sierpnia 9, 2006 - sierpnia 25, 2006

Sprawiedliwy werdykt wojewody Kozińskiego - ASME z Garwolina Wysłane piątek, 25, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Trzy lata temu Garwolin żył aferą miejskiego zieleniaka.
Wtedy to, burmistrz Garwolina Tadeusz Mikulski przeprowadził przetarg na dzierżawę zieleniaka, do którego jednocześnie jako prezes stowarzyszenia Wspólnota Powiatowa (rządzącego z SLD i w Garwolinie, i w powiecie garwolińskim) wystawił pełnomocnictwa reprezentowania przedstawicielom WP. Wspólnota Powiatowa przetarg wygrała. Po przetargu na stanowisku prezesa Wspólnoty Powiatowej Tadeusza Mikulskiego zastąpił starosta Stefan Gora, bo inaczej pan Mikulski musiałby podpisać sam ze sobą umowę dzierżawy.
Opozycyjne centroprawicowe Stowarzyszenie dla Garwolina zażądało wtedy w oparciu o ustawę antykorupcyjną orzeczenia wygaśnięcia mandatu burmistrza. Rządząca w Radzie Miasta koalicja WP-SLD nie zgodziła się na nie, i sprawa trafiła do wojewody mazowieckiego Leszka Mizielińskiego (SLD). I ten nie orzekł wygaśnięcia mandatu burmistrza. Przyczynę uniewinnienia burmistrza może tłumaczyć fakt, że burmistrz był w przeszłości pułkownikiem jednostki wojskowej w Górze Kalwarii i blisko przyjaźni się z Józefem Oleksym.
Sprawę relacjonowały wtedy: radiowa Jedynka, radio RMF-FM, TV4, "Życie Warszawy", "Gazeta Wyborcza". "Rzeczpospolita" opisała układ lokalnej władzy w moim mieście jako "Garwolińską Republikę Kolesiów".
W tym roku Stowarzyszenie dla Garwolina złożyło u nowego wojewody apelację w sprawie zieleniaka, i właśnie Tomasz Koziński (PiS) po jej rozpoznaniu rozpoczął procedurę orzeczenia wygaśnięcia mandatu burmistrza Mikulskiego. Prawdopodobnie nim dobiegnie ona końca, burmistrz Mikulski doczeka końca swojej kadencji. Orzeczenie wojewody ma więc znaczenie honorowe, jest jednak sprawiedliwą oceną niesławnego wyczynu i ważnym ostrzeżeniem dla potencjalnych naśladowców burmistrza Tadeusza Mikulskiego.

Andrzej Dobrowolski, SdG

Co komu wolno mówić - Krzysztof Mazur Wysłane czwartek, 24, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Niedawna autolustracja Gintera Grassa stworzyła kolejną okazję do zaobserwowania, jak te same wydarzenia mogą być odmiennie interpretowane i wykorzystywane dla doraźnych celów politycznych. W samej sprawie Grassa nie chodzi oczywiście o kilkutygodniową służbę 17-latka w Waffen SS, ale o delikatnie ujmując - spóźnione przyznanie się do owej niechlubnej przeszłości. Oczywiście Ginter Grass jest lewicowcem, w dodatku lewicowcem "postępowym inaczej" nie znalazłby uznania i obrońcy w osobie Adama Michnika, ale nie polecając nikomu naśladownictwa światopoglądu pisarza, nie można nie zauważyć, że Grass zdążył jeszcze za życia wspomnieć o swoim wstydliwym życiowym epizodzie. I fakt ten rzeczywiście pozytywnie wyróżnia go od większości rodzimych kreatur, uważanych bezpodstawnie za autorytety moralne, którzy nie tylko nie potrafią przyznać się do "chwili słabości" ("chwili", która w przypadku TW "Jankowskiego" trwała 25 lat), ale zaprzeczają oczywistym dowodom, nawet gdy ich autentyczność nie ulega żadnym wątpliwościom.

Oczywiście motywacje, które kierowały niemieckim pisarzem, są znane chyba jedynie Michnikowi, ale nawet gdyby był to wyłącznie kolejny przejaw koniunkturalizmu, to faktem jest, że trudno uważać Grassa za polakożercę w odróżnieniu od niektórych przedstawiciel Światowego Kongresu Żydów, a jakoś dziwnie łatwo przychodzi naszym czynnikom oficjalnym potępiać Niemca – Grassa, podczas gdy te same czynniki już na samą myśl o jakiejkolwiek krytyce żydowskich naganiaczy dostają drżenia łydek i przejściowej utraty mowy.
Tymczasem okazuje się, że ów paraliżujący strach przed salonową anatemą jest pewnego rodzaju przejawem nadwrażliwości, wywołanej zapewne długoletnimi rządami mniejszości tak narodowej jak i światopoglądowej, a najlepszym tego dowodem jest niedawny wywiad udzielony "Polityce" przez samego Zbigniewa Brzezińskiego.
Otóż ten długoletni doradca amerykańskiej administracji, praktycznie druga postać tej administracji za prezydentury Cartera, polityk fetowany niedawno przez samego Adama Michnika, co najmniej kilkakrotnie w rzeczonym wywiadzie stwierdził, że tak wojna w Libanie, jak i atak na Irak oraz inne działania państwa żydowskiego na Bliskim Wschodzie są wprost pochodną interesów Izraela realizowanych dzięki żydowskiemu lobby w Ameryce. Brzeziński już na wstępie wywiadu powiedział bez ogródek, że "przez tę niewyrazistość i przez jednostronną proizraelską postawę Ameryki na całym Bliskim Wschodzie sytuacja zaognia się coraz bardziej", która to teza była następnie co najmniej kilka razy rozwijana i uzupełniana.
W tym zamieszaniu nie chodzi nawet o prawdziwość takiej oceny sytuacji (zaraz podniosą się głosy - vide felietony p.Kwiecińskiego w "GP", iż Brzeziński zawsze mylił się w ocenie sytuacji politycznej), lecz o fakt, że oto polityk, którego redakcja "Polityki" stawia nawet na trzecim miejscu w poczcie największych Polaków XX w., weryfikuje hipotezy, za które nasz rodzimy "salon", ten sam salon który fetuje Brzezińskiego, stawia wszystkich je wypowiadających do kozy. Co więcej: Brzeziński tezy o proizraelskim lobby i szukaniu pretekstów do wojny z kolejnymi państwami arabskimi określa jako "fakt niewątpliwy i powszechnie znany" W dodatku polityk bez owijania w bawełnę informuje, że wpływy narodowościowych lobby w Stanach Zjednoczonych wynikają wprost z ich materialnego statusu, a nikt przecież nie wątpi, że społeczność żydowska w Ameryce klepie biedę.
Status ten potwierdzają m.in. wypowiedzi niektórych przedstawicieli szeroko rozumianego show biznesu po niedawnym incydencie z udziałem Mela Gibsona, któremu "po pijaku" zdarzyło się wypowiedzieć kilka myśli, a których z pewnością nie odważyłby się wyartykułować na trzeźwo. W związku z tym, że najwyraźniej do amerykańskich lekarzy nie dotarł jeszcze wynalazek "pomroczności jasnej", dlatego też Gibsonowi nie pozostało nic innego, jak pokajać się za swoje antysemickie uwagi, co oczywiście okazało się wysoce niewystarczającym gestem, gdyż nie znasz gorszej zawziętości niż zawziętość talmudyczna. Jeden z komentatorów pozwolił sobie w związku z tym na uwagę, że czyn Gibsona był wyjątkowo odrażający w kontekście tego, że aktor wszystkie pieniądze zarobił u Żydów, czyli - w domyśle - w amerykańskim przemyśle filmowym. Jak więc widać, to że aktor jechał "na gazie", czyli według polskich standardów był "wariatem drogowym", któremu należałoby skonfiskować samochód, w Ameryce okazało się niegroźną fanaberią - wszak kara za ten czyn, jaką wymierzył sąd, była mało dolegliwa. Prawdziwą zbrodnią okazała się jednakże uczyniona po pijanemu uwaga, uznana za antysemicką, co oznacza, że można chlać, ćpać, udawać kleptomanów, można naśmiewać się z chrześcijaństwa i robić różne nie świństwa - byleby nie uzewnętrzniać swojego niechętnego stosunku do polityki światowego żydostwa. Ale okazuje się, że niektórym wolno mówić to, co myślą, o czym dobitnie świadczy przykład Zbigniewa Brzezińskiego. Pytanie tylko, czy czynnikiem decydującym jest w tym przypadku jego członkostwo, a nawet ojcostwo tzw. Komisji Trójstronnej? Gdyby tak było, to na miejscu Żydów już dzisiaj zastanawiałabym się nad uwagą rabina Moskwy, wypowiedzianą wkrótce po rewolucji, który to rabin obserwując jej pierwsze skutki, miał stwierdzić, że "Troccy robią rewolucje, a płacą Bronsteinowie".

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

OBRONA NIESŁAWY - Antoni Zambrowski Wysłane poniedziałek, 21, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Za każdym razem, gdy czytam teksty w obronie Bolesława Piaseckiego i jego ugody z gen. Iwanem Sjerowem, przypominam sobie wstrząsająca relację mec. Władysława Siły-Nowickiego o wspólnym pobycie w ubeckim lochu z Kazimierzem Pużakiem. Mec. Siła-Nowicki opowiadał to w mojej obecności młodocianym uczestnikom seminarium historycznego, prowadzonego przez prof. Jerzego Łojka w klasztorze ojców paulinów na Nowym Mieście w Warszawie. Kazimierz Pużak - marszałek Rady Jedności Narodowej czyli okupacyjnego parlamentu Polski Podziemnej, został jak wiadomo porwany przez gen. Sjerowa do Moskwy wraz z innymi przywódcami polskimi i tam skazany w głośnym procesie 16 - tu. Po powrocie do Polski trafił ponownie jako przywódca PPS-WRN do lochu UB, gdzie siedział w jednej celi z młodym wówczas Siła-Nowickim. Pewnego razu został wezwany na przesłuchanie, na którym notable z MBP zaproponowali mu napisanie przyjaznego listu do prezydenta Bolesława Bieruta. W nagrodę obiecywali mu wolność. Gdy Kazimierz Pużak odmówił, zaproponowali mu w drodze kompromisu taką samą nagrodę za zwyczajne życzenia noworoczne pomyślności dla tegoż prezydenta Bieruta. Pużak ponownie odmówił i wrócił do celi. Już nie wyszedł z więzienia, gdyż zmarł tragicznie w 1950 roku w Rawiczu. Gdy ktoś ze współwięźniów zauważył, że cena za wolność była taka błaha - zwykłe życzenia noworoczne, Kazimierz Pużak żachnął się i odpowiedział: "Ja miałbym pisać do niego...". Urodzony w 1883 roku Kazimierz Pużak był etnicznym Ukraińcem z Galicji, o czym przypominał nawet jego okupacyjny pseudonim "Bazyli", co jest polską wersją popularnego ukraińskiego imienia Wasyl. Jako Polak zaiste z wyboru daje nam przykład, jak całe swoje długie życie i nawet śmierć można poświęcić służeniu Polsce.

Bolesław Piasecki, który był rodowitym Polakiem i czynnym narodowcem, miał te same alternatywy wyboru. Mógł z podniesionym czołem umrzeć za Ojczyznę, jak zginęły tysiące bojowników NSZ czy NOW. Gdy siedziałem w gomułkowskim więzieniu w 1968 roku, zetknąłem się z wciąż żywą więzienną legendą o dzielnej postawie młodziutkiego narodowca podczas tzw. kiblowego procesu sądowego w więzieniu mokotowskim. Zwymyślał on sędziego i z satysfakcją otrzymał karę śmierci. Bolesław Piasecki wolał napisać memorandum o tym, że Moskwa dla zniewolenia Polski musi mieć swe dywersyjne organizacje w łonie Kościoła Katolickiego. Gen. Iwan Sierow - osoba odpowiedzialna za los wielu polskich "Sybiraków" deportowanych z Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej po 17 września 1939 roku oraz za porwanie 16 przywódców Polski Podziemnej, co było tylko wierzchołkiem góry lodowej jego zabiegów o zniewolenie Polski, przyjął ze zrozumieniem ofertę. Tak Bolesław Piasecki został człowiekiem gen. Sierowa z NKWD.
Teraz Bohdan Urbankowski dobiera argumenty uzasadniające ówczesne alternatywy wyboru. Tylko czy są to argumenty prawdziwe?! To, że Roman Dmowski miał przed I wojną światową prorosyjską opcję w przeciwieństwie do opcji antyrosyjskiej Józefa Piłsudskiego nie miało żadnego znaczenia w obliczu sowieckiej okupacji Polski po II z kolei wojnie światowej. Kiedy przywódca ludowców Stanisław Mikołajczyk postanowił sprawdzić prawdomówność Stalina i wartość jego przyrzeczeń o wolnych wyborach w Polsce zawartych w umowie jałtańskiej, jako tzw. niezłomni utworzyli rząd emigracyjny w Londynie właśnie zwolennicy tradycji J. Piłsudskiego z socjalistycznej WRN oraz zwolennicy R. Dmowskiego z obozu narodowego. Nie te podziały miały bowiem wówczas znaczenie.
Gdy dzisiejsi historycy opisują Stowarzyszenie PAX, często akcentują jego antysemityzm przeniesiony z przedwojennej tradycji ONR Falangi. Tyle że Falanga była antysemicka w opozycji do obozu rządowego i starała się go na swój antysemityzm nawrócić. Była natomiast propolska i prokatolicka. Tego nie sposób jej odmówić. Po wojnie dzięki zdradzie Bolesława Piaseckiego i jego najbliższych współpracowników Stowarzyszenie PAX było narzędziem Moskwy w rozbijaniu spoistości Kościoła Katolickiego oraz w przeciwstawianiu się polskim dążeniom niepodległościowym. I gdy Moskwa tego życzyła, Bolesław Piasecki jadał Żydom z ręki, o czym świadczy wieloletnia współpraca i zażyłość z pułkownikiem bezpieczeństwa Luną Brystigerową. Natomiast podczas każdego z polskich zrywów w latach 1956, 1966, 1968, 1976 Stowarzyszenie PAX było przeciwne dążeniom Polaków. Do Sierpnia 1980 Bolesław Piasecki nie dożył i dzięki temu zobaczyliśmy gwałtowny zwrot w polityce Stowarzyszenia PAX za krótkotrwałych niestety rządów prezesa Ryszarda Reiffa. Wtedy Stowarzyszenie PAX było istotnie polskie i katolickie.

W 1956 roku Bolesław Piasecki stawiał na promoskiewską i neostalinowską koterię w kierownictwie PZPR zwaną natolińczykami. Po jej spektakularnej klęsce w październiku 1956 Bolesław Piasecki i wraz z nim Stowarzyszenie PAX znaleźli się w trudnej sytuacji. Największą z wielu zdobyczy Października 56 był powrót księdza Prymasa Stefana Wyszyńskiego na stanowisko przewodniczącego Episkopatu Kościoła. Pomocną dłoń wyciągnęli wówczas do Bolesława Piaseckiego jako wroga księdza Prymasa Władysław Gomułka oraz Roman Zambrowski, przyjmując go kolejno w siedzibie Komitetu Centralnego PZPR. Wobec tego supozycje Bohdana Urbankowskiego co do przyczyn ohydnego mordu na 16-letnim Bohdanie Piaseckim są nader bałamutne. Już śródtytuł "Najohydniejsza zbrodnia komunistów" budzi mój sprzeciw. Gdyby chodziło o takie określenie mordu ubowców na małoletnim Romku Strzałkowskim podczas walk w Poznaniu w czerwcu 1956 r. - to istotnie była to jedna z licznych ohydnych zbrodni komunistów. Natomiast o motywach mordu na synu Bolesława Piaseckiego wiemy mało, zaś o mocodawcach morderców jeszcze mniej. Według utrwalonej przeze mnie w telewizji internetowej (www.asme.pl.) relacji Stanisława Gabriela Cichockiego, który osobiście poznał dwóch osobników narodowości żydowskiej, przyznających się do mordu na Bohdanie Piaseckim, to nielegalną ucieczkę z Polski ułatwiły im promoskiewskie ogniwa ubecji. Były to zupełnie inne osoby, niż te, których nazwiska przytacza Bohdan Urbankowski jako osoby podejrzane o udział w mordzie. Jak podaje pan Bohdan, ci wyjechali do Izraela zupełnie legalnie. Różni analitycy w czasach PRL wysuwali różne supozycje w tej sprawie. Były nawet i takie, że syna Piaseckiego polecili zabić jego protektorzy z KGB, aby podbudować mu prestiż polityczny jako ofiary ohydnego mordu żydowskiego. I istotnie wszyscy mu współczuli i nagonka prasowa na PAX i Piaseckiego urwała się natychmiast, jak nożem uciął.
Co się tyczy motywów wyhamowania śledztwa z obawy o podgrzewanie nastrojów antysemickich w Polsce, to zarówno wymieniony przez pana Bohdana sekretarz KC Jerzy Albrecht, jak i akceptujący jego decyzję Władysław Gomułka oraz Roman Zambrowski zdawali sobie sprawę, iż w owym czasie Polsce brakowało do wszystkich kłopotów jeszcze tylko antysemickiej rozróby wokół sprawy mordu na Bohdanie Piaseckim. Do antysemickiej kampanii w PRL tow. Wiesław, (bądź co bądź mąż Zofii alias Liwy Sztokenówny) dojrzał dopiero po wielu latach w lecie 1967 roku. Stało się tak w kilka lat po ustąpieniu Romana Zambrowskiego oraz kilku innych współpracowników z KC w znak protestu przeciwko odwrotowi tow. Wiesława od Października 1956 .Do ustępstwa tow. Wiesława skłoniła otwarta kampania antysemicka w wojsku organizowana przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego oraz wyraźne sugestie Leonida Brieżniewa.
W podsumowaniu powiem, że wbrew sugestiom pana Bohdana Bolesław Piasecki nie był ani Konradem Wallenrodem, który - jak wiadomo - był mistrzem Zakonu Krzyżackiego, ani margrabią Wielopolskim, który miał z nadania cesarza Wszechrosji stanowisko namiestnika w Królestwie Polskim. Nie miał więc Bolesław Piasecki odpowiedniej władzy i możliwości działania. Był jedynie wpływowym agentem Kremla z nadania KGB. Porównywanie z wielkim poetą romantycznym Cyprianem Kamilem Norwidem jest również mylące, gdyż Norwid był zwolennikiem działań realistycznych, ale w kierunku niepodległościowym. Bolesław Piasecki działał zaś w kierunku przeciwnym zgodnie z życzeniami swych moskiewskich mocodawców. W jednym się atoli zgadzam z panem Bohdanem: Bolesław Piasecki w pełni zasłużył na niesławę w oczach rodaków. Antoni Zambrowski

Artykuł pierwotnie ukazał się w tygodniku "Gazeta Polska".

Antoni Zambrowski

Publicystyka Antoniego Zambrowskiego na ASME

Organ na Dworze - prof. Jerzy Przystawa Wysłane poniedziałek, 21, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

W maju 1989 roku grupa członków NSZZ "S", w tym ponad 40 członków Komisji Krajowej i Prezydium zawiązało w Szczecinie Porozumienie na rzecz Demokratycznych Wyborów w NSZZ "S". Wśród założycieli Porozumienia znaleźli się, między innymi, Władysław Siła-Nowicki, Wiesław Chrzanowski, Antoni Macierewicz i Romuald Szeremietiew. Do stycznia 1990 r. uczestnicy Porozumienia spotykali się ośmiokrotnie w różnych regionach Polski. W grudniu 1989, na propozycję Jerzego Giedroyca, napisałem poniższy artykuł, który miał się ukazać w kolejnym numerze "Kultury". Z powodów, których można się tylko domyślać, tak się nie stało. Artykuł nie był nigdzie opublikowany. Przypominam ten nieznany epizod z historii "Solidarności", bo mówią, że "historia - magistra vitae".

Stolicą musi wreszcie rządzić Król Kaziu I! Wysłane poniedziałek, 21, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Cały czas to przeżywam. Zostałem prezydentem Warszawy. Cieszę się jak dziecko. (...) Warszawa to cacuszko, po oszlifowaniu stanie się brylantem wielkim i wspaniałym. Jestem pewien, że mogę go oszlifować. Mam siłę i pomysł. (...) Jeśli nie zabiegałem o to by być premierem, a mam świadków, że nie, to może los tak chciał. Ufam losowi, ale nie ślepo. Zawsze mu pomagam. (...) Może gdzie indziej popełniłem błędy? Może mam jakiś problem z lojalnością. (...) Gdy byłem młody i błądziłem, widziałem środowiska, w których lojalność potwierdzało się »sznytowaniem«, czy »chlastaniem«. Trzeba było dać świadectwo krwi, jako świadectwo lojalności. (...) I znów będzie »zwycięstwo«. Tak to niektórzy kroczą od zwycięstwa do zwycięstwa, a potem znajdują swoją rękę w … nieciekawym miejscu. Sam jestem spokojny nie tylko dlatego, że sprawdzę dane mi słowo honoru. Sprawdzę więc też lojalność. Spokój bierze się z tego, że lubię poddawać się fali losu. Oczywiście nie jako ofiara".
"Ktoś powie - degradacja, byłeś premierem, spotykałeś się z liderami Europy, rozmawiałeś z Nimi jak równy z równymi, podejmowałeś decyzje dotyczące 40-to milionowego, dumnego narodu, kierowałeś losami dużego Europejskiego (nauczyciel "fizy" nie musi znać podstaw języka ojczystego... - ASME) kraju, a dziś z przymusu zostałeś prezydentem stolicy. Może. Ale cóż zrobić i tak jestem dumny (...)".
"(...) Musimy jak najszybciej zrobić z Warszawy miasto »wolnego internetu« (poprawka korektorska - były nauczyciel (!) "fizy", nie wie niestety, że te pojęcie - tak jak radio czy telewizja - pisze się z małej litery... - ASME). Nie powolnego, tylko wolnego, w pełni otwartego. Dostęp do usług internetowych musi być w stolicy powszechny i dla większości obywateli darmowy. Program »wolnego internetu« będzie polegał na umożliwieniu firmom internetowym, komunikacyjnym nadawania sygnału, najlepiej na terenie całego miasta i umożliwienie najpierw studentom warszawskim, a następnie innym zawodom i mieszkańcom Warszawy bezpłatnego korzystania z takich usług. Może się to nie spodobać obecnym operatorom internetowym. Pewnie na tym stracą i podniosą larum, ale cóż … Rozwój wymaga poświęceń" (...).

Ważne jest oczywiście te ostatnie zdanie, jako podsumowanie, choć doniosłość poprzedzającego go wywodu nie powinna ujść uwadze podatników warszawskich. Tak więc i Ty, warszawianeczko, i Ty warszawianeczku, i Ty, dziewczynko, i Ty, chłopczyku - jak tylko przekroczyłeś 15. rok życia uprawniający Cię do podjęcia legalnej pracy w Stolicy chlubnie w przyszłości oczywiście zarządzanej przez "Dymisjonarza" Kazimierza Marcinkiewicza z wielce prawicawego ugrupowania Populizm i Socjalizm - lub np. zrobiłeś zakupy w jednym z nieuspołecznionych jeszcze w ramach walki "o silną Polskę", choć nie tak bardzo już "tanią", bo ten pomysł rodem z zeszłorocznej kampanii wyborczej wyśmiał przed kilkoma tygodniami WCz. P-oseł Tadeusz Cymański z PiS - lub korzystasz z jeszcze "nieugminnionego", "nienowoczesnego" (spokojnie, to się też zmieni i "uspołeczni", jak szeroka koalicja PiS-PO-SO-LPR będzie znowu dzielnie dzierżyć ster w Warszawie...) łącza dostarczonego przez jednego z osiedlowych "prowajderów" Sieci - będziesz nie tylko przymusowym PT Sponsorem "300 tysięcy studentów" mających to niebywałe szczęście być poddanymi Króla Kazia I, który w swoim radośnie infantylnym "bloku z malowankami wyborczymi" zapowiada nie tylko Nowy Wspaniały Świat składający się z Nowego Światu i 200 metrów wyremontowanego Krakowskiego Przedmieścia (aj, aj, jaj - nie, nie Gorzowskiego...!), ale i Wspaniałą, Skomputeryzowaną Przyszłość, w której "studenci i mieszkańcy Warszawy, mogli kupować komputery i laptopy na możliwie najkorzystniejszych warunkach, gwarantowanych i sponsorowanych przez miasto". Nic to, że świetlana przyszłość zapowiadana uczniom nie tylko z Warszawy w postaci "tanich podręczników" odjechała w niepamięć razem z fiaskiem ręcznego regulowania rynku wydawniczego, głoszonego przez prawicawy PiS w kampanii wyborczej - teraz zapowiadany jest jeszcze potężniejszy "hit" na rynku kiełbasy wyborczej, pisany ręką zawodowego wylizywacza - bo przecież nie przez samego "nauczyciela "fizy"" - "pijarowca" Ciesiołkiewicza: Tanie Komputery z Wolnym Ynternetem! - ale za pieniądze w większości nie-skomputeryzowanych, słynnych medialnie "staruszek i wdów oraz sierot"... To, że "gminna" firma zajmująca się działalnością gospodarczą z całą pewnością doprowadzi do likwidacji prywatne firmy-dostawców łączy - to pryszcz oczywiście w wizji "krula" Kazia I, bo nie tych "ohydnych kapitalistów" ma za swój "target" wyborczy prawicawy p.o. prezydenta kandydat na prezydenta stolicy.

"Yes, yes, yes!"... "O-la, o-la, ojala!"... To Wspaniałe państwo korporacyjne! I znowu są w modzie rózgi liktorskie! Moda - to największy czynnik sprawczy w całym demokratycznym świecie - gdyby "krul" Kazio I miał blond włosy i duży "oddech" - z całą pewnością miałby nie te śmieszne 35% procent zachwytów, lecz może i 80%!? Ale i tak - wzorując się na przeminęłym właśnie co konkursie pychy osobniczej pod nazwą Miss Polonia - inni koalicji PiS pośpieszyli z konkursem na... Mistera Komisji Śledczej:

"(...) Po co śledczym własna strona internetowa? – Dzięki niej będziemy mieli ułatwiony kontakt z obywatelami. Każdy będzie mógł się zalogować, napisać swoją opinię lub nawet podzielić się z nami swoją wiedzą. (...) Internauci będą również uczestniczyć w ankietach. – Można na przykład rozpisywać konkursy na najlepszych członków komisji", o czym donosi dzisiaj wydanie dziennika "Życie Warszawy". co prawda niezłomny w swym postępowym konserwatyzmie poseł Artur Zaiwsz stawia na "obywatelski internet", służący do pisania donosów przez nieświadomych swej "anonimowości" "życzliwych" wtajemniczonych w meandry zawierania umów w środowisku bankowców, to jednak samoobronny p-oseł Waldemar Nowakowski, członek bankowej komisji śledczej, nie daje za wygraną i chce zwekslować (pojęcie bankowe jak najbardziej!) sukces wicegirlaski w Warszawy na rzecz PT Koalicjantów. Wyrzucony "za nieudolność" z UPR tzw. preze-sik, nie-radny warszawski, bo chachmęcił ze swoim wyborem na nie-radnego, teraz na wygodnej synekurze z łaski prawicawego PiS w Polskiej Organizacji Turystycznej, będzie współorganizatorem, z ramienia podatników polskich, przymusowo pozbawionych pieniędzy na rzecz fiskusa, konkursu pychy osobniczej pod nazwą Miss World, organizowanego w stolicy "polskiego regionu UE", dofinansowanego kilkunastoma milionami złotych przez ekipę rządzącą obecnym PRL-bis oraz ratuszem warszawskim. Dawniej nazywało się to haraczem - dziś "wykupem praw licencyjnych".
Obecna Misska Polonia, panna Marzena Cieślik: "Jaki jest ideał mężczyzny według nowej Miss? W swoim kwestionariuszu Marzena Cieślik napisała: »Uczciwy i mądry jak bracia Kaczyńscy, charyzmatyczny jak Marcinkiewicz, sprawiedliwy jak Ziobro, odważny jak Wassermann, nieugięty jak Dorn, bezkompromisowy jak Wildstein, opiekuńczy jak Religa, przystojny jak Olejniczak«. Najpiękniejsza Polka twierdzi, że nie komplementowała polityków, aby zwiększyć swoje szanse na wygraną. Uważam, że Polską rządzą odpowiednie osoby powiedziała "Rz". Jurorzy zapewniają, iż polityka nie miała wpływu na ich decyzję, a słowa kandydatki wskazują, że »jest nie tylko ładna, ale i inteligentna«", co na PIERWSZEJ stronie swego dzisiejszego wydania zamieściła redakcja dziennika "Rzeczpospolita". "Gazeta zastanawia się czy wybór jury był obiektywny czy był próbą udobruchania PiS. »Rzeczpospolita« dowiedziała się nieoficjalnie, że biuro Miss Polonia miało być odsunięte od imprezy Miss World między innymi dlatego, że współpracują z nim ludzie związani z PO" - jak podaje do wiary serwis WP z dzisiejszego dnia. "- Umowę na transmisję gali z TVP podpisze Polska Organizacja Turystyczna, a wpływy z esemesów podczas gali Miss World dostanie TVP - wylicza dyrektor warszawskiego Biura Promocji Miasta Tadeusz Deszkiewicz (PiS). On jednak przyznaje, że Marzena Cieślik nie była w jego typie. (...)" - podaje dziennik "Rzeczpospolita", co niebywale współgra ze znanym "chasłem" (pisownia oryginalna, z wypowiedzi tzw. koliduprów na tzw. rzygowni - eeeee-upr) "Tera... »K****« Wojt***!", upublicznionym w okresie wyborów do tzw. europarlamentu, a obecnie - wicepreze-sikiem POT, która współgra z PiS-owskim zarządem ratusza stołecznego w wielkości dotacji do imprezy rozrywkowej Miss-ek World-owych.

Śp. Janusz Korczak uśmiecha się z wysokości, otaczając swoich "kruluw" (nauczyciel "fizy" nie musi znać...) Maciusiów I, patrząc na swoje Miasto Niezłomne, które tak bardzo zostało zmienione przez socjalistów chowu faszystowskiego, narodowego oraz międzynarodowego, by tak niewiele się zmieniło...

"Yes, yes, yes!"... "O-la, o-la, ojala!"...

Apelujemy do władz RP: Sprawdźmy wniosek byłej stalinowskiej prokurator o przyznanie brytyjskiego obywatelstwa Czy Helena Wolińska-Brus musi być bezkarna? - Tadeusz M. Płużański Wysłane poniedziałek, 21, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

21 listopada 1950 r. płk Helena Wolińska usankcjonowała bezprawne aresztowanie szefa "Kedywu" Armii Krajowej gen. Augusta Emila Fieldorfa "Nila", co w konsekwencji doprowadziło do śledztwa, skazania i zamordowania jednego z największych bohaterów Polski Podziemnej. Gen. Fieldorf został powieszony 24 lutego 1953 r. w więzieniu mokotowskim w Warszawie. Polski wniosek o ekstradycję Wolińskiej-Brus z Wielkiej Brytanii z 1999 r. wymieniał jeszcze 15 innych osób, które aresztowała z pogwałceniem stalinowskiego prawa. Teraz, po prawie ośmiu latach, brytyjskie władze odmówiły wydania inkwizytorki. Informacja dotarła do Polski w przeddzień 62. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Historia po raz kolejny okrutnie zadrwiła sobie z bohaterów, gdyż była prokurator wojskowa nienawidziła szczególnie AK-owców, wydając ich w ręce bezpieki na tortury i śmierć. Czy jednak sprawa ekstradycji Wolińskiej musi być przesądzona?

- Jesteśmy zaskoczeni odmową ekstradycji, liczyliśmy, że Anglicy pozytywnie rozpatrzą nasz wniosek - komentuje prokurator Paweł Karolak, naczelnik warszawskiego pionu śledczego Instytutu Pamięci Narodowej, w którym prowadzone jest postępowanie wobec Heleny Wolińskiej-Brus. - Sprawdzamy teraz, czy decyzję można zaskarżyć.
- W uzasadnieniu strona brytyjska podaje trzy powody odmowy ekstradycji - mówi Gazecie Polskiej prokurator IPN Małgorzata Kuźniar-Plota. - Po pierwsze są to tzw. względy humanitarne, czyli wiek, stan zdrowia i sytuacja osobista podejrzanej. Po drugie - od popełnienia przestępstw minęło już ponad 50 lat. Po trzecie - "wystąpiły znaczne opóźnienia w prowadzenia sprawy", czyli, że Polska późno wystąpiła z wnioskiem o ekstradycję, bo dopiero po kilku latach od upadku komunizmu w naszym kraju.
- Wygląda na to, że Wolińska pozostanie bezkarna, a ona jest tak samo odpowiedzialna za śmierć ojca, jak pozostali prokuratorzy i sędziowie z tej sprawy. Czy nikomu nie zależy na osądzeniu winnych? - pyta Maria Fieldorf-Czarska, córka generała. To właśnie na jej wniosek była prokurator jest dzisiaj ścigana.

POLSKI PINOCHET

Prawie osiem lat temu, kiedy w "Życiu Warszawy" ujawniłem działalność Heleny Wolińskiej, wydawało się, że jej osądzenie jest tylko kwestią czasu. W styczniu 1999 r., po wysłaniu do Wielkiej Brytanii wniosku o ekstradycję, połączonego z nakazem tymczasowego aresztowania byłej prokurator, prowadzący śledztwo major Zbigniew Piechowicz z Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie mówił: - Drogą dyplomatyczną dowiedzieliśmy się, że Anglicy nie wykluczają wydania nam podejrzanej.
W sprawę zaangażowały się najwyższe władze III RP. MSZ zapewniało, że zbadało sprawę w Ambasadzie Brytyjskiej w Warszawie i otrzymało odpowiedź, że nie ma żadnych formalnych przeszkód w ekstradycji Wolińskiej do Polski. Ówczesny wiceminister sprawiedliwości Leszek Piotrowski w wypowiedzi ze stycznia 1999 r.: - Są duże szanse na wydanie Wolińskiej. Cała procedura ekstradycyjna jest szybka.
Podobne głosy można było przeczytać w brytyjskich mediach, które obszernie informowały o sprawie. "Daily Mail" pisał: "W świetle sprawy Augusto Pinocheta, brytyjskiemu ministrowi spraw wewnętrznych Jackowi Straw trudno będzie odrzucić polski wniosek o ekstradycję". "The Sunday Times": "Jeśli Jack Straw gotów jest zgodzić się na ekstradycję Pinocheta do Hiszpanii, to czemu nie miałby zgodzić się na ekstradycję Heleny Brus?"

SPRAWIEDLIWOŚĆ W KRAJU AUSCHWITZ

Już wówczas pojawił się istotny dla sprawy "argument". "The Independent" podkreślał, że Wolińska jest jedną z nielicznych już przedstawicielek mniejszości żydowskiej w Polsce, która ocalała z Holocaustu: "Byłaby to więc ekstradycja do kraju, gdzie znajdują się takie miejsca, jak Oświęcim i Brzezinka". W te same tony uderzył "The Sunday Times": "Czy Żyd może liczyć na sprawiedliwość w kraju Auschwitz, Majdanka i Treblinki, gdzie antysemityzm rodem ze średniowiecza wciąż pozostaje przygnębiająco mocno okopany?". Dziś, bez wątpienia, dodano by do tego inne, na wskroś antysemickie miejsce - Jedwabne.
Wolińska oznajmiła, że nie przyjedzie do Polski (podobno jej rodzinnego kraju), gdyż nie może tu liczyć na sprawiedliwy proces, polskie władze nic jej nie obchodzą, a prokuratorowi, który ośmielił się postawić jej zarzuty "ukręciłaby łeb" (już w "ludowej" partyzantce - GL i AL była znana z niewyparzonego języka).
W Polsce w obronie stalinowskiej prokurator stanęła (po dłuższym okresie przemilczania sprawy) "Gazeta Wyborcza", w której można było przede wszystkim przeczytać, że Helena Wolińska była w czasie wojny w getcie, a ten, kto "wyciągnął" jej sprawę, głosi wstrętną pomarcową propagandę. Jakże podobnie brzmiała jedna z żydowskich agencji (Jewish Telegraphic Agency), która przeprowadziła wywiad z Wolińską. Sugestia była jasna - fakt przebywania w getcie i doznawane tam cierpienia uprawniły ją do późniejszego prześladowania Polaków (czytaj polskich antysemitów).

BRYTYJSKA OBYWATELKA
PRZED WOJSKOWYM SĄDEM

Przeszkód w ekstradycji Wolińskiej było od początku wiele. Już kilka lat temu Brytyjczycy nie chcieli jej wydać wymiarowi sprawiedliwości III RP, gdyż... nie rozumieli, dlaczego - zamiast przed sądem powszechnym - ma być sądzona przed sądem wojskowym (takie sądy funkcjonują w Wielkiej Brytanii jedynie w czasie wojny). Powołali się zatem na jedną z zasad ekstradycji, która gwarantuje, że sytuacja prawna sądzonej osoby nie pogorszy się. Dlatego w 2000 r. prokuratura wysłała drugi, poprawiony wniosek ekstradycyjny, w którym wyjaśniła m.in., że w Polsce wojskowi (w latach 50. - czyli w czasie popełniania przestępstw - Wolińska była prokuratorem wojskowym) podlegają jurysdykcji sądów wojskowych. Trzeci wniosek wysłał w 2001 r. nowo powstały IPN, który z mocy prawa przejął sprawę ścigania Wolińskiej od prokuratury powszechnej.
Podstawowym problemem było podwójne obywatelstwo Wolińskiej. Aresztując generała "Nila", przedłużając mu areszt i nadzorując śledztwo była obywatelką Polski. Jednak na początku lat 70., kiedy wraz z mężem, prof. Włodzimierzem Brusem (dawniej Beniamin Zylberberg, w czasie wojny oficer polityczny LWP, później marksistowski ekonomista, a w końcu rewizjonista, wykładowca wielu renomowanych uczelni na świecie) zamieszkała w podlondyńskim Oksfordzie, otrzymała również obywatelstwo brytyjskie. Tymczasem Wielka Brytania - mimo podpisanych umów ekstradycyjnych - w tym z Polską - niechętnie wydaje swoich obywateli innym państwom (prawo stanowi, że może to zrobić, ale nie musi). Podobnie postępują zresztą inne kraje. Izrael odmówił nam ekstradycji Salomona Morela, naczelnika komunistycznego obozu w Świętochłowicach (dla Niemców, volksdeutschów, a w praktyce wrogów "ludu"). Można również przypuszczać, że Szwecja nie wyda nam stalinowskiego sędziego Stefana Michnika. Kapitan Michnik ma zresztą wiele wspólnego z pułkownik Wolińską. Nie tylko oboje byli funkcjonariuszami komunistycznego systemu bezprawia, ale brali udział w tych samych sprawach. Tak było np. w przypadku Tadeusza Jędrzejkiewicza, który za rzekomą działalność kontrrewolucyjną w Szkole Morskiej w Gdyni został skazany na podwójną karę śmierci (złagodzona potem do 10 lat więzienia). Michnik orzekał w sprawie jako wojskowy ławnik, Wolińska uczestniczyła w śledztwie jako wojskowy prokurator.

PROBLEM Z ROZLICZANIEM ZBRODNI

W jednym z wywiadów dla brytyjskiej prasy Wolińska powiedziała również, że do tych "haniebnych kłamstw", które wyszły z Polski może się ustosunkować jedynie przed sądem brytyjskim (teoretycznie istnieje taka możliwość). Brytyjczycy - z czego była prokurator świetnie zdaje sobie sprawę - mają jednak problem z rozliczaniem przeszłości. Przez 40 lat nie ścigali np. w ogóle zbrodni wojennych. Dopiero w 1990 r. w Sądzie Karnym Old Bailey w Londynie utworzono specjalną komórkę do badania tych zbrodni. Na liście podejrzanych znalazło się 400 żyjących jeszcze osób. Pierwszy miał stanąć przed sądem Szymon Serafinowicz, szef pronazistowskiej policji na Białorusi, która uczestniczyła w masakrach ludności żydowskiej (o jego przeszłości brytyjski wywiad wiedział od 1947 r., ale chronił zbrodniarza). Na proces było już jednak za późno, gdyż Serafinowicz zmarł. Inną sprawę udało się zakończyć. W 1999 r. sąd skazał na dożywocie 78-letniego Antoniego Sawoniuka, również Białorusina, w czasie wojny szefa oddziału policji w jednym z białoruskich miasteczek. Sprawa weszła na wokandę właściwie przypadkowo - pół roku wcześniej Sawoniuk pobił dziennikarzy telewizji BBC (jakże przypomina to casus śledczego "naszej" Informacji Wojskowej Mikołaja Kulika). Wcześniej prokuratorzy uważali, że Białorusin jest za stary, aby stawiać go przed sądem. Właśnie "względy humanitarne" (podeszły wiek i choroby - prawdziwe, lub wymyślone) - prócz kwestii obywatelstwa - powodują, że wielu oprawców unika sprawiedliwości. Tak stało się teraz w przypadku Wolińskiej (urodziła się w 1919 r. w Warszawie, jako Fajga Mindla Danielak).
Za ekstradycją Wolińskiej powinno przemawiać jednak prawo międzynarodowe. Stały Trybunał Karny w Hadze uważa bowiem, że obywatelstwo nie może chronić przed wydaniem osoby oskarżonej o zbrodnie, takie jak: ludobójstwo, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości (przypadek Wolińskiej). Brytyjczycy również ścigają takie zbrodnie, a w ich prawie występuje pojęcie "pozbawienia kogoś wolności z premedytacją". Wydawałoby się zatem, że ekstradycja Wolińskiej do Polski jest możliwa…

"ŚMIEJĘ SIĘ"

Na pytanie polskiego dziennikarza w dniu wydania nakazu jej aresztowania przez Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie (3 grudnia 1998 r.) była prokurator odpowiedziała: "Śmieję się".
Tylko, czy w czasach stalinowskich jej ofiarom też było do śmiechu? Krystyna Sobolewska, żona AK-owca Juliusza Sobolewskiego, który po aresztowaniu przez Wolińską w 1953 r. został skazany na karę śmierci, a po zmniejszeniu kary przez ówczesnego konkubenta Wolińskiej - Franciszka Jóźwiaka - zmarł wskutek zbrodniczych praktyk w UB: - Wolińskiej trudno dziś życzyć więzienia, kary śmierci, szubienicy. Marzę tylko o jednym - żeby została uznana za inkwizytorkę, człowieka podłego i przestała żyć w chwale żony profesora Oksfordu.
Czy do końca życia Helena Wolińska-Brus będzie prowadziła spokojny żywot emeryta w willowej dzielnicy Oksfordu (ostatnio polski MON zmącił trochę jej spokój odbierając wojskową emeryturę)? Czy nadal będzie chroniona przez prawo wolnej i demokratycznej Wielkiej Brytanii, tak jak kiedyś chronił ją stalinowski system bezprawia? Czy dalej będzie śmiać się z Polski i jej wymiaru sprawiedliwości?

CZY ZATAIŁA PRAWDĘ?

NA POCZĄTKU LAT 70., KIEDY WOLIŃSKA UBIEGAŁA SIĘ O PRZYZNANIE JEJ BRYTYJSKIEGO OBYWATELSTWA, WE WNIOSKU MUSIAŁA ODPOWIEDZIEĆ NA PYTANIE: CZY BRAŁA UDZIAŁ W PRZEŚLADOWANIACH, CZY BYŁO WOBEC NIEJ PROWADZONE ŚLEDZTWO? JEŚLI ODPOWIEDZIAŁABY TWIERDZĄCO, NIE MOGŁABY DOSTAĆ BRYTYJSKIEGO OBYWATELSTWA. MUSIAŁA ZATEM ZATAIĆ PRAWDĘ. ŚLEDZTWO PRZECIWKO WOLIŃSKIEJ (JAK RÓWNIEŻ INNYM STALINOWSKIM FUNKCJONARIUSZOM) PROWADZIŁY W LATACH 1956-1957 DWIE KOMISJE PROKURATORA GENERALNEGO PRL MARIANA MAZURA. OBIE KOMISJE POSTAWIŁY JEJ SZEREG POWAŻNYCH ZARZUTÓW, OBJĘTYCH SANKCJĄ KARNĄ.
WTEDY, W CZASACH GOMUŁKI, PŁK HELENA WOLIŃSKA NIE STANĘŁA JEDNAK PRZED SĄDEM. PIERWSZA KOMISJA "POWOŁANA DLA ZBADANIA PRZEJAWÓW ŁAMANIA PRAWORZĄDNOŚCI PRZEZ PRACOWNIKÓW GENERALNEJ PROKURATURY I PROKURATURY M.ST. WARSZAWY" POSTANOWIŁA JEDYNIE "ZWOLNIĆ [WOLIŃSKĄ - TMP] Z PRACY W PROKURATURZE PRL Z UWAGI NA TO, ŻE CHARAKTER I ROZMIAR ZARZUTÓW Z OKRESU PEŁNIENIA PRZEZ NIĄ W NACZELNEJ PROKURATURZE WOJSKOWEJ KIEROWNICZEGO STANOWISKA DYSKWALIFIKUJE JĄ JAKO PROKURATORA". WOLIŃSKA ZOSTAŁA RÓWNIEŻ PRZENIESIONA DO REZERWY I ZDEGRADOWANA.
TREŚĆ WNIOSKU O PRZYZNANIE OBYWATELSTWA MOŻE BYĆ KLUCZOWYM ARGUMENTEM PRZEMAWIAJĄCYM ZA EKSTRADYCJĄ HELENY WOLIŃSKIEJ-BRUS DO POLSKI.

DLATEGO APELUJEMY DO WŁADZ RP: SPRAWDŹMY TO!

Tadeusz M. Płużański

Artykuł pierwotnie ukazał się w tygodniku "Gazeta Polska".

Publicystyka Tadeusza M. Płużańskiego na ASME.

Między nimi, noblistami - Konrad Turzyński Wysłane sobota, 19, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Polski noblista Lech Wałęsa powiedział, że gdyby to on był na miejscu p. Günthera Grassa, to zrezygnowałby z tytułu honorowego obywatela Gdańska. Czym jednak zawinił wybitny niemiecki pisarz? Tym, że służył w Waffen SS, czy tym, że tyle lat milczał o tym? Według słów pisarza, zgłosił się ochotniczo, ale do marynarki podwodnej, lecz nie przyjęto go tam, a do Waffen SS. Rewelacja p. Grassa przypomina raczej spowiedź aniżeli żal za grzechy, a (jak wiadomo) wśród warunków sakramentu pokuty żal jest jeszcze ważniejszy niż spowiedź.

Cóż zatem gdański noblista powiedziałby innemu nobliście, a raczej noblistce, Wisławie Szymborskiej, która podobnie jak ów niemiecki pisarz otrzymała nagrodę Nobla za dokonania literackie? W jej wypadku "kontrowersyjna" część drogi życiowej nie dotyczy wojny, lecz raczej samej twórczości literackiej. To, że pisała wiersze wysławiające komunizm i jego idoli, nie jest tajemnicą, więc noblistka nie potrzebuje niczego wyznawać. Przy tym jest niewątpliwe, że pisała ochotniczo: byli poeci, którzy pisali - nawet za czasów Stalina - na zupełnie inne tematy. Mogłaby jednak publicznie odnieść się do swojej przeszłości raczej w formie żalu za grzechy niż w formie spowiedzi. Tak jak to uczynił pewien rosyjski pisarz (chyba nazwiskiem Kuzniecow - nie ręczę za trafność podania nazwiska, usłyszałem je przez Radio Wolna Europa w latach siedemdziesiątych), który po wydostaniu się ze Związku Sowieckiego do Wielkiej Brytanii ogłosił, że wyrzeka się całej swojej dotychczasowej twórczości literackiej, ponieważ ona została dokonana w warunkach braku wolności słowa. Choćby tylko: "Tak, sławiłam Lenina, Partię i inne czerwone bożki, nie mogę tego cofnąć, ale jest mi przykro z tego powodu. Chętnie poprosiłabym Boga o pozostawienie mnie na drugie życie (jak Julian Tuwim w jednym ze swoich wierszy), aby przeżyć je lepiej, mądrzej".

Czy gdański noblista odważyłby się podpowiedzieć krakowskiej noblistce, co zrobiłby na jej miejscu, z którego zaszczytu wypadałoby zrezygnować? I czy odważyłby się zaryzykować usłyszenie od niej czegoś w ramach wzajemności? Jak noblista z noblistą...

Za czasów rządu prof. Jerzego Buzka pewna pani (tym razem nie umiem sobie przypomnieć nazwiska, choć to było kilka lat temu) była rozważana jako kandydatka na stanowisko w pewnym ministerstwie. Nie na ministra, lecz troszkę niżej. Jej kandydatura nie była (jak to zwykle bywa) publicznie wiadoma - zgodnie z dobrym zwyczajem. Nagle jednak stała się wiadoma - prasa wykryła, że ta pani jako dziennikarka wzięła udział (poprzez napisanie jednego artykułu) w "marcowej" kampanii antyżydowskiej. Wkrótce potem kamery telewizyjne pokazały tę panią, jak oznajmia, że już nie ubiega się o stanowisko w ministerstwie. Dopóki ubiegała się, wiedziało o tym zapewne nie więcej niż kilkadziesiąt osób - i nikogo to nie obchodziło. O rezygnacji musiała dowiedzieć się "cała Polska" - tak jak np. o złotym medalu na olimpiadzie albo o upadku księżniczki Anny z konia. Nazwisko i twarz owej nieszczęsnej kandydatki zapewne większość polskich telewidzów słyszeli i oglądali po raz pierwszy - i ostatni... Wychynęła na jedną krótką chwilę na powierzchnię, ponad którą operują kamery i mikrofony - tylko po to, aby oznajmić, że wraca do niebytu na zawsze. Jak gdyby popełniła grzech nie do wybaczenia.

Dziwna jest zaiste nieformalna skala grzechów, ciągle dominująca w wielu głowach! Kolaboracja z komunizmem stale uchodzi za coś relatywnie łatwiej wybaczalnego: nawet bycie synem oficera Informacji Wojskowej jest traktowane zdecydowanie łagodniej niż bycie wnukiem jakiegoś - nie przymierzając - ONR-owca... Udział w konstruowaniu pierwszych sowieckich bomb wodorowych też pewnie łatwiej ulega relatywizacji niż służba w Waffen SS, skoro noblista Andriej Sacharow nie milczał tak długo, jak noblista Grass. A jeśli są wyjątki od tej nieszczęsnej reguły, to tylko takie, jak przypadek owej niefortunnej kandydatki. Ciągle dominuje przeświadczenie, że włoski faszyzm i niemiecki nazizm to "prawica", na dodatek o "katolickim" rodowodzie, nacechowana nienawiścią, gdy tymczasem są to podobnie jak komunizm skrajne formy socjalizmu, które wiele zawdzięczają Marksowi i wrogości do chrześcijaństwa.

Konrad Turzyński

Artykuł pierwotnie został opublikowany na witrynie Polskiego Radia.

Publicystyka Konrada Turzyńskiego na ASME

Dwie racje stanu: partyjna i samorządowa - prof. Jerzy Przystawa Wysłane sobota, 19, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Sprawa ordynacji wyborczej do samorządu, jej nowa formuła, jest jedynie kolejnym elementem walki partii politycznych ze społeczeństwem, walki, która toczy się w Polsce nieprzerwanie od 1989 roku. Świadomie pomijam tu okres PRL, ale doświadczenie tamtego półwiecza jest bardzo istotne dla charakteru i przebiegu tej walki. Polacy, w swojej ogromnej masie, mają alergię na samo słowo "partia polityczna", jakiej nabyli w tamtym okresie. 17 lat upływających w nowym rozdaniu historycznym wcale nie przyczynia się do eliminacji tej alergii, powiedziałbym - przeciwnie, tę niemaskowaną niechęć tylko pogłębia.

O tym, że tak właśnie jest, świadczą zarówno wyniki kolejnych wyborów parlamentarnych, jak i nikła liczebność partii politycznych. Dzisiaj zapisywać się do partii mało kto chce i myślę, że bez ryzyka większego błędu szacować możemy członków wszystkich partii politycznych razem na nie więcej niż 200 tysięcy. Biorąc pod uwagę, że mamy 2,5 tysiąca gmin, to ta liczba oznacza, że na jedną gminę przypada, statystycznie, nie więcej niż 80 członków różnych partii. Ponieważ jednak szeregi partyjne znajdujemy przede wszystkich w Warszawie, a potem w wielkich miastach, to z tego rachunku wynika, że Polska na mapie partyjnej jest jedną wielką białą plamą. Obrazu tego nie powinny nam przesłonić ani "Parteitagi", jakie są nam pokazywane w telewizji, ani wyniki wyborów parlamentarnych i zdobywane przez te partie głosy. Każda z partii jest w stanie zgromadzić na pokaz swoje kadry w dowolnej sali, natomiast wybory w ordynacji partyjnej uniemożliwiają start w wyborach ludziom z partiami niezwiązanymi. Nasze bierne prawo wyborcze jest łamane i tylko kandydaci dużych, dysponujących odpowiednimi środkami materialnymi partii politycznych, mają szansę skutecznego udziału w wyborach. Wprawdzie w Polsce nie jest aż tak źle, jak np. na Ukrainie, gdzie w wyborach uczestniczyć mogą wyłącznie partie polityczne i to tylko te zarejestrowane co najmniej na pół roku przed wyborami, ale w gruncie rzeczy różnica jest praktycznie werbalna i istota rzeczy jest w zasadzie ta sama. Polska jest krajem katolickim i autorytet hierarchii kościelnej jest zawsze bardzo duży. Stąd bierze się stosunkowo wysoka frekwencja wyborcza, ostatnio aż 40%! Ciekawe, jaka byłaby frekwencja wyborcza, gdyby biskupi, za każdym razem, nie wzywali do udziału w głosowaniu pod karami piekielnymi i gdyby przestali w tym przypadku mówić o "grzechu zaniechania"?
Wymownego dowodu tej tezy dostarczyły ostatnie wybory samorządowe. Mam tu na myśli wybory wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Kiedy obywatele polscy po raz pierwszy uzyskali realną możliwość dokonania wyboru pomiędzy głosowaniem na przedstawicieli partii politycznych a głosowaniem na ludzi z partiami niezwiązanymi, dokonali prawdziwej "rzezi" partii politycznych, które nie uzyskały nawet 25% wszystkich mandatów! 3/4 stanowisk wójtów, burmistrzów i prezydentów miast zostało powierzonych ludziom, którzy albo zdecydowanie odcięli się od partii politycznych, albo też szyld partyjny głęboko ukryli i wystąpili jako kandydaci niezależni. Wyniku tego nie sposób traktować inaczej jak kompromitacji partyjniactwa na szczeblu lokalnym.
Wielki filozof i socjolog hiszpański Jose Ortega y Gasset, w książce "Bunt mas" napisał: "Zdrowie demokracji, każdego typu i każdego stopnia, zależy od jednego drobnego szczegółu technicznego, a mianowicie: procedury wyborczej. Cała reszta to sprawy drugorzędne. Jeśli system wyborów działa skutecznie, jeśli dostosowuje się do wymogów rzeczywistości, to wszystko jest w porządku, natomiast jeśli tego nie robi, to demokracja zaczyna się walić, chociażby cała reszta działała bez zarzutu... Instytucje demokratyczne nie oparte na autentycznych wyborach są niczym".
Procedura wyborcza rozstrzyga przede wszystkim o typie partii politycznych, jakie ta procedura wyłania i doprowadza do władzy. Procedura tzw. proporcjonalnej ordynacji wyborczej, obojętnie czy to w tak skrajnie partyjniackiej postaci jak na Ukrainie, czy w takiej jak w Polsce, prowadzi do powstania partii o charakterze scentralizowanym, wodzowskim, "partii nowego typu", które natychmiast przekształcają się w zbiurokratyzowane, scentralizowane aparaty. Struktura tych partii jest bardzo prosta i przypomina piramidę: na szczycie jest nieomylny wódz, wokół niego biuro polityczne, komitet centralny, który zawsze aprobuje zalecenia "biura", i nie mające wpływu na politykę partii "doły partyjne". Jest to bezpośredni skutek przywilejów, jakie ordynacja wyborcza przyznaje partiom i procedury układania list wyborczych.
Zupełnie inny charakter mają partie wyłaniane przez system wyborów w JOW, przede wszystkim w takich JOW, jakie propaguje Ruch na rzecz JOW, a więc wyborów na wzór brytyjski. Partie wodzowskie nie mają tam szans wyborczych, ponieważ do zdobycia mandatu w okręgu jednomandatowym trzeba czegoś więcej niż dyspozycyjności i posłuszeństwa wobec "wodza". Natomiast ludzie, którzy potrafią zwyciężyć w okręgu jednomandatowym, stają się odpowiedzialni przed wyborcami i nie są skłonni bezdyskusyjnie podporządkowywać się "centrali". Widzimy to doskonale na przykładzie wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, którzy zdobyli mandaty z pomocą różnych partii politycznych w wyborach 2002 roku.
Dlaczego w 1989 roku nie poszliśmy drogą JOW w Polsce, tylko uparcie stosujemy system wyborów partyjnych?
Odpowiedź na to pytanie nie jest trudna: "taka była racja stanu PZPR", która musiała, w rezultacie przekształceń geopolitycznych, podzielić się władzą z tzw. opozycją demokratyczną. Przy innym systemie wyborczym już dawno zapomnielibyśmy o spadkobiercach pezetpeerii.
Łatwo zrozumieć dlaczego tzw. ordynacja proporcjonalna tak dobrze posłużyła - i nadal służy - "postkomunistom", w przeciwieństwie do wszystkich innych, nieustannie tworzących się nowych partii politycznych?
Wybory w kluczu partyjnym, w wielkich, ok. milionowych okręgach wyborczych, na dodatek z koniecznością przekroczenia progu wyborczego, wymagają ogromnych pieniędzy i rozbudowanych struktur partyjnych. 17 lat temu jedynymi partiami, które tymi środkami i strukturami dysponowały były partie postkomunistyczne, a więc SLD i PSL. I, jak widzimy, są to jedyne partie, które przez te wszystkie lata i wszystkie kadencje, wchodzą do Sejmu, podczas gdy inne partie okazały się być typowymi "partiami sezonowymi" - na jeden, czasem dwa sezony polityczne. W czasie "sezonów przy władzy" partie te toczą niezmordowaną walkę ze społeczeństwem o zdobycie środków i zaplecza umożliwiających dalsze utrzymanie się przy władzy i przetrwanie kolejnego sezonu. Jest to nieustanny nacisk na budżet państwa, z którego partie muszą wyrwać jak najwięcej. Podobnie jest w samorządach. Badania niedawno zmarłej dr Wisły Surażskiej pokazały, jak to się dzieje w gminach. Dr Surażska zbadała budżety gmin, w których zmieniono ordynację wyborczą, wprowadzając, w miejsce poprzedniej ordynacji większościowej ordynację proporcjonalną. Dotyczy to gmin o liczbie mieszkańców pomiędzy 20 i 40 tysięcy. We wszystkich tych gminach, jak pokazała Surażska, wzrósł deficyt budżetowy.
Niestety, jak tego dobitnie dowodzi przykład AW"S", nawet zdobycie pełni władzy na cały sezon polityczny nie wystarcza na zdobycie środków i zbudowanie odpowiednich, trwałych struktur na obszarze całego kraju. Jest pytaniem otwartym, czy władza, jaką zdobyło PiS, okaże się, zgodnie z oczekiwaniami Jarosława Kaczyńskiego, wystarczająca do trwałego umocowania jego partii na scenie politycznej.
Jako najbliższy etap tej walki rządzące obecnie partie polityczne uznały nadchodzące wybory samorządowe, a instrumentem, który ma temu służyć, jest nowa ordynacja wyborcza. W ostatnich wyborach rządzącej koalicji partie zdobyły: 20 wójtów (SO - 15, LPR - 5), 7 burmistrzów (SO - 4, LPR - 3), prezydentów miast - 3 (PiS). Daje to zaledwie 1,2% wszystkich dostępnych stanowisk. Dzisiaj, oczywiście, partie te mają znacznie większą siłę i możliwości. Ale nawet gdyby ten wzrost był dziesięciokrotny (!), to i tak nie wydaje się, żeby to uchroniło je przed klęską wyborczą. Chyba, że uda im się jeszcze raz, w ostatniej chwili, zmienić procedurę wyboru burmistrzów, a wiemy, że taki pomysł jest całkiem poważnie rozważany. Wtedy, oczywiście, zwycięstwo partii politycznych jest zapewnione. Klęskę poniesie tylko samorządna Polska.
Tak jak racją stanu obecnych partii politycznych jest utrzymanie, za wszelką cenę, tzw. proporcjonalnego systemu wyborczego - w takim czy innym wariancie - tak racją stanu samorządnego społeczeństwa jest przeciwstawienie się temu i maksymalne ograniczenie zaborczych zapędów partii w społecznościach lokalnych. Ta racja stanu wymaga obrony zasady bezpośredniego wyboru wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, usunięcie szkodliwych zapisów tej ordynacji (przede wszystkim ograniczenia biernego prawa wyborczego, zniesienia drugiej tury itp.), przeciwstawienie się dalszemu uprzywilejowaniu partii politycznych w ordynacji i strukturach samorządowych.
Przede wszystkim jednak należy pamiętać, że źródło partyjniactwa tkwi w Sejmie i w ordynacji wyborczej do Sejmu. Propozycja JOW nie jest propozycją walki z partiami politycznymi w ogóle, lecz z partiami, jakie produkuje tzw. proporcjonalny system wyborczy, a więc z ustawowym, konstytucyjnym uprzywilejowaniem partii politycznych. W brytyjskim systemie JOW partie polityczny nie posiadają żadnych przywilejów ustawowych. Dzięki temu system ten tworzy partie zdrowe i silne poparciem obywatelskim. W ten sposób otwiera tym partiom naturalną, społecznie aprobowaną drogę do objęcia władzy, samodzielnego rządzenia i realizowania programów przedstawianych społeczeństwu. System wyborczy w Polsce wymaga, aby partie te wydarły społeczeństwu jak największą ilość środków, umożliwiających im "urządzenie się". Dopiero, kiedy "urządzą się", mogą przystąpić do rządzenia i realizowania programów. Historia ostatnich 17 lat dowodzi, że jeszcze zanim się urządzą - znikają ze sceny politycznej. Wydaje się, że najwyższy już czas, aby przerwać to błędne koło.

11 sierpnia 2006

Jerzy Przystawa

Życie mordercy nad życiem nienarodzonego - prof. Michał Wojciechowski Wysłane sobota, 19, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

W sprawie aborcji i w sprawie kary śmierci chodzi o życie ludzkie. Wychodzą więc one poza aktualną politykę.

Gdy LPR zaproponowała ostatnio zaostrzenie ustawy ograniczającej aborcję, a przedtem jeszcze karanie śmiercią pedofilów morderców, w mediach komentowano to w kategoriach aktualnej gry politycznej. Wysuwając te postulaty, LPR mogłaby zyskać w sondażach i wyborach. Jednakże, nawet jeśli wysunięcie tych kwestii miało motywację doraźną, zachowują one charakter zasadniczy, moralny, ponadpolityczny.

Cztery możliwości

Stosunek do aborcji i stosunek do kary śmierci łączy to, że chodzi w nich o legalne pozbawienie życia istoty ludzkiej. Ma więc sens stawiać te sprawy obok siebie. W takim razie istnieją następujące możliwe stanowiska.
1) Według pierwszego można dokonywać aborcji i można karać śmiercią. Ten pogląd spotykamy w bardzo różnych krajach (reżimy komunistyczne i obecne prawo USA). Wydaje się on zakładać lekceważenie życia ludzkiego w ogóle. Natomiast jest wewnętrznie spójny, w pewien sposób konsekwentny.
2) Konsekwentny jest też pogląd przeciwny: nie wolno ani dokonywać aborcji, ani karać śmiercią. Jest to logiczny wniosek z zasady ochrony życia, z "nie zabijaj", nawet jeśli ktoś uzna go za zbyt idealistyczny w treści, nie odpowiadający realiom życia.
3) Następnie, można uznać, iż aborcja jest niedopuszczalna, natomiast należy karać śmiercią najwstrętniejszych zbrodniarzy. To także jest myślowo spójne, gdyż dziecko poczęte nie uczyniło nic godnego kary, a przestępca - jak najbardziej tak.
4) Ostatnia możliwość, to dopuszczenie aborcji oraz wykluczenie kary śmierci. Czasami dopuszczeniu aborcji towarzyszy jeszcze zgoda na eutanazję, czyli na dobijanie umierających. To stanowisko jest typowe dla prawodawstwa dzisiejszej Europy. W związku z tym wielu nie dostrzega, że jest ono jaskrawo absurdalne. Na płaszczyźnie wartości oba jego elementy i ich potencjalne uzasadnienia wykluczają się nawzajem. Jak można zabijać dzieci przed narodzeniem, a chronić życie zbrodniarzy?
Ucieczka przed tym wnioskiem pcha zwolenników aborcji do przeczenia człowieczeństwu dzieci poczętych, zwanych wtedy płodami. Tu z kolei zderzają się z biologią. Dzieci poczęte są oczywiście istotami ludzkimi, a nie czymś innym - tyle że mniej rozwiniętymi od już narodzonych. Od poczęcia do narodzin trwa płynny rozwój, proces bez jakościowych przeskoków.

Wniosek prawny

Wynika stąd, że prawo powinno się stanowczo przeciwstawiać aborcji. Jest bowiem pożądane, by system prawny chronił życie, jako elementarne prawo człowieka, i żeby był spójny. Wnioski te nie powinny mieć szyldu partyjnego i wydają się słuszne tak w perspektywie chrześcijańskiej, jak w świeckiej.
Zakładam oczywiście, wbrew wielu rzecznikom laicyzacji, że świeckość nie musi oznaczać bezładu moralnego. Także niewierzący odwołujący się do zasad naturalnych bronią życia ludzkiego. Godzi się zresztą zauważyć, że sprzeciw wobec aborcji nie jest specyficznie chrześcijański. Znamionował starożytny judaizm, występował - wbrew częstej praktyce - w starożytnej Grecji i Rzymie, a dziś spotkamy go w hinduizmie, buddyzmie i islamie.

Wątpliwe wyjątki

W Polsce obecne prawo karne znacznie ogranicza dopuszczalność aborcji, choć można podejrzewać, iż wymiar sprawiedliwości stosuje je opieszale. Prawo to uwzględnia jednak wyjątki, które mogą być przedmiotem krytyki. Wyjątki te oznaczają bowiem pewną licencję na zabijanie i wprowadzają do prawa niespójność. Lekarz im przeciwny narażony jest na konflikt sumienia i represje.
Dopuszczanie aborcji przy zagrożeniu zdrowia matki oznacza, że można poświęcić wartość większą, życie, na rzecz mniejszej i wtórnej - jego jakości. (Tylko przy poważnym zagrożeniu samego życia matki na obu stronach szali jest życie.)
Podobnie należy ocenić aborcję po wykryciu u dziecka wad genetycznych. Niszczy się życie, by uniknąć jego uciążliwości. Jeśli się twierdzi, że osobę niepełnosprawną można zlikwidować przed narodzeniem, wprowadza się tylnymi drzwiami eutanazję i przeczy się ustawom zmierzającym do wyrównania szans takich osób. Ponadto pozwala się zabijać dla zabezpieczenia rodziców i społeczeństwa przed trudem opieki nad ułomnym dzieckiem.
Niesłuszne jest też dopuszczanie aborcji dzieci poczętych w wyniku gwałtu. Poświęca się życie dziecka dla rzekomego zabezpieczenia matki przed cierpieniem (rzekomego, gdyż do końca życia będzie odczuwała, jak inne kobiety dokonujące aborcji, wyrzuty sumienia, objawy syndromu postaborcyjnego, nie mówiąc już o ryzyku bezpłodności i innych powikłań). Przy okazji gwałciciela zwalnia się od alimentów.

Kara śmierci

Po pierwsze zauważmy, że zwolennicy aborcji nie mają właściwie ani moralnych, ani intelektualnych racji do ubolewania nad karą śmierci. Wygląda na to, że dla dzisiejszych lewicowców, głoszących takie właśnie poglądy, mordercy to ludzie, a malutkie dzieci - nie!
Z perspektywy zasady ochrony życia ludzkiego problem kary śmierci wydaje się bardzo trudny, podobnie zresztą jak problem wojny. Z jednej strony zabijanie przez kata jawi się jako coś okropnego, nieludzkiego. Z drugiej, zaniedbanie odpowiedniego karania morderców powiększa zagrożenie ofiar, czyli kosztuje czyjeś życie! (Twierdzenie, że perspektywa ukarania śmiercią nie odstrasza zabójców, jest oszukańcze.)
Apele o miłosierdzie i nadzieja, że kary śmierci da się uniknąć, nie znoszą bowiem wymogów sprawiedliwości. Prawa ludzkie przestępców nie powinny usuwać ani podważać praw aktualnych i potencjalnych ofiar. Wbrew częstej opinii, tradycja Kościoła katolickiego zezwala władzy państwowej na stosowanie kary śmierci, gdy nie ma innej metody. Jak zauważył św. Paweł, władza nie na próżno nosi miecz.
I w tej sprawie chodzi więc o to, co jest słuszne, a nie, co sądzą o tym media czy poszczególne partie. Albo co o tym sądzi postępowa Europa: jej przedstawiciele dość bezczelnie próbują zgodę na aborcję i zniesienie kary śmierci przedstawić jako zasady nienaruszalne, choć zostały one wprowadzone do prawa bardzo niedawno.
Gdy władza państwa (i UE) wkracza praktycznie wszędzie, wszystko staje się polityką. W demokracji parlamentarnej wszystko staje się partyjne. Jednakże obrona życia ludzkiego, a więc także aborcja i kara śmierci to sprawy publiczne, wymagające jasnego prawa, ale nie polityczne, lecz moralne.

Michał Wojciechowski

Wybuchowa oranżada i powolna degrengolada - Krzysztof Mazur Wysłane sobota, 19, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Kilka dni temu europejskie lotniska zostały sparaliżowane z powodu restrykcji, jakie zapanowały w angielskich portach z powodu - jak podano oficjalnie - realnego zagrożenia atakiem terrorystycznym zaplanowanym - jakżeby inaczej - przez komórki Al-Qaidy. Do dotychczasowych uciążliwości związanych z tego typu utrudnieniami doszły kolejne polegające na pozbawianiu pasażerów praktycznie całego podręcznego bagażu, a przede wszystkim tych rzeczy, których konsystencja wskazywała na udział ciał płynnych.

Przy tej okazji, od naprędce uaktywnionych specjalistów, mogliśmy dowiedzieć się, że do wyprodukowania bomby można użyć co najmniej setki powszechnie dostępnych płynów - już to w drogerii, a nawet zwykłym sklepie spożywczym - które odpowiednio zestawione i zmieszane dają właśnie wspomnianą mieszankę piorunującą. Doszliśmy więc do następnego etapu zastraszania społeczeństwa masowego, na którym nawet popularny i wydawałoby się z pozoru niegroźny shaker służący do mieszania napitków może zostać wciągnięty na listę urządzeń militarnych na równi z miotaczem ognia czy wyrzutnią katiusz. Teraz przynajmniej wiadomo, dlaczego wojska izraelskie z takim zapamiętaniem bombardują cele cywilne, a jakżeby inaczej - skoro nawet fabryka szamponu do włosów może służyć do produkowania groźnych materiałów wybuchowych. Jeszcze nie tak dawno powszechna panika ogarniała całe biura na widok wysypującej się z kopert mąki kartoflanej, która miała być w domyśle groźną bronią biologiczną zawierającą śmiercionośne bakterie wąglika. Kilka miesięcy trwały dywagacje nad możliwością użycia innych śmiercionośnych szczepów wirusów, by wiosnę tego roku do szczętu obrzydzić histerycznymi informacjami o zbliżającej się pandemii ptasiej grypy. I kiedy wydawało się, że tym co zagraża nam najbardziej, to susza i powodzie, okazało się, że zagrożenie czyha praktycznie wszędzie, na półce osiedlowego sklepu, w mlecznym barze, nawet we własnej lodówce, a podejrzanym może być z kolei niczego nie podejrzewający nabywca butelki oranżady czy marząca o zrobieniu się na bóstwo właścicielka żelu do włosów. Tak jak w tytule powieści pani Joanny Chmielewskiej - podejrzani staliśmy się wszyscy.
Z większym prawdopodobieństwem łączenia faktów niż uczynił to w swojej bestselerowej powieści Dan Brown można jednakże stwierdzić, że taki rozwój wypadków nie jest całkowicie przypadkowy - wszak nie od dzisiaj jesteśmy próbowani do życia w Nowym Wspaniałym Świecie. Tym razem jak najbardziej realny "raport mniejszości" już się zapewne pisze.
Jakie działanie władz byłoby najwłaściwsze w sytuacji rzeczywistych bądź urojonych zagrożeń związanych z kumulowaniem się dużych grup ludności w jednym miejscu (Właściwie trudno wytłumaczyć, dlaczego wszystkie drogi terrorystów prowadzą do lotnisk, tak jakby wysadzenie jakiegoś sklepu, kina lub szpitala było mniej spektakularne, a przecież lotniska są jednym z najbardziej strzeżonych i pilnowanych miejsc. Co łatwiejszego niż zmieszać wybuchowe żele na miejscu w sklepie lub aptece?) oraz stopniowo budowanej atmosferze sprzyjającej ucieczce od wolności. Wydawałoby się, że nasza "konserwatywna" koalicja przynajmniej z dużą rezerwą będzie się odnosić do pomysłów dalszego ograniczania tzw. swobód, niechby i obywatelskich, zwłaszcza że niedawno dużo mówiło się o przywróceniu nam pewnych wolności, których pomimo upadku komunizmu nie udało się odzyskać do dnia dzisiejszego. Tymczasem homines novi rodzimej władzy już to prześcigają się w pomysłach na centralny rejestr dzieci, dalsze obniżanie obowiązku szkolnego (pomysły na szczęści odłożone, ale wcale nie porzucone), rozszerzanie katalogu obowiązkowych ubezpieczeń (vide pomysł ubezpieczeń rolniczych), wprowadzanie paszportów biometrycznych, państwowe pensje dla gospodyń domowych itp. Ostatnim przejawem owej radosnej twórczości jest kolejny pomysł młodych polityków LPR (partii jeszcze niedawno zapowiadającej się jako wolnorynkowa alternatywa dla etatystycznego PiS-u, alternatywa, która po kilku miesiącach rywalizowania o względy wyborców jawi się jako karykatura pijarowskich chwytów swoich politycznych sprzymierzeńców), którzy wymyślili takie zmiany do kodeksu karnego, aby możliwym było zapuszkowanie nie tylko pijanego (a właściwie nie tyle nawet pijanego, ile będącego pod wpływem alkoholu, gdyż większość osób wie, że mogą to być dwa różne stany) kierowcy - ale i jego współpasażera, o ile oczywiście współpasażer ten świadomie tolerował jazdę obok podchmielonego mistrza kierownicy. Wszelkiej maści totalitaryści nie mogliby wymarzyć sobie milszego prezentu, wszak rozwijając ideę, która przyświecała młodym gniewnym z Ligi, do więzienia powinni być wtrącani przynajmniej rodzice morderców, gwałcicieli itd., a to dlatego, że taki, a nie inny stan psychiczny tychże zbrodniarzy w większości przypadków bierze swój początek z domu rodzinnego. Wydaje się, że duża część tych rodziców rzeczywiście już w tych więzieniach siedzi, więc od czego postępowe idee głoszące, że za trud wychowania odpowiedzialna jest na równi z rodzicami - a może nawet jeszcze bardziej - szkoła? Jużci do kozy sadzać nauczycieli, zwłaszcza, że mogli być świadomi, iż niejeden z ich wychowanków zapowiada się na niezłego rozrabiakę, a jedynym sposobem poskromienia jego niezdrowych zapędów mogłaby być całkowita lobotomia połączona z kastracją, a najlepiej - sprowadzeniem takiego delikwenta do stanu wegetującej rośliny. A co z instruktorami prawa jazdy świadomymi, że kursant nie jest abstynentem, z barmanami polewającymi drink i świadomymi, że pijący jest właścicielem pojazdu jedno- lub dwuśladowego, ze współbiesiadnikami świadomymi - przynajmniej do czasu - że może on chcieć prowadzić itp.?
Oczywiście pierwszym skutkiem wprowadzenia takich absurdalnych przepisów byłaby epidemia pomroczności jasnej, aczkolwiek niezależnie od możliwego nadinterpretowania wspomnianego casusu pewnym jest, że dla naszego dobra także nasi rządzący gotowi są nie tylko zedrzeć z nas ostatnią koszulę czy wygnać za chlebem za granicę, ale nawet prewencyjnie wsadzić do pierdla - pod warunkiem oczywiście, żeśmy postrzegali rzeczywistość tak, jak ona naprawdę wyglądała. Dlatego też na wszelki wypadek zaczynajmy trenować odmienne stany świadomości, aby podczas zakupów w osiedlowym spożywczym, aptece podczas wspólnego biesiadowania lub jazdy samochodem nie myśleli ustawicznie, że wszystko może być użyte przeciwko nam.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

W papierach SB każdy znajdzie coś dla siebie, ale w Kościele katolickim były tysiące niezłamanych kapłanów - Łukasz Perzyna o sprawie "Delegata" Wysłane piątek, 11, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

W papierach SB każdy znajdzie coś dla siebie, ale w Kościele katolickim były tysiące niezłamanych kapłanów - Łukasz Perzyna o sprawie "Delegata" Wysłane piątek, 11, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Sprawa »Delegata«, zapoczątkowana wprawdzie przez dziennikarzy, ale bez reszty angażująca polityków - wskazuje na specyficzny stosunek Polaków do ich własnej historii. W tym samym czasie, gdy premier Kaczyński przerywa wypoczynek w Juracie, by pokazać się na tle muzeum w dawnym nazistowskim, niemieckim obozie w Sztuthofie, by pokazać, kto w naszej części Europy był agresorem, co wydaje sie nieodzowne gdy w Berlinie startuje wystawa Eryki Steinbach usiłująca pokazać Niemców jako »ofiary II Wojny Światowej«, nie jako sprawców - w Polsce toczy się dyskusja, kto z grona delegatów, którzy pojechali przed 25 laty do Ojca Świętego, był informatorem SB. Fachowcy, którzy badają spuściznę PRL-owskiej Służby Bezpieczeństwa, szacują liczbę agentów na 130 tysięcy. To dużo, choć trzeba pamiętać, że to był prawie 40-milionowy kraj, w którym niemal 10 milionów uczestniczyło w ruchu »Solidarności«, a były też ruchy antykomunistyczne konkurencyjne do »S«, choćby KPN. W Rumunii donosicieli Securitate było ponad 600 tysięcy, a była krajem znacznie mniej ludnym niż PRL" - Łukasz Perzyna, publicysta "Tygodnika Solidarność" i naszej witryny ASME, omawia sprawę dysproporcji w przekazach medialnych, związanych z najnowszymi podrygami walki byłych służb specjalnych PRL i odchodzących w przeszłość, związanych z PRL-bis.

W Polsce mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową i przedziwną. "Polska pokojowa rewolucja demokratyczna", która nie została przerwana nawet przez stan wojny jaruzelsko-polskiej, trwała 9 lat - ta rewolucja uzyskała uznanie i poklask w oczach świata. Czyżby ów symbol zwycięstwa nad sowieckim terrorem mieli zakwestionować sami Polacy? - zastanawia się Łukasz Perzyna. Nawet jeśli w delegacji do Jana Pawła II znalazł się jeden agent, może nawet trzech - jak sugeruje pytyjsko wypowiadający się były przewodniczący "S" Lech Wałęsa - to tak jak pastor Gauck, który był świetlaną postacią opozycji w NRD, tak w Polsce niewątpliwą rolę pełnił Kościół katolicki, a duchowym ojcem opozycji w okupowanym kraju był Stefan kardynał Wyszyński, więzień komunistycznych miejsc odosobnienia czasów terroru stalinowskiego. Oraz tysiące bezimiennych kapłanów, którzy NIE zostali złamani przez SB-eków. Dziś patrzymy na wizerunek Kościoła poprzez pryzmat sporu pomiędzy kurią krakowską a niezłomnym księdzem Isakowiczem-Zalewskim, badającym ciemne strony krakowskiego kościoła. Za granicą - jeśli w ogóle interesują się tym, co się dzieje w Polsce - na pewno są zdziwieni tym, że Polacy na pierwsze strony mediów wybijają działania agenturalne. A gdyby np. Nelson Mandela, też laureat Pokojowej Nagrody Nobla, porzucił sferę polityki i zaczął się publicznie zastanawiać, czy w jakiejś delegacji było trzech agentów, czy może tylko jeden...?

Nagranie trwa prawie 17 minut i jest dostępne w Sieci do 25 VIII 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Czy przedstawicie Kurii krakowskiej oczekują cudu, czy zbieżność daty likwidacji WSI jest przypadkowa? - Prezes UPR Wojciech Popiela o nikłych szansach na życie w nieciekawych czasach "polskiego regionu UE" Wysłane piątek, 11, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Czy przedstawicie Kurii krakowskiej oczekują cudu, czy zbieżność daty likwidacji WSI jest przypadkowa? - Prezes UPR Wojciech Popiela o nikłych szansach na życie w nieciekawych czasach "polskiego regionu UE" Wysłane piątek, 11, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Po klęsce suszy nadeszła klęska deszczu, na szczęście nie ma takiej klęski, której nie mogłaby zaradzić władza państwowa. Dlatego władza jeździ po kraju i... obiecuje, że »da« »naprawi« i »pomoże«... Według tych haseł odbywa się polityka rządowa, zwłaszcza że idą wybory. Jedynym pocieszającym faktem jest ponowna zapowiedź pana premiera Kaczyńskiego, że »kotwica budżetowa >minus 30 miliardów< zostanie utrzymana«. Jest ciekawe, jak jest prawdziwa głębokość zanurzenia tej kotwicy, bo kiedyś pani Gilowska mówiła o rządach SLD, że »ich oficjalna kotwica sięga 40 miliardów, a prawdziwa - 63«" - Wojciech Popiela, prezes UPR, zastanawia się, o ile wzrosną podatki za rządów PiS, by ci prawicawi etatyści mogli zrealizować swoje zapowiedzi wyborcze.

Ostatnio przedstawiciele rządu zastanawiają, się, jak zatrzymać młodych Polaków w Polsce, by m.in. utrzymać przy życiu państwowy system ubezpieczeń. Wyjechało i nie płaci żadnych składek na ZUS około 1-2 milionów obywateli RP. Trzeba przypomnieć, że to Platforma Obywatelska najbardziej się cieszyła z możliwości zatrudniania za granicami Polski pozbawionych szans na normalne życie jej obywateli. Teraz PiS propaguje pomysł wprowadzenia dyskryminacji przedsiębiorców prowadzących już swoje interesy w stosunku do młodych, kończących studia i chcących podjąć wyzwanie pierwszej działalności gospodarczej.
Już niemal wszyscy na świecie myśleli, że zagrożenie terroryzmem zostało oddalone, a tu ni z tego, ni z owego - terroryści zagrozili całemu światu z londyńskich lotnisk, wcześniej służby specjalne w Niemczech odnalazły "profesjonalnie przygotowane bomby, w których były porzucone egzemplarze Koranu" - zapewne dla wymowniejszej identyfikacji hipotetycznych zamachowców na rzecz idioten-media. Z podobnych powodów w wojnie "Izraela z Hezbollachem" wojska żydowskie rozsiały po całym Bejrucie ulotki, w których uprzejmie informują, w których dzielnicach nie powinno się przebywać.
W Polsce też myślano, że służby specjalne, te wojskowe, zostały wzięte w karby, a tu dziennik "Rzeczpospolita" podłożył bombę medialną związaną z KO "Delegatem". Podobnie jak lotnictwo izraelskie, tropiący czarne owce w łonie kościoła krakowskiego ksiądz Isakowicz-Zalewski sprecyzował o jakie miejsca w Krakowie i w Watykanie chodzi, jeśli ktoś chce zadać pytanie o umiejscowienie agentów SB w łonie Kościoła katolickiego. Z rozbrajającym uśmiechem rzecznik kurii krakowskiej, ksiądz Nęcek powiedział, "że mamy wakacje, a wakacje są czasem odpoczynku". To jest szczera prawda - bo wakacje dla studentów trwają do 30 września, a zbieżność daty likwidacji WSI i powołania nowych służb wojskowych razem z zadekretowaniem "powstania IV RP" jest oczywiście przypadkowa...

Nagranie trwa ponad 11 minut i jest dostępne w Sieci do 25 VIII 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Skojarzenia - Krzysztof Mazur Wysłane czwartek, 10, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Kilkanaście miesięcy temu włączywszy w sobotnie przedpołudnie telewizor byłem świadkiem "emocjonującego" teleturnieju, polegającego na rozwiązywaniu krzyżówki. Jedno z haseł brzmiało mniej więcej "dawny asystent rycerza" i chodziło oczywiście o "giermka", były nawet podane dwie litery, na co odgadująca panienka najpierw wykrzyknęła, że to był pewnie "gierek", po czym gdy mina prowadzącej wskazywała, że jednak nie "gierek", w pośpiechu poprawiła się na "Gieremek". Z kolei jeden ze słuchaczy audycji radiowej (radio katolickie), na pytanie, który znany polityk ma dwa imiona, z tego jedno żeńskie, dopiero po podpowiedzi redaktora, że "Jan i Maria", natychmiast odparował, że to z pewnością Jan Maria... Mikke.

Takich jak powyżej przykładów można przytaczać wiele, gdyż niestety to właśnie tacy uświadomieni politycznie - jak przykładowa teleturniejowiczka - wyborcy tworzą współcześnie w Polsce dominujący elektorat. Stąd też pewien pragmatyzm w głoszeniu ideologii jest potrzebny, aby zbytnim technokratyzmem nie zniechęcić takich ludzi do słuchania, zwłaszcza że większość odrzuca trud krytycznego oceniania rzeczywistości, ale nie odrzuca przystosowania, dlatego też często, aby być cool, trendy i jazzy - powtarza banały, które gęsto leją się z ust Lisa, Durczoka, Pochanke i innych "tuzów" dziennikarstwa oraz polityki.
Upraszczanie pewnych ocen czy dość jednostronne przedstawiania faktów prowadzi jednakże do utrwalania niektórych szkodliwych dla nas Polaków przekonań. Także w pewnych sporach ideowych nie można wzorem przedstawicieli różowego salonu uciekać się do zadekretowania jednych poglądów jako jedynie słusznych i nie wymagających krytycznej analizy, a tych, którzy ośmielają się naruszyć pewne "prawicowe" tabu - skazywać na intelektualne getto w getcie. Takim prawicowymi tabu są od lat np. narodowe powstania, które można tylko czcić i świętować, bezkrytyczność wobec wielkości marszałka Piłsudskiego, idealizacja II RP, bezdyskusyjna niechęć do Rosji i bezmyślne zauroczenie Ameryką i co najmniej jeszcze kilka innych kwestii dzielących środowiska uznające się za prawicowe.
Pewnie niektórzy czytelnicy przytoczoną na wstępie anegdotę znają, gdyż zdarzyło mi się ją już co najmniej raz przytaczać z innej okazji, tym razem wykorzystałem ów teleturniejowy przykład skojarzeń, gdyż sam zostałem posądzony o jeszcze bardziej prymitywny zasób skojarzeniowy. Otóż p. Waldemar Łysiak, którego eseje, felietony i powieści czytam od dobrych ponad dwudziestu lat (a i cytowałem w swojej publicystyce), złożył na łamach "GP" niby-donos na antysemitów, który w założeniu miał być "szyderką" z zawodowych filosemitów, ale niestety pod wpływem temperamentu polemicznego autora przerodził się w końcówce w faktyczny donos na "chłopców z NCz!", a na niżej podpisanego w szczególności. Autor "Szuańskiej ballady", na którego twórczości wyraźne piętno odcisnęła fascynacja "małym wielkim" cesarzem, zarzucił mi intelektualne pokrewieństwo z kapralem, któremu, jak wiadomo z licznych dowcipów, wszystko kojarzy się z d..ą, z tą różnicą, że mnie i innym chłopakom z "NCz!" wszystko kojarzy się z narodem wybranym. Odchodząc na chwilę od sedna polemiki, pomyślałem, że w dzisiejszych czasach nawet lepiej, aby człowiekowi wszystko kojarzyło się d..ą (wszak jak napisała "Trybuna", w rodzinnej miejscowości Leppera nawet "psy dupami szczekają") niż np. z Żydami. Gdyby dajmy na to taki Gibson zamiast 1,2 promila dał sobie w żyłę nawet dwa razy tyle tequili, ale po zatrzymaniu przez policję stanową łamiącym się głosem odpowiedział, że to z powodu nieludzkich aktów Hamasu na rdzenne żydowskich terenach - to z pewnością nikt nie dowiedziałby się o jego ekscesie, a może nawet powróciłby do łask wielu dotychczasowych krytyków.
Można się domyślać, nawet mieć pewność, że p. Waldemarowi Łysiakowi chodziło nie tyle o lustrowanie żydów w rządzie Marcinkiewicza, tylko o urażone własne ego, bo co to za wolność słowa, kiedy nawet "niejaki K. Mazur" może sobie pozwolić na krytykę (P. Łysiak użył nawet określenia "kalumni", ale gdzie mi tam było do kalumni) znanego pisarza, zwłaszcza krytykę uzasadnioną. Każdy kto czytał felieton pt. "Putin in Kremlin", może dojść do wniosku, że argumentacja tam użyta - nawet jeśli czytać to w konwencji satyrycznej - jest delikatnie mówiąc, kiepska. Podobnie jak imputacje pochodzące z ostatniego felietonu pisarza, a dotyczące osoby ministra Wassermana, gdyż akurat to nazwisko w swoim tekście przytoczyłem w innym kontekście niż kontekst "liczenia Żydów w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza". Wprawdzie w "Międzynarodowym Żydzie" Henryka Forda pojawia się nazwisko "Wasserman", ale ja podzielam pogląd znajomego, który "twierdzi, że "wszyscy to Żydzi, ale Wasserman to nazwisko niemieckie".
Najlepiej od razu ustalić, że mamy dwa salony: jeden lewicowy "różowy", a drugi prawicowy, "błękitny", na jednym będzie się czcić Saint Justa, Dolores Ibarruri, Allende i Kuronia - a na drugim Napoleona, Piłsudskiego, de Gaulla i Kuklińskiego. To będą ikony i podstawy niepodważalnych dogmatów, natomiast dyskutować i światłocienie będzie można dostrzegać u Wielopolskiego, Dmowskiego, Franco czy Jana Pawła II. Krytykować można "wojtylizm", ale nie "napoleonizm". Prawicową wersję historii będzie się przedstawiało wg metody porównawczej, tzn. jeżeli ktoś walczył przeciwko Napoleonowi, a jeszcze miał czelność pogromić "boga wojny", to będzie ten zły, podobnie każdy krytyk Piłsudskiego to będzie agent wpływów rosyjskich, a nieprzekonanych co do zasług płk. Kuklińskiego od razu wrzuci się do obozu afirmatorów Jaruzelskiego. Po co dyskutować z takimi np. "chłopcami z NCz!" czy jakimiś UPR-owcami, wiadomo, że UPR to Korwin-Mikke, a Korwin-Mikke to w najdelikatniejszej wersji dziwak, ergo "chłopcy z "NCz!" nawet jak mają rację - to przez przypadek, a tak w ogóle ta ich racja chociażby konsekwentnie głoszona od kilkunastu lat nabiera wagi prawdziwej racji - gdy zaczynają ją głosić jako swoją inne "poważne" partie i "poważni" politycy. Nie oznacza to, że wszystkie wymienione osoby i sposoby myślenia odnoszą się do sposobu argumentowania p. Łysiaka, ale chciałbym zwrócić uwagę na zastosowany przez pisarza sposób myślenia, który krytykę jego antyputinowskiego tekstu chciałby wywodzić nie z miałkości zawartych w swoim tekście argumentów, tylko w "zdradzie rasy aryjskiej". Co jak co, ale o zdradę rasy aryjskiej nigdy nie podejrzewałbym autora "Malarstwa białego człowieka"! Zresztą krytykować artykuł antyputinowski wcale nie oznacza zauroczenia kacapami (Można pisać "kacap" nieprawdaż? O "mośkach" to byłbym się już obawiał.), tak jak z faktu, że jeżeli p. Łysiak spiera się z p. Ziemkiewiczem o Balcerowicza, to któryś z nich ma blade pojęcie o polityce pieniężnej.
P. Waldemar Łysiak już raz wymierzył mi lekką rózgę (patrz felieton z "GP" pt. nomen omen "Wolność słowa" z 22 marca 2006 r.) za tekst popełniony na łamach "NCz!", dodatkowo pisarz przypisał mi wyssany z palca zarzut pisania z zemsty za atak na "cara Najwyższego CZASU!". Nawet nie wiem czy "car" "NCz!" życzyłby sobie takiego zastępstwa, natomiast obowiązuje taka zasada, że dwa razy nie sądzi się za to samo przewinienie, więc o ile z szacunku do pisarza nie polemizowałem z pierwszą zaczepką, tak ostatnia polemika sprowokowała moje powyższe "something pojebałos". W końcu chodzi o to, byśmy byli "współpracownikami prawdy", a nie megalomaństwa

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

Wróżenie z nazwisk - Krzysztof Mazur Wysłane czwartek, 10, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Odnowiona "Gazeta Polska" wydrukowała niedawno esej Waldemara Łysiaka, w którym pisarz postanowił popastwić się nad aktualnym włodarzem Kremla, co nie byłoby niczym nowym ani szczególnym, gdyby nie wyjątkowo osobliwa argumentacja autora. Otóż p. Łysiak, którego nazwisko kończy się na "-iak", czyli tak samo jak dajmy na to nazwisko towarzysza ze znanego utworu Janusza Szpotańskiego, stwierdził, że co dobrego można spodziewać się po facecie, którego nazwisko kończy się tak samo jak nazwisko Lenin i Stalin.

Jakiś czas temu pisałem, jak to Stanisław Mancewicz, redaktor "ulubionej" przez Łysiaka "GW", zlustrował Kornela Makuszyńskiego, którego "proza dla dorosłych, niewznawiana dziś... z wielkimi wartościami literackimi nie ma wiele wspólnego", zaś "zbieżność inicjałów Kornela Makuszyńskiego z jego najsławniejszym bohaterem Koziołkiem Matołkiem... wydaje się nieprzypadkowa". Miałem do tej recenzji także osobisty stosunek, powodowany tym, że również moje inicjały pokrywają się z inicjałami najsławniejszego literackiego bohatera Makuszyńskiego.
Tym razem jednakże sprawa jest poważniejsza, gdyż końcówka nazwiska herbowego redaktora naczelnego "NCz!" również wykazuje niepokojącą zbieżność z końcówką nazwiska Putin, Lenin i Stalin, a smaczku sprawie dodaje fakt, że w jeszcze nieco wcześniejszym eseju zamieszczonym na łamach "GP" W. Łysiak określił naczelnego tygodnika tytułem "cara Najwyższego CZASU!", co wskazuje na wyraźny ślad rosyjski w najnowszej twórczości publicystycznej autora "Lepszego".
Z przenikliwością najsłynniejszego autora wywiadów z samym sobą trudno polemizować, zwłaszcza, że jak P. Waldemar Lysiak zechce coś udowodnić, to w razie czego zacytuje samego siebie, ośmielam się wszak najciszej i najskromniej zwrócić uwagę, że Lenin to tak naprawdę był Uljanow czy jakoś podobnie a prawdziwe nazwisko Stalina kończyło się na "-szwili". Dlatego też lepiej byłoby pamiętać, że był również Stołypin i np. Puszkin, i chociaż niekoniecznie musieli oni lubić Polaków, to na tle Stalina i Lenina wyglądają całkiem korzystnie. W ZSRR wyrokami słynął prokurator Wyszyński, ale to nie jemu zawdzięczamy liczne ulice tego imienia, Piłsudski miał taką samą końcówkę nazwiska, jak Dzierżyński czy Chodorkowski, któremu w tymże eseju tak współczuje pogromca rodzimych "salonowców" i "nafciarzy". Zresztą jaka jest prawdziwa końcówka od "Chodorkowski", to wie pewnie tylko sam "Putin in Kremlin" mający dostęp do różnych dokumentów i metryk gromadzonych przez KGB czy jak to się tam teraz nazywa. Co by nie powiedzieć i napisać, w naftowym biznesie końcówki są nawet podobne, bo to Chodorkowski i Smołokowski, Abramowicz i Astrachanowicz, ale widać taka specyfika branży. Dziwne, że tak przenikliwy pisarz i publicysta idzie na łatwiznę, zamiast głębiej spenetrować owe zjawisko. Dajmy na to biznes bankowy: Gąsiorowski i Gusinski - nie tylko sama końcówka, ale i kontekst, wszak gęś to nie kaczka i pospekulować chyba jeszcze można. A co do biznesu bankowego, to niedawno rada Banku Światowego zatwierdziła na szefa tejże instytucji niejakiego Paula Wolfowitza, który zastąpił na tym stanowisku Jamesa... Wolfensohna. Gdy za cztery lata do władzy dorwie się Olejniczak z Napieralskim, to mamy gwarantowanego szefa BŚ. Będzie nim Mieczysław Wilczek.
"Metro" wydawane przez Agorę opublikowało artykulik, w którym pisano o masowym procesie zmiany nazwisk w Polsce, przy czym jak donoszą autorzy tej sensacji, coraz częściej ludzie zmieniają nazwiska z powodów politycznych, o czym świadczy, że m.in. za przeszkadzające w samorealizacji uchodzi m.in. nazwisko: Kaczyński - nie Rywin - bo w Polsce podobno tylko dwie osoby takie nazwisko noszą - ale właśnie Kaczyński.
Jak więc widać, temat jest przyszłościowy, gdyż za chwilę dojdzie problem noszących nazwisko kończące się na "-tych", "-per" i "-dzyk", jest to zresztą temat na nowy telewizyjny szoł z cyklu "Łabędziem być", wszak łabędź to nie małe brzydkie kaczątko czy inny temu podobny gatunek ludzi, tzn. pardon - ptaków strasznych. Z pewnością wszyscy na "-ski" przez wzgląd na Niesiołowski, prawdziwy zaś problem mają ci z końcówką na "-man", jak Wasserman.

Krzysztof Mazur

Tekst jest przedrukiem artykułu z tygodnika "Najwyższy CZAS!" sprzed kilku miesięcy, który wywołał gwałtowną polemikę publicysty "Gazety Polskiej" Waldemara Łysiaka.

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

Termin upłynął - kto wie jaka część razwiedki nadal pracuje dla wywiadów zagranicznych? - Stanisław Michalkiewicz o możliwości wybuchu inspirowanych przez zagraniczne służby specjalne zamieszek w Polsce Wysłane czwartek, 10, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Termin upłynął - kto wie jaka część razwiedki nadal pracuje dla wywiadów zagranicznych? - Stanisław Michalkiewicz o możliwości wybuchu inspirowanych przez zagraniczne służby specjalne zamieszek w Polsce Wysłane czwartek, 10, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"W poniedziałek upłynął termin wyznaczony do składania oświadczeń, które mają składać komisji weryfikacyjnej »oficerowie WSI«, którzy chcieliby przejść do nowych służb, utworzonych po 30 września, kiedy to ma nastąpić likwidacja WSI, jeśli oczywiście Trybunał Konstytucyjny ustawy o nowych służbach nie zawetuje, co będzie ostatnią legalną możliwością zablokowania przez SLD tych ustaw. Termin upłynął - ja nie wiem jeszcze, ilu oficerów z tej możliwości skorzystało - ale nawet jeśliby połowa poddała się tej weryfikacji - to teraz rozpocznie się sprawdzanie prawdziwości oświadczeń - także i tych, które przyniosą nowe rewelacje o tajnej współpracy »oficerów WSI« z wydawcami prasowymi, nadawcami telewizyjnymi, redakcjami i dziennikarzami oraz przedsiębiorcami. Te wiadomości być może będą dozowane jak u Hitchkocka - najpierw wybucha bomba atomowa, a później napięcie rośnie. Podobnie jest w przypadku rewelacji ujawnionych przez dziennik »Rzeczpospolita«, która zapowiada kolejny odcinek »ujawniania« w przyszłym tygodniu, co pewnie wpływa na wysokość sprzedaży nakładu" - Stanisław Michalkiewicz opisuje znaczące rozstrzygnięcia polityczno-specjalne zapadające w tym tygodniu nie tylko przy ulicy Chałubinskiego czy placu Starynkiewicza...

Ludziom w nietrzeźwości zdarzały się przypadki podwójnego widzenia, ale panu Lechowi Wałęsie przytrafił się przypadek potrójnego widzenia przy okazji TW "Delegata" - historia medycyny powinna to odnotować. Pan minister Wassermann zapowiada ujawnienie nazwisk polityków, którzy mają tajne konta gdzieś w Szwajcarii, tak więc nie wiadomo, jak zareaguje strona przeciwna. Jeśli Trybunał Konstytucyjny nie zareaguje, jak po nim się "przeciwni" spodziewają - no to cała rzecz może rozstrzygnąć się w innych kategoriach, bo dla sprawnych wywiadów zagranicznych, takich jak np. niemiecki - nie powinno stanowić żadnej trudności wywołanie "rozruchów ulicznych" w Warszawie, które zmusiłyby rząd w do użycia broni palnej, a "potem się zobaczy"...
Nie wiadomo przecież, jaka część razwiedki dla tych wywiadów pracowała - a jaka wciąż pracuje...

Nagranie trwa ponad 6 minut i jest dostępne w Sieci do 24 VIII 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Zaplątaj dobrze węzeł... - Stanisław Michalkiewicz Wysłane środa, 9, sierpnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Końce wsadź do wody" - cytował ruskie przysłowia doświadczony kapitan Ryków. Wydaje się, że parlament znalazł się na najlepszej drodze do zaplątania sobie i nam wszystkim węzła gordyjskiego w sprawie lustracji. Zresztą - powiedzmy sobie szczerze - nie po raz pierwszy. Żeby zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi, a jeśli nawet nie "chodzi" - to czym się to wszystko może zakończyć - warto przypomnieć krótka historię naturalną lustracji w Polsce.

Już tylko najstarsi ludzie pamiętają te zamierzchłe czasy, kiedy to za sprawą Porozumienia Centrum prezydentem Polski został Lech Wałęsa, stręczący narodowi swoją osobę pod hasłem "przyspieszenia". Program "przyspieszenia" w największym skrócie polegał na tym, że wprawdzie przy "okrągłym stole" "strona społeczna" złożyła "stronie partyjnej" jakieś gwarancje, ale skoro PZPR w początkach roku 1990 się rozwiązała, to znaczy, że "strony partyjnej" już nie ma, "strona społeczna" nie czuje się tamtymi gwarancjami skrępowana i w związku z tym może "przyspieszyć" niezbędne reformy. Ale, jak mówi poeta, "lecz tymczasem na mieście inne były już treście". Lechowi Wałęsie chodziło tylko o to, żeby nie został wyślizgany, więc skoro już, jako prezydent, jednym susem powrócił do eksluzywnego klubu "Róbmy Sobie Na Rękę", od razu wywietrzały mu z głowy wszelkie myśli o jakichści "przyspieszeniach" i innych "reformach". Po co reformować, skoro dobrze jest jak jest?
Z tego m.in. powodu między Kancelarią Prezydenta RP a rządem premiera Jana Olszewskiego od samego początku zapanowały napięte stosunki, które od 28 maja 1992 r. zmieniły się w otwartą wrogość. Tego dnia poseł UPR Janusz Korwin-Mikke zaproponował podjęcie uchwały nakazującej ministrowi Spraw Wewnętrznych dostarczenie Sejmowi informacji o tym, kto spośród posłów, senatorów, ministrów i wojewodów był w przeszłości tajnym współpracownikiem UB lub SB. Sejm przyjął taką uchwałę, przeciwko której natychmiast zaprotestowali obrońcy państwa prawnego. Początkowo chodziło o wykazanie, że min. Macierewicz zamierzał urządzić zamach stanu, ale potem, gdy strach opadł - już tylko o wykazanie, że uchwałę wykonał "nieprawidłowo". Przede wszystkim dlatego, że jednakowo potraktował konfidentów zarówno z towarzystwa, jak i spoza towarzystwa. Również Trybunał Konstytucyjny szczęśliwie uznał, że uchwała Sejmu była sprzeczna z konstytucją, a w szczególności - z zasadą państwa prawnego. Nawiasem mówiąc, wynika z tego, że w państwie prawnym Sejm nie ma prawa wiedzieć, który z posłów, senatorów, ministrów i wojewodów był w przeszłości tajnym współpracownikiem UB lub SB, a ministrowi Spraw Wewnętrznych nie wolno takiej informacji podać.
Państwo prawne bowiem kieruje się zasadą całkowicie odmienną od tej zawartej w Ewangelii - "niech mowa wasza będzie tak - tak, nie - nie". W państwie prawnym bowiem nic nie może być określone jednoznacznie, wobec tego to zalecenie Pana Jezusa pan poseł Ryszard Kalisz, ostatnio najgorliwszy chyba obrońca "państwa prawnego", który w pogardzie dla "ubeckiej prawdy" daje się wyprzedzić chyba tylko Jego Ekscelencji, z całą pewnością uznałby za naiwne, a może nawet za niebezpieczne dla demokratycznego porządku prawnego. Oczywiście z prawniczego punktu widzenia jest lepiej, kiedy nic nie jest jednoznaczne, bo wtedy można kręcić i ludźmi, i całym państwem wedle uznania, przekuwając paragrafy na wytrychy i odwrotnie, ale w tej sprawie tak naprawdę chodzi o to, by nie wylać dziecka z kąpielą, to znaczy - by jakoś pogodzić zasadę jawności życia publicznego z ochroną reputacji osób z towarzystwa.
Kiedy zatem udało się szczęśliwie zażegnać niebezpieczeństwo związane z ujawnieniem agentury w strukturach państwa, a min. Milczanowski ostentacyjnie "przepraszał" lokatorów "listy Macierewicza", parlament, uznawszy oficjalnie, że lustracja (a bodaj ją szlag trafił!) jest dla dobra państwa oczywiście potrzebna, rozpoczął mozolną pracę nad ustawą lustracyjną. Mozół wynikał z ambitnego zadania, by przeprowadzić lustrację, ale zarazem jej nie przeprowadzić. Dłuższy czas nie wiedziano, jak sobie z tą kwadraturą koła poradzić, aż wreszcie jakiś miłośnik starożytności przypomniał sobie zasadę cunctando rem restituere, co się wykłada, że można uratować sytuację odwlekaniem i nakreślono takie skomplikowane, i długotrwałe procedury udowadniania współpracy z bezpieką, że czteroletnia kadencja, a nawet dwie czteroletnie kadencje mijały całkowicie bezpiecznie i oczywiście z wielką korzyścią dla jurysprudencji, której przedstawicielom należy się honorarium za każde "stanięcie" przed niezawisłym sądem. Co tu dużo mówić; z państwa prawnego mamy tyle samo korzyści, co smalcu z gęsi. I nawet kiedy po latach okazało się, że nawet rozwlekłe procedury kiedyś jednak kończyć trzeba, z pomocą rozwiązaniom ustawowym pośpieszył nie tylko niezawisły sąd, ale nawet sam Trybunał Konstytucyjny, otwierając ubekom-konfidentom dostęp do akt, w związku z czym nawet dziennikarze zauważają, iż ten i ów po zapoznaniu się z dokumentacją wychodzi "odprężony", a nawet "rozluźniony".
I kiedy już się wydawało, że Sejm załatwi sprawę lustracji, ustanawiając zasadę ujawniania dokumentacji dotyczącej osób publicznych, znowu pojawiły się wzruszające wątpliwości w Senacie, do których przychylił się pan prezydent, a później - również sam premier. Bo też jest nad czym się zastanowić; jeden konfident, dajmy na to, donosił z wrogich pozycji i za to godzien jest potępienia, natomiast inny, wprawdzie też donosił, ale nie miał przy tym niczego złego na myśli. Państwo prawne tedy musi uwzględnić tę dystynkcję w rozstrzygnięciach ustawowych, co nie jest sprawą łatwą, no i już dobiegają głosy, że prace nad ustawą odpowiadającą standardom państwa prawnego na pewno się przeciąąągną.

Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Stanisława Michalkiewicza na ASME i nagrania TV ASME