę nowy prezes, pozbawiony ciemnej, balcerowiczowskiej natury, będzie kontynuatorem dotychczasowej polityki NBP, gdyż "tako rzecze" pragmatyka tego stołka. Tym co może różnić przyszłego antybalcerowicza od obecnego "bankiera roku", to demonstrowanie większego zainteresowania tzw. interesem narodowym i być może mniejsza skłonność do ulegania takim życzeniom, jak np. wniosek UniCredito dotyczący wyłączenia wiceministra Mecha z uczestniczenia w obradach KNB. W sytuacji kiedy akcja upokarzania Polski na arenie międzynarodowej nie została odwołana, takie stanowisko jest wbrew pozorom dość ważne zwłaszcza, że dodatkowo toczy się cały czas batalia o kształt UE i jak najszybsze wkręcenie nas do strefy euro.
Niestety, większość PiS-u, a przede wszystkim obaj Kaczyńscy ani myślą przeciwstawiać się generalnej zasadzie tworzenia UE, a jak wiadomo - akcesja Polski do tej ponadpaństwowej struktury przesądziła zarazem o przyjęciu przez Polskę euro. Prawdopodobnie bardzo mała część Polaków głosujących za wspomnianą akcesją zdawała sobie sprawę z tego faktu, a nadal duża część nie zdaje sobie sprawy z krytyki wspólnej waluty, która zaledwie kilka lat po jej wprowadzeniu (6 styczna br. minęło cztery lata) toczy się w krajach strefy euro.
Może więc faktycznie lepiej byłoby, aby strażnikiem wymienionych interesów został ktoś, kto "lepiej niż pan prezes przewidywał rzeczywistość ekonomiczną", jakby nie było - wydaje się, że żałoba po "najwybitniejszym Europejczyku" nie będzie trwała długo. Oby tylko nowy "najwybitniejszy bankier roku" nie wywołał za szybko tęsknoty za przeszłością, gdyż jeden mit Gierka nam w zupełności wystarczy.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

UPRzejmy punkt widzenia (10) - Wojciech Popiela Wysłane poniedziałek, 20, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

"I oto nagle, niespodziewanie, jak grom z jasnego nieba, dociera do nas porażająca informacja, że jeden z tych, którzy nie tylko, że szkodzili nam tu na obczyźnie, ale przede wszystkim szkodzili naszej Ojczyźnie - niejaki p. Ryszard Schnepf, były ambasador RP w państwach Ameryki Łacińskiej, zostaje mianowany na stanowisko sekretarza stanu przy Premierze K. Marcinkiewiczu. Wszyscy Polacy, mieszkający tu w Ameryce Łacińskiej, pytaliśmy - co się stało? Co to ma oznaczać? Czyżby powrót do "starego"? Na odbytym w Punta del Este XI Zebraniu USOPAŁ w dniach 25 - 27 listopada 2005 r. uczestnicy spotkania przyjęli tę nominację ze zgrozą i oburzeniem. Uznali jednak, że jest to "wypadek przy pracy". Sądzili, że po zapoznaniu się przez Pana i Rząd R. P. kim jest p. Ryszard Schnepf, zostanie on natychmiast zdymisjonowany. Wystosowali więc List otwarty do Pana, Parlamentu, Senatu i Rządu RP, w którym to liście dokładnie przedstawili szkodliwą działalność p. Schnepfa, jaką prowadził on, pracując w placówkach dyplomatycznych RP w Ameryce Łacińskiej. Od czasu wysłania listu minęło kilka miesięcy i nie tylko, że ten pan dalej pracuje w MSZ w Warszawie jako sekretarz stanu, to w dodatku pozwolił sobie na taką bezczelność, że list zaadresowany do Premiera RP, p. K. Marcinkiewicza, odesłał z powrotem bez komentarza. Jest to coś niesamowitego - tego by nawet komuna nie potrafiła zrobić" - napisała Unia Stowarzyszeń i Organizacji Polskich Ameryki Łacińskiej i powiedział to jej przedstawiciel w niedzielny wieczór w Radio Maryja. Na to obecny tam premier K. Marcinkiewicz z PiS stwierdził, że pan Schnepf to jego przyjaciel od paru lat, który m.in. organizował 25-lecie "Solidarności", a pismo na biurko premiera trafiło i odpowiedź otrzymają.

Być może więc, jeśli PiS chce ten Sejm rozpędzić "dla dobra Polski", może sposób "na dymisję rządu" jest do rozważenia? Pretekst by był. Zapowiedź wniosku o samorozwiązanie była zagrywką, po której nawet sam pan Lepper stwierdził, że jednak w rządzie PiS-Samoobrona on sam być nie musi, ale PO nie w ciemię bita. Gdyby tak wygrała, to - ku uciesze PiS - grać musiałaby z SLD czy jak się ta nowa PZPR ma nazywać. Na razie o takim wariancie nawet "dla dobra Polski" mówić nie można, więc pan Tusk powiedział "nie", a dzień wcześniej powtórzył za panem Mazowieckim apel, by PO była "siłą spokoju". Być może wyznaczy to dla PO kierunek, w jakim poszła partyjna macocha pana Tuska - Unia Wolności.
Rozwiązaniem szkodliwego dla Polski problemu "braku większości" mogą być wybory większościowe, ale jak stwierdził pan Jarosław Kaczyński, PiS było im zawsze przeciwne. To oczywiście jest argument zamykający dyskusję o szukaniu najlepszego dla Polski sposobu wyłaniania przedstawicieli do parlamentu. Z uwagi na buńczuczność LPR, prócz Samoobrony w koalicji rządowej znaleźć może się PSL pana Pawlaka. Czy to aby nie ten sam, który gra jedną z głównych ról w filmie "Nocna zmiana", gdzie ledwie drugie skrzypce grał pan Donald Tusk? Z uwagi na Wielki Post, udział PSL w rządzie PiS może być uznany za akt pokutny, a grzech odpuszczony. Skoro dało się wytłumaczyć udział w rządzie wyzywanego wcześniej od najgorszych pana Religii czy pani z PO, to i z PSL się uda; choćby śpiewając "Nie rzucim ziemi" itd.
A tu jeszcze pojawił się pomysł jak zwykle błyskotliwego pana Wałęsy, który wyraźnie po pierwszym wyroku z panem Wyszkowskim zhardział. Pomysł jest prosty: odsunąć PiS od władzy i unieważnić wybory prezydenckie. Gdyby poczekał do 1 kwietnia, kompromitacja mogła być mniejsza, a tak jest jak zwykle.

W blasku perspektywy rozwiązania parlamentu WSI oczekuje ze stoickim spokojem na losy ustawy o swoim rozwiązaniu (Co to mówił J. M. W. Rokita? Że WSI mają PiS w ręku?), zaś w cieniu informacyjnego szumu, telewizja państwowa, zwana dla niepoznaki publiczną, opłacana z naszych podatków zwanych dla niepoznaki abonamentem, realizuje swoją misję. Choćby dziś w programie "Duże dzieci", gdzie pani współprowadząca zapytała dzieci i miliony widzów, czy dziś aktualne jest hasło "Miłość - Honor - Ojczyzna", na co jeden z chłopców przytomnie zauważył: "To nie tak! Bóg - Honor - Ojczyzna!". Pani z lekka skonfundowana zechciała się zgodzić: "Tak też może być…". Uprzejme wytłumaczenie jest takie, że pani się pomyliło, gdyż "Bóg jest miłością", a nieuprzejme w UPRzejmym punkcie widzenia znaleźć się nie powinno.

Tematem tygodnia były jednak banki. Wrzenie wolnych i niezależnych mediów wywołała informacja, że posłowie przyjrzą się bankowości na przestrzeni ostatnich szesnastu lat. Wrzenie było uzasadnione, gdyż przyjrzenie się "sprawie Orlenu" czy "sprawie Rywina" odsłoniło na chwilę kulisy "społecznej gospodarki rynkowej" w Polsce. Kto pamięta, że Unia Wolności oddała wszystko za stanowisko szefa NBP dla pana Balcerowicza, płacąc dodatkowo niebytem - rozumie, że sprawa jest bardzo poważna, tym bardziej, że i służby specjalne bankowością zajmują się teoretycznie i praktycznie by nam, klientom żyło się bezpiecznie i dostatnio. Pan Tusk powiedział, że to atak na PO, zaś pani Gronkiewicz-Waltz - że to socjalizm. Cieszy, że w PO jest ktoś tak uczulony na socjalizm. Przyda się to z pewnością do weryfikacji struktur PO, które w uprawianiu gminnego socjalizmu nie pozostają w tyle za SLD. Istnienie żerowiska gminnego to jeden z filarów III i IV RP.

W całym pohukiwaniu zabrakło jednak pytań fundamentalnych. Niezależni dziennikarze też jakoś nie potrafili ich zadać. Przewodniczący Sejmowej Komisji Gospodarki, pan Zawisza z PiS otwierał w sobotę w Sejmie spotkanie z panem premierem Laarem, który doprowadził do prywatyzacji banków w Estonii, w efekcie czego rząd estoński nie ma w nich udziałów. Wnioski, jakie wyciągnął pan Zawisza, wyjawił radiu PiN: "Najlepiej, gdyby dominował w polskim sektorze bankowym krajowy kapitał". Krajowy czy rządowy? Czy rząd polski powinien mieć udziały w bankach i wpływ na obsadę ich kierownictw? Czy służby specjalne powinny mieć swoich ludzi na czele banków państwowych i prywatnych? Czy w banku państwowym koledzy władzy otrzymają kredyty mimo braku zdolności kredytowej? Kto pokryje koszty tych "złych kredytów"? Czy klienci PeKaO SA i BPH będą mogli odejść z tych banków do konkurencji, jeśli po fuzji okażą się one Związkiem Pijawek, czy też Polacy są niewolnikami i będą zmuszeni poddać się "sile bankowej, która będzie dyktowała warunki i wykorzystywała Polaków jeszcze bardziej niż dotąd" - jak stwierdził pan Jarosław Kaczyński? Czy większość parlamentarna, zamiast realizować rozkazy UE i przyjmować komunistyczne prawo o "informowaniu pracowników", wprowadzi wolny rynek, zniesie koncesje i wpuści do Polski zastępy banków walczących o klienta i stwarzających im dogodne warunki, jak choćby w Estonii? Czy na wysokość oprocentowania kredytów nie ma wpływu polityka rządu i parlamentu zadłużających Polaków i ratujących się wypuszczaniem wysokooprocentowanych obligacji? Co - jak chce pan Gosiewski - może naruszyć suwerenność ekonomiczną naszego kraju: fuzja czy 500 mld długu, do jakiego doprowadziły kolejne rządy? Czy zwykła przyzwoitość pozwala, aby obecny lider PO - a poprzednio członek UW i KL-D - posługiwał się w oskarżeniach PiS, LPR i Samoobrony argumentem "pazerności" i "skoku na kasę"? Przy okazji: jak mają się NFI? I wreszcie - czy PiS z niestabilnymi "stabilizatorami" zechcą zrobić zapowiadane porządki polityczne, wprowadzić prawo uwalniające gospodarkę z socjalizmu i dać Polakom szanse na rozwój, czy też pozostanie im ino sznur i powtórzenie za byłym rosyjskim premierem: chcieliśmy jak najlepiej, a wyszło jak zawsze?

Wojciech Popiela

Meisterstück polityczny Braci Kaczyńskich: wypędzanie Diabła Belzebubem - Łukasz Perzyna o tow.tow. Andrzeju Lepperze i Leszku Balcerowiczu oraz uśmiechu zadowolenia na twarzach Braci Wysłane sobota, 18, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Meisterstück polityczny Braci Kaczyńskich: wypędzanie Diabła Belzebubem - Łukasz Perzyna o tow.tow. Andrzeju Lepperze i Leszku Balcerowiczu oraz uśmiechu zadowolenia na twarzach Braci Wysłane sobota, 18, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Nie znamy jeszcze wszystkich efektów »wojny o banki«, która wywołał przecież Leszek Balcerowicz, wypędzając z posiedzenia KNB przedstawiciela rządu Cezarego Mecha. Spór jest na rękę zarówno tow. Balcerowiczowi, jaki Jego zaprzysięgłym przeciwnikom z PiS, bo przecież tow. Balcerowicz może już liczyć na stanowisko w Banku Światowym, z kolei Bracia Kaczyńscy zapoczątkowali już w trakcie zeszłorocznej kampanii proces przejmowania elektoratu Andrzeja Leppera i Macieja/Romana Giertycha, wiec jest to spór, w którego nagłośnieniu są zainteresowane obie strony" - Łukasz Perzyna, publicysta "Tygodnika Solidarność" i naszej witryny ASME, zwraca uwagę na zwycięstwo Braci Kaczyńskich na kolejnym polu sceny politycznej "polskiego regionu UE".

W mijającym tygodniu ważne jednak mimo wszystko, mimo zeszłorocznego blamażu niemal wszelkich ośrodków tzw. badania opinii publicznej, było notowanie OBOP. Nastąpiła zmiana lidera: przewodnictwo objęła PO, nie zmienia się jednak skala poparcia, liderzy zachowali swoje poparcia. Za to na trwałe wypadła już z "progu" LPR, zaś Samoobrona Andrzeja Leppera osiągnęła wynik zaledwie na styku wejścia do parlamentu. To jest olbrzymi sukces Braci K., szczególnie prezesa PiS Jarosława, któremu udało się zminimalizować w wyniku starcia z tow. Leszkiem Balcerowiczem wpływ byłego trzeciorzędowego PZPR-owca, ochrzczonego przez Jana Marię Władysława mianem "barbarzyńcy"... Samoobrona w kolejnej walce przedwyborczej będzie miała "pod górkę", a może nawet nie będzie się już liczyła w poważnych rozważaniach politycznych.
Hasło "Balcerowicz musi odejść" zostało zwekslowane na stronę ugrupowania PiS - co zostało w małym stopniu zauważone przez tzw. media mainstreamowe...

Nagranie trwa ponad 13 minut i jest dostępne w Sieci do 31 III 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

WYBORY NA BIAŁORUSI: BIAŁORUSKI ARTURO UI - Antoni Zambrowski Wysłane piątek, 17, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Wybitny niemiecki dramaturg Bertolt Brecht, przebywający jako antyfaszysta na emigracji poza granicami III Rzeszy Adolfa Hitlera, sportretował Führera - niewątpliwego przywódcę niemieckiego - jako pośledniego gangstera z Chicago Artura Ui. Był to chwyt mający pokazać wielkiego zbrodniarza wojennego jako pospolitego przestępcę, rządzącego twardą ręką miejscowym rynkiem kalafiorów. Z określonym skutkiem propagandowym. Gdyby dziś ktoś sportretował prezydenta Białorusi Aleksandra Łukaszenkę jako białoruskiego Artura Ui, trudno byłoby mówić o pomniejszaniu białoruskiego dygnitarza. Aleksander Łukaszenka jest naprawdę postacią skrojoną na miarę brechtowskiego Artura Ui. Mały człowieczek (choć słusznego wzrostu) bez odpowiedniego wykształcenia, pochodzący z zabitej deskami białoruskiej prowincji, który dzięki płynnej wymowie (czasem bez sensu) wypowiadanej w niezbyt gramatycznej ruszczyźnie zdobył w odpowiedniej chwili masowe poparcie swych wyborców i został prezydentem kraju. Skutkiem tego wyboru ewidentny ćwok z kompleksami ćwierćinteligenta dorwał się do absolutnych rządów na zgubę powierzonego jego pieczy kraju. Z Arturem Ui łączy go również to, że z zamiłowaniem zarządza osobiście białoruskimi bazarami, ku utrapieniu miejscowych kupców. Ci w rozpaczy organizują akcje protestacyjne przeciwko ogłaszanym przez prezydenta Łukaszenkę rujnującym ich zarządzeniom. Sytuację pogarsza okoliczność, że wychowany w ubóstwie nieślubny syn samotnej dojarki wyładowuje swe kompleksy na najbliższym otoczeniu i niszczy w zapamiętaniu swych kolejnych dobroczyńców, przez co utrudnia służenie mu dobrą radą. Przy sposobności retuszuje swoje urzędowe życiorysy, wmawiając wyborcom, iż - dla przykładu - jego rodzice mieli cywilny ślub, a później sowieckim obyczajem się rozwiedli, choć nosi nazwisko nie ojca, lecz swego dziadka po kądzieli. Nie są to jedyne kłamstwa, z których słynie.

POWTÓRKA ZE STALINA

Porównanie do Artura Ui pasuje wszelako z jednym zastrzeżeniem: choć Białoruś podczas II wojny światowej poznała uroki hitlerowskiej okupacji i poniosła wielkie straty demograficzne wskutek bitew frontowych, walk partyzanckich oraz terroru hitlerowskiego, nikt nie odwołuje się tam do doświadczeń III Rzeszy i wyroków sądu w Norymberdze. Na całej przestrzeni postsowieckiej obowiązuje bowiem inny wzorzec porównawczy dla słynących z okrucieństwa dygnitarzy - jest nim osoba potępionego przez Nikitę Chruszczowa na XX oraz XXII zjeździe KPZR byłego wodza postępowej ludzkości Józefa Stalina. Z nim dziś porównują historycy i politycy Aleksandra Łukaszenkę. I zaraz nasuwa się na myśl trafna uwaga Karola Marxa, iż historia powtarza się najpierw jako tragedia, a następnie farsa. W przypadku krwawego satrapy jak Łukaszenka - jako tragifarsa.
Od takiej diagnozy sformułowanej już w pierwszym zdaniu wstępu rozpoczynają swą głośną książkę o prezydencie Łukaszence jej autorzy Paweł Szeremet oraz Swietłana Kalinkina. Książka jest zatytułowana "Przypadkowy prezydent" ("Słuciajnyj priezidient") i została wydana w 2004 roku przez rosyjskie wydawnictwo "Limbus Press" z Petersburga. Pani Swietłana jest redaktorem naczelnym czołowej (opozycyjnej wobec reżymu Łukaszenki) gazety wydawanej na Białorusi - rosyjskojęzycznej "Biełoruskoj diełowoj gaziety", mieszka nadal na Białorusi i jest wymownym świadectwem, iż nie ma w tej książce żadnego kłamstwa, za które można by było pociągnąć ją do odpowiedzialności za oszczerstwo pod adresem prezydenta. Paweł Szeremet był zaś w roku 1998 bohaterem skandalu telewizyjno-sądowego, który sam na własne oczy śledziłem na ekranie swego telewizora, dzięki serwowanemu w owym czasie przez moją "kablówkę" programowi kanału 1-go moskiewskiej telewizji, czyli ORT.

WIĘZIENIE ZA REPORTAŻ

Widziałem na własne oczy w końcu lipca 1998 roku miejscowego korespondenta ORT w Mińsku Pawła Szeremeta, jak przez nikogo nie zaczepiany przekracza granicę białorusko-litewską w okolicach Oszmiany i zagłębia się na kilka kroków w litewski las. Miało to służyć tezie, że granica litewsko-białoruska nie jest należycie chroniona, wobec czego w warunkach rosyjsko-białoruskiej unii celnej obszary Rosji są narażone na przemyt wódki, spirytusu oraz papierosów z Litwy. Prezydent Łukaszenka zareagował na ten zdawałoby się niewinny reportaż wyjątkowo ostro i polecił uwięzić nie tylko redaktora Szeremeta, lecz również operatora Dymitra (po białorusku Zmiter) Zawadzkiego, a nawet pozostającego na tereni Białorusi ich kierowcy Jarosława Owczynnikowa. Łukaszenka w pierwszym gniewnym porywie chciał urządzić rzecz absolutnie bez sensu - zarzucić im aferę szpiegowską z udziałem zachodnich służb specjalnych, pragnących rzekomo zdyskredytować Białoruś i jej prezydenta. Stojący wówczas na czele KGB Leonid Jerin przyrzekł Łukaszence mimo absurdalności zarzutów doprowadzenie sprawy do zwycięskiego końca. Na dworze bowiem Łukaszenki nikt z jego dworaków nie odważy się powiedzieć mu zgodnie z prawdą "nie".
Sprawa ta wywołała jednak w zrzeszonej z Białorusią poprzez ZBiR Rosji wielki skandal. W obronie dziennikarzy, mających wprawdzie obywatelstwo białoruskie, ale obsługujących I kanał telewizji moskiewskiej, wystąpił prezydent Borys Jelcyn. Zadał on Łukaszence cios w bolesne miejsce, zabraniając mu wjazd na teren Rosji. Łukaszenka, który wówczas marzył najpoważniej w świecie o stanowisku prezydenta Rosji w miejsce Jelcyna, upodobał sobie wyjazdy do poszczególnych obwodów rosyjskich i spotkania z przyszłymi, rosyjskimi wyborcami. Opozycyjna wobec Jelcyna Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej (KPRF) w pełni go w tych usiłowaniach popierała. By zmusić Łukaszenkę do zwolnienia więzionych przez kilka miesięcy dziennikarzy, 1 października 1998 roku Borys Jelcyn zabronił Łukaszence wjazdu na terytorium Rosji, w chwili gdy ów zamierzał odbyć lot do miasta Jarosławl. Łukaszenka na próżno spędził kilka godzin w samolocie na lotnisku Mińsk-2. Gdy to nie poskutkowało, Rosja 7 października 1998 roku zapowiedziała wyegzekwowanie zaległych płatności za gaz i ropę. Tegoż dnia Pawła Szeremeta białoruscy kagebiści zabrali samochodem z więzienia w Grodnie i w kajdankach (by uprzykrzyć ostatnie chwile uwięzienia !) odwieźli do domu w Mińsku.

SKRYTOBÓJCZE MORDY

Prezydent Aleksander Łukaszenka udaje sportowca, bierze udział w rozgrywkach hokejowych (ba ! - większość swego czasu poświęca nie sprawom państwowym, które go nużą, lecz treningom na lodowisku), ale - w odróżnieniu od prawdziwych sportowców nie umie przegrywać. Ponosząc porażki, wpada w gniew i wtedy jest nieobliczalny. Obawiając się jego zemsty, szefowie ORT wycofali Pawła Szeremeta do Moskwy. W Mińsku jednak pozostał jako operator ORT Dymitr (Zmiter) Zawadzki. 7 lipca 2000 roku zaginął on na dworcu lotniczym w Mińsku, dokąd przybył, aby powitać przylatującego z Moskwy tego dnia Pawła Szeremeta. Pod dworcem lotniczym znaleziono jego samochód, natomiast jego samego do dnia dzisiejszego nie znaleziono. Ponieważ nie jest to pierwszy przypadek zaginięcia na Białorusi osób mających na pieńku z prezydentem Łukaszenką - zaginęli uprzednio (w roku 1999) działacz opozycyjny Jury Zacharenko - były minister spraw wewnętrznych, następnie były wicepremier Wiktor Honczar oraz jego przyjaciel prywatny przedsiębiorca Anatolij Krasowski, opozycjoniści białoruscy często manifestują w Mińsku na ulicy, trzymając w ręku portrety zaginionych ludzi. Widziałem na własne oczy w telewizji, jak młodą wdowę Swietłanę Zawadzką trzymającą portret swego męża uderzył mocno w twarz dobrze zbudowany funkcjonariusz OMON-u, (mówiąc po polsku ZOMO-wiec). Na znak, że na Białorusi nie obowiązują europejskie normy grzeczności wobec kobiet. Scenę tę transmitowała TV moskiewska i inne, był wielki skandal medialny, ale milicyjnego chama nie spotkały żadne przykrości.
Piszę o wdowie, gdyż nikt nie ma wątpliwości, iż podobnie jak w przypadku kandydata na stanowisko prezydenta Hennadija Karpenki, otrutego w Mińsku i umyślnie przez całą dobę pozbawionego pomocy medycznej, aż skonał, chodzi o ludzi zabitych i pochowanych celowo na terenie jednostki wojskowej, do którego nie można swobodnie dotrzeć. Za wiedzą i aprobatą Łukaszenki, który oficjalnie wypiera się wszelkiego w tych morderstwach udziału. Ale uniemożliwia ich wykrycie i ukaranie bezpośrednich wykonawców. Wieść gminna otwarcie oskarża o skrytobójcze mordy na opozycjonistach Wiktora Szejmana - byłego szefa ochrony prezydenta oraz byłego przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Republiki, specjalnie mianowanego przez Łukaszenkę prokuratorem generalnym (mimo braku wykształcenia prawniczego), aby zapobiegł wykryciu skrytobójców. Ponieważ dwór Łukaszenki - to kłębowisko żmij i poszczególni dworacy kopią wzajemnie dołki pod sobą, był taki moment, że 22 listopada 2000 r. przewodniczący białoruskiego KGB, gen. Władimir Mackiewicz polecił zatrzymanie na 30 dni zamieszanego w skrytobójcze mordy dowódcy oddziału SOBR (specjalnej jednostki szybkiego reagowania) Dymitra Pawliczenki. Sankcję na zatrzymanie Pawliczenki podpisał zastępca generalnego prokuratora Republiki Michaił Snegir. Pawliczenko został aresztowany 24 listopada i przesłuchany na okoliczność swych przestępstw. Ku zaskoczeniu wyżej wymienionych dygnitarzy już 27 listopada prezydent Łukaszenka dymisjonuje szefa KGB, gen. Mackiewicza, jego zastępcę w KGB Narkiewicza, generalnego prokuratora Bożełkę oraz szefa Rady Bezpieczeństwa Wiktora Szejmana. Dymitr Pawliczenko natychmiast odzyskał wolność. A po kilku dniach Wiktor Szejman - osoba jako się rzekło bez wykształcenia prawniczego, zostaje mianowany prokuratorem generalnym. Mackiewicz i Bożełko na wszelki wypadek uciekają do Rosji, jak najdalej od długich rąk Szejmana i Łukaszenki. Władimir Mackiewicz, aby zachował milczenie w tej sprawie, otrzymał nominację na ambasadora Białorusi w bratniej Jugosławii.

NIE MA ODWROTU OD TERRORU

Nauczony gorzkim doświadczeniem afery dziennikarza Giwi Gongadze na Ukrainie, Łukaszenka wie, że nie ma w tej sprawie odwrotu. Podobnie jak nie ma odwrotu w zbliżających się wyborach prezydenckich. On dobrze wie, że nie stać go na zelżenie terroru, gdyż chwiejni dyktatorzy - jak świadczy przykład Leonida Kuczmy, Eduarda Szewardnadzeggo czy Askara Akajewa - mogą paść ofiarą kolorowej rewolty wyborców, takich jak pomarańczowa rewolucja na Ukrainie. Na Białorusi takim rewolucyjnym kolorem są granatowe dżinsy. Dla Łukaszenki nie ma więc wyboru, gdyż w razie porażki może on zasiąść na wzór swego przyjaciela Slobodana Miloszevicia na ławie oskarżonych w Hadze. Dlatego możemy oczekiwać pokazu różnych technik zastraszania wyborców, dosypywania głosów do urn i odpowiedniego liczenia wyników głosowania. Pod tym względem na Białorusi wciąż trwa postkomunistyczna dyktatura.
Przy sposobności chciałbym zakwestionować prawdę zawartą w tytule rosyjskiej książki o prezydencie Łukaszence - "Słuciajnyj priezidient". Wybór Łukaszenki w czerwcu 1994 roku nie był dziełem przypadku. Jak stwierdził w rozmowie ze mną w owym czasie jego konkurent Zianon Poźniak - przywódca niepodległościowego Białoruskiego Frontu Narodowego (BNF), Łukaszenkę wylansowały rosyjskie służby specjalne. I tak istotnie było, o czym świadczy wpływowa w gronie współpracowników Łukaszenki figura podpułkownika KGB Urała Łatypowa - Rosjanina o tatarskich (sądząc z imienia i nazwiska) korzeniach. W przeciwnym razie walka toczyła by się pomiędzy Zianonem Poźniakiem a kandydatem komunistycznego "betonu" premierem Wiaczesławem Kebiczem i wynik tej rywalizacji dałby się przewidzieć. Łukaszenka wystąpił z impetem jako bojownik przeciwko korupcji i utrącił m.in. byłego marszałka Rady Najwyższej Stanisława Szuszkiewicza, który wraz z Borysem Jelcynem i Leonidem Krawczukiem rozwiązał w grudniu 1991 roku na spotkaniu w Białowieży Związek Rad. Łukaszenka zarzucił mu nadużycia przy budowie domku, określone później jako awantura o skrzynkę gwoździ. Szuszkiewicz uniósł się honorem i podał do dymisji. Zwycięzca w tej batalii Aleksander Łukaszenka jest dziś najbogatszym człowiekiem na Białorusi dzięki miliardowym nadużyciom w handlu bronią. Co tu kryć, jest to jeszcze jeden powód, by nie oddać dobrowolnie władzy demokratycznej konkurencji.

POD PUBLICZKĘ

Tu się nasuwa znany żart znanych satyryków sowieckich Ilfa i Pietrowa o rasowym psie w cyrku, który na popis całkował i różniczkował. Wygryzł go jednak zwyczajny kundel, który dzielił i mnożył pod publiczkę. Stanisław Szuszkiewicz - to wybitny białoruski naukowiec, mówiący biegle po białorusku, ponadto po rosyjsku niczym moskiewski inteligent i przy sposobności zupełnie poprawnie po polsku. Łukaszenka - to prowincjonalny nieuk, nie znający, jak na patriotę sowieckiego, przystało swej mowy ojczystej, zamiast literackiej ruszczyzny mówiący miejscową gwarą, czyli tzw. triasianką i co krok popełniający gafy wskutek luk w wykształceniu oraz wynikającego z tego kompleksu ćwierćinteligenta. Po śmierci przed dwoma laty autentycznego wieszcza białoruskiego Wasyla Bykowa, którego zresztą wypędził swymi rządami na emigrację do Finlandii i Niemiec, w atmosferze powszechnej żałoby narodowej, Łukaszenka oświadczył, iż został wychowany na poezji Bykowa. Rzecz w tym, że znany pisarz frontowy Wasyl Bykau - autor pisanych po białorusku głośnych powieści o wojnie z najeźdźcą hitlerowskim, nigdy nie pisał wierszy! Prezydent mógł zapytać w wątpliwej sprawie kogoś ze swych doradców. Ale on niczym maszynistka pisząca notorycznie z błędami ortograficznymi, lecz nie zaglądająca do słownika w wątpliwych sprawach, nigdy nie ma wątpliwości.
Jeszcze gorzej jest z prawdomównością pana prezydenta, który w trudnych chwilach łże, jak najęty. Ofiarą tych skłonności padła pani prezes Banku Narodowego Tamara Winnikowa, która spędziła w roku 1997 na polecenie Łukaszenki, mimo ciężkiej choroby, dziewięć miesięcy w więzieniu śledczym za odmowę publicznego łgania w sprawie opłacania zadłużenia za dostawy gazu i ropy z Rosji. Łukaszenka polecił jej wystosowanie do moskiewskiego Gazpromu lipnego zobowiązania opłacenia zadłużenia w wysokości 500 mln dolarów w imieniu Banku Narodowego, na co ona odpowiedziała odmową: "Nie będę kłamała". Łukaszenka na to potwierdził swe żądanie: "Ja kłamię, więc i ty musisz". Niezgodę na służbowe kłamstwo Tamara Winnikowa opłaciła więzieniem i przymusową emigracją do Londynu.
Trzeba poza tym stwierdzić, że mimo okresowych konfliktów z prezydentem Białorusi władze rosyjskie niejednokrotnie ratowały Łukaszenkę w jego walce z opozycją demokratyczną. I to nie tylko rosyjscy komuniści, za prezydentury Borysa Jelcyna stojący na czele Dumy Państwowej jak Sielezniow i Ziuganow, wspierający Łukaszenkę nawet w chwili, gdy był on uwikłany w spór z komunistami białoruskimi, jak marszałek parlamentu Siemion Szarecki i prezes Sądu Konstytucyjnego Walerij Tichinia, broniącymi reguł demokratycznych i konstytucji. Podczas konfrontacji z opozycją w listopadzie 1996 r., gdy losy prezydentury Łukaszenki wisiały na włosku, udzielił mu osobistego wsparcia premier Wiktor Czernomyrdin. Powiedzmy otwarcie: bez tego rosyjskiego wsparcia umotywowanego imperialnymi ciągotami moskiewskich elit nie byłoby na Białorusi Aleksandra Łukaszenki ani w Azji Środkowej pozostałych dyktatorów. Cokolwiek by o tym nie mówiono na Kremlu.

Antoni Zambrowski

Publicystyka Antoniego Zambrowskiego na ASME

Spotkania z publicystą ASME, Radia Maryja, Telewizji TRWAM i pism prawicowych Stanisławem Michalkiewiczem w Lublinie i Poznaniu Wysłane piątek, 17, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Stanisław Michalkiewicz, jeden z najwybitniejszych publicystów prawicowych, współpracownik naszej witryny ASME, tygodników "Najwyższy CZAS!", "Nasza Polska", Radia Maryja, Telewizji TRWAM i wielu innych publikatorów, będzie "dostępny" publicznie podczas otwartych spotkań w stolicach Lubelszczyzny i Wielkopolski w najbliższych daniach.

- 20.03.2006 r., Lublin, godz. 18.00, sala konferencyjna hotelu "Lublinianka",

- 25.03.2006 r., Poznań, godz. 17.00, Dom Naczelnej Organizacji Technicznej.

Organizatorzy serdecznie zapraszają wszystkich chętnych.

KATYŃSKIEGO KŁAMSTWA CIĄG DALSZY - Antoni Zambrowski Wysłane czwartek, 16, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Nie jestem członkiem Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich, ale mój wuj Janek spoczywa w grobie w tamtym lesie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku jako oficer rezerwy WP, lecz w cywilu był lekarzem-ginekologiem. Gdyby Stalin i jego przyboczni wierzyli w głoszone przez siebie hasła troski o dobro człowieka radzieckiego, wykorzystali by jego wiedzę i umiejętności dla leczenia sowieckich kobiet, którym tak ciężko było dostać się do lekarza. Zamiast tego wydali rozkaz, by wsadzić mu kulę w potylicę. A potem cynicznie wyparli się tej zbrodni, zwalając ją na hitlerowców.
Przez dziesięciolecia w PRL za mówienie prawdy o Katyniu groził wyrok pozbawienia wolności. Siedzieliśmy w 1969 roku wraz z Januszem Szpotańskim w Zakładzie Karnym w Barczewie z rosyjskim Żydem Lwem Nikulinem - nauczycielem języka rosyjskiego w Radomiu, który otrzymał wyrok za słowa prawdy o zbrodni katyńskiej napisane w liście prywatnym do brata w Rosji. W okresie pieriestrojki prawda wyszła na jaw dzięki staraniom historyków rosyjskich, m.in. prof. Natalii Lebiediew. W archiwach rosyjskich odkryła ona dokumentację NKWD o transportach polskich jeńców na miejsce zagłady. Później w archiwum Stalina znaleziono jego decyzję o egzekucji Polaków jako elementu antysowieckiego. Te dokumenty prezydent Borys Jelcyn przekazał władzom III Rzeczypospolitej. Rosyjska prokuratura odmawiając uznania prawdy o stalinowskim ludobójstwie, usiłuje cofnąć nas z powrotem w tamte, sowieckie czasy, kiedy na straży kłamstwa stała przemoc KGB.
W putinowskiej Rosji prokuratorzy wykonują posłusznie odgórne polecenia. Odpowiedzialni za ich treść rządzący na Kremlu KGBowcy chcieliby może cofnąć czas i przywrócić dawne porządki, ale rychło się przekonają, że niczego oprócz hańby nie uzyskają. Oszczędności na groszowych odszkodowaniach dla rodzin pomordowanych, na których im tak zależy, nie są warte takiej hańby, jaką okrywa się z winy rosyjskiej prokuratury oraz jej kremlowskich mocodawców państwo rosyjskie.

Antoni Zambrowski

Publicystyka Antoniego Zambrowskiego na ASME

NIEOPŁAKANA KATASTROFA - Antoni Zambrowski Wysłane czwartek, 16, marca 2006 przez Krzysztof Pawlak

Od pierwszych lat władzy sowieckiej w Rosji obchodzono święto 23 lutego - najpierw jako dzień Armii Czerwonej, dziś po upadku tej władzy - jako Dzień Obrońcy Ojczyzny. Taka jest logika rządów prezydenta Władimira Putina, łączącego w jedno tradycje imperialne białych carów oraz czerwonego faraona Stalina. Od rana tego dnia (w czwartek) w moim telewizorze oglądałem na drugim moskiewskim kanale RTR programy batalistyczne lub świąteczno-patriotyczne. Z polskiej telewizji już wiedziałem, że w Moskwie nad ranem wydarzyła się katastrofa analogiczna do naszej chorzowskiej, aliści wieść ta nie mogła się przebić do rosyjskich telewidzów. Dopiero wieczorem ogłoszono ją w ogólnorosyjskim programie informacyjnym. Z niej się dowiedziałem, że już pierwszego dnia użyto ciężkiego sprzętu do rozbiórki zawałów, mimo znajdujących się pod nimi ofiar.
Ta opieszałość w informowaniu o tragedii moskiewskiej kontrastowała z naszymi, europejskimi obyczajami medialnymi, ale już staje się regułą, że oglądając namiętnie rosyjskie programy informacyjne, o pewnych faktach i wydarzeniach w Rosji dowiaduję się nie z nich, lecz z polskich środków przekazu. Dla przykładu: w telewizji RTR omawiano przypadek znęcania się "dziadków" w Nowy Rok nad młodym "kotem" w jednostce czołgowej. W tej sprawie była nawet interpelacja w Dumie Państwowej i nagłośniona medialnie odpowiedź na nią wicepremiera i ministra obrony Siergieja Iwanowa, (nb. prawdopodobnego następcy prezydenta Putina). Ale o tym, że skatowanemu przez "dziadków" i pozbawionemu pomocy medycznej "kotowi" Andriejowi Syciowowi amputowano nie tylko nogi, ale i jądra - dowiedziałem się z polskiej prasy.
Podobnie było i tym razem. Piątkowy (z 24 lutego) "Fakt" pisze na stronie tytułowej: "Moskwo, płaczemy z tobą!". Rzecz w tym, że płaczemy samotnie, gdyż Moskwa nie płacze, lecz świętuje święto swego wojska, które tak traktuje swych rekrutów. I nie dziwota. Większość ofiar - to nie Moskwianie, lecz gastarbeiterzy z południa dawnego Związku Rad: w większości handlujący na Rynku Basmannym Azerowie, kilku Tadżyków oraz dwóch Gruzinów. Ich rodowici Rosjanie nazywają z pogardą "czarnymi dupami" (ciernożopyje), i co i rusz napadają na nich podmiejscy skinowie z organizacji nacjonalistycznych. Prezydenci Ilham Alijew oraz Emomali Rachmonow nie upomną się o nich, gdyż, zwalczani przez opozycję, potrzebują poparcia Kremla. Cieszmy się, że dzięki solidarnościowej rewolucji my, Polacy, żyjemy na innym świecie.

Antoni Zambrowski

Jest to pełen tekst artykułu, pierwotnie opublikowanego (ze skrótami) w "Gazecie Polskiej".

Publicystyka Antoniego Zambrowskiego na ASME