grudnia 3, 2006 - grudnia 15, 2006

Testowanie dna - Krzysztof Mazur Wysłane poniedziałek, 11, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Tak, właśnie chodzi o dno rozumiane przez geologów jako najniższa płaszczyzna widziana z poprzecznego przekroju, a nie o nośnik informacji genetycznej, którego odmiana zainstalowana w organizmie posła Łyżwińskiego była ostatnio przedmiotem międzynarodowych spekulacji.

Oczywiście chodzi nie o dno geofizyczne, ale w sensie przenośnym: o dno społeczno-polityczne, a właściwie o określenie drugiego dna problemów zaprzątających od pewnego czasu rodzimy świat polityki.
O seksaferze w szeregach Samoobrony napisano już w ostatnich dniach tyle, że każdy w zależności od tego co chciałby udowodnić, może w tym materiale znaleźć coś dla siebie. Fakty wyglądały tak, że w poniedziałek "GW" przedstawiła obszerny wywiad z Anetą K., która oskarżyła publicznie wierchuszkę Samoobrony o handel etatami w zamian za usługi seksualne. W tym kontekście pojawiło się głównie nazwisko posła Łyżwińskiego i wicepremiera Leppera - "Lecz rozumu dwa koguty/ Miały mało - ze dwa łuty,/ Zresztą, miały czy nie miały,/ Nadzwyczajnie pięknie piały,/ Aż się panny zachwycały,/ Gdy na różne piały nuty/ Dwa koguty-bałamuty".
Jak sprawa nabrała rumieńców, Aneta K. ujawniła, że nazywa się Krawczyk i do poprzednich zarzutów dodała dwa nowe: mianowicie pomówiła posła Łyżwińskiego o ojcostwo jej najmłodszego dziecka oraz o nakłanianie do sztucznego przyśpieszenia porodu, co mogłoby spowodować śmierć tak urodzonego wcześniaka. Należy zauważyć, że dwa późniejsze zarzuty, chociaż z prywatnego punktu widzenia bardziej dla zainteresowanych brzemienne w skutki, dla sprawy określanej jako "praca za seks" miały drugorzędne znaczenie. Przecież nawet gdyby okazało się, że Łyżwiński jest ojcem dziecka Anety Krawczyk, to wcale nie dowodziłoby to, że handlował pracą w zamian za szczególne przysługi. Dowodziłoby to jedynie, że faktycznie sypiał z panią Krawczyk i w efekcie jest ojcem jej dziecka, co jeszcze nie jest czynem kryminalnym - wszak inni politycy też mają nieślubne dzieci i nikt z tego powodu nie buduje afery politycznej.
Ale testy genetyczne przesądziły, że Łyżwiński nie jest ojcem dziecka pani Krawczyk, co oczywiście nie dowodzi, że poseł nie sypiał z tą panią - a nawet gdyby udowodnić, że sypiał - to nijak nie można twierdzić, że ją do tego przymuszał. Same "pokrzywdzone" przyznawały, że świadomie uczestniczyły w transakcji wymiennej, tłumacząc swoją decyzję swoistym rodzajem przymusu materialnego. Ale zakładając, że bez swojej winy były biedne i nie mały szans na wyrwanie się ze spirali biedy, to oskarżać powinny nie tylko pojedynczych posłów, ale cały rządowo-parlamentarny establishment tworzący i utrzymujący takie prawo, które nie pozwala ludziom normalnie pracować i godnie żyć.
Generalnie ogłoszone wyniki badań genetycznych nie rozsądziły żądnej z wątpliwości odnoszących się do obyczajów obowiązujących w Samoobronie, nadwątliły jednakże wiarygodność głównego świadka oskarżenia, wszak trudno poważnie traktować kobietę, która nie wie nawet, kto jest ojcem jej dziecka. Trudno uwierzyć, że pani Krawczyk była aż na tyle głupia, by świadomie brnąć w fałszywe oskarżenia, które łatwo zweryfikować, skoro sam poniedziałkowy wywiad dla "GW" wywołał wystarczający skandal, a jej przysporzył wątpliwej sławy. Była więc albo faktyczne przekonana co do ojcostwa Łyżwińskiego albo ktoś jej niezbyt dokładnie wytłumaczył możliwości współczesnej medycyny i genetyki.
Fakty są też takie, że "twardziel Lepper", pogromca komorników i nieustraszony blokker kpiący niedawno z bladości lica i łamiącego się głosu wicepremiera Giertycha - sam nieomal nie rozpłakał się na konferencji prasowej apelując o "pozostawienie w spokoju" jego rodziny, chociaż gwoli uczciwości nikt specjalnie nie atakował kogokolwiek z rodziny wicepremiera. Natomiast prawie natychmiast po przeciekach dotyczących wyników badań DNA Łyżwińskiego, przewodniczący Lepper obwieścił triumfalnie, że "Polsce i światu" należą się przeprosiny. Widać więc, że sprawa struktury DNA posła Łyżwińskiego nabrała w Samoobronie rozmiarów problemu geopolitycznego ważniejszego nawet niż "rekonstrukcja" Afganistanu i Iraku czy rosyjskiego embarga na polskie mięso.
Mimo osobistej niechęci do takich mediów jak "GW", za dość niskich lotów należy uznać również propozycje "zamykania" redakcji, niezależnie od tego, co pod tym pojęciem należałoby rozumieć. Prawdziwy problem polega na tym, że wiele tysięcy czytelników czyta i bierze za rzeczywistość to, co "GW" pisze. "GW" prenumerują instytucje także rządowe i samorządowe, a jej dziennikarze są np. konsultowani przez pana prezydenta w sprawie ustawy lustracyjnej. Dopóki tak jest - to jest to raczej problem tych zainteresowanych, aby takie gazety funkcjonowały, tak jak ujawnienie gier i zabaw członków Samoobrony jest konsekwencją postawy i decyzji takich osób, jak pani Krawczyk: liderzy Samoobrony i wreszcie wyborców tej partii, gdyż Łyżwiński et consortes nie zasiadają w sejmie jedynie wyniku aktu własnej woli. Z kolei propozycja kary za publikowanie "ewidentnych kłamstw" każe zastanowić się nad ową szczególną gradacją kłamstw. Podział na kłamstwa ewidentne i nieewidentne jest z pewnością kolejną inicjatywa politycznej gorącej głowy, w końcu wydaje się, że notoryczne publikowanie wyników sondaży bardziej wpływa na kształtowanie polskiej polityki niż wyjawienie obyczajowych afer na zapleczu partii politycznej. Ale mniemam, że wkrótce "pomyłki" sondażowni większość sejmowa uznałaby za kłamstwa nieewidentne i jako takie wyjęte spod odpowiednich paragrafów.
Co zaś do samej afery, to wydaje się, że niezależnie od szczegółów procesowych kupowanie etatów na publicznych i quasi-publicznych etatach jest dość powszechną zasadą, w końcu kadrowe osady w biurach poselskich czy biurach różnych instytucji żyjących na koszt podatnika idą głównie po linii nepotycznej. Zatrudniani są krewni, znajomi, ulubieńcy lub "biurwy". Do tej szeroko rozumianej grupy należałoby również zaliczyć panią Anetę K., która ujawniła sekrety mafii zapewne dla pieniędzy; pytanie tylko czy inspiratorzy zrobili to również wyłącznie dla nakładu i kasy, czy było jeszcze jakieś drugie dno całej sprawy? Jeżeli było, to równie uprawnione są spekulacje, że za ujawnieniem sprawy mogła stać zarówno "partia zagranicy", "skrzywdzeni" funkcjonariusze - a nawet największy koalicjant szukający zemsty za "taśmy Begerowej". Póki co po wyjawieniu badań DNA okazuje się, że na skandalu straciła zarówno Samoobrona, jak i "GW". Po nosie dostała także PO, która po raz kolejny ośmieszyła się nieudolną ofertą polityczną. Zniesmaczeni wyborcy Samoobrony raczej nie zagłosują na PO, ale przyparty do dna Lepper i jego drużyna być może następnym razem nie zbojkotują komisji sejmowej i kwestia lustracji nabierze wreszcie przyśpieszenia.
A swoją drogą - to nie wiem czy bardziej gorszący był fakt, że liderzy Samoobrony płacili etatami za seks, czy to, że nie płacili za pisane dla nich wystąpienia sejmowe, uzależniając owa wypłatę również od seksu? Oznacza to, że napisane wystąpienia uznawali za bezwartościowe, a przynajmniej - niżej je wyceniali od stosunków płciowych. Jako jedyną dedykację we wspomnianych okolicznościach można polecić owym posłom militarną fraszkę Władysława Broniewskiego zatytułowaną "Hymn polskiego żołnierza na pustyni"*, której z uprzejmości nie przytoczę, gdyż jest to utwór do samodzielnego czytania.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

* "Hymn polskiego żołnierza na pustyni"

Odszedł August Józef Ramón Pinochet Ugarte Wysłane poniedziałek, 11, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Wczoraj, w niedzielę 10 grudnia w Chile zmarł August Józef Ramón Pinochet Ugarte

Chilijski dyktator, katolik, do historii przeszedł jako zdecydowany antykomunista, który realizując wezwanie parlamentu Chile, użył w 1973 r. wojska do ochrony konstytucji przed socjalistami z prezydentem Salvadorem Allende na czele. Południowoamerykańskie państwo miało stać się kolejnym przyczółkiem sterowanego przez Moskwę "światowego ruchu rewolucyjnego", wspieranego przez "doradców" z marksistowskiej Kuby towarzysza Fidela Castro.
Wyprowadził swój kraj z biedy i zacofania, zapraszając do przebudowania gospodarki i systemu ubezpieczeń społecznych zespół "Chicago Boys" z ich mistrzem, też niedawno zmarłym, profesorem Miltonem Friedmanem oraz prof. Jose Piñera - w duchu liberalizmu gospodarczego, co zaowocowało bezprzykładnym na tym kontynencie rozwojem gospodarczym.
Swoje rządy dyktatorskie zakończył po przegraniu plebiscytu w 1988 r. o przedłużeniu na kolejne osiem lat mandatu prezydenckiego, oddając dobrowolnie władzę. W poprzednich plebiscytach - w 1978 roku, 78 proc. Chilijczyków poparło rządy Generała; w plebiscycie z 1980 roku głosami 67 proc. obywateli przyjęto konstytucję zaproponowaną przez Pinocheta.
W pierwszych wyborach prezydenckich z 1989 r. nie kandydował, zachowując dla siebie stanowisko głównodowodzącego armii do 1998 oraz dożywotnie, nie podlegające wyborom, miejsce w Senacie, które miało gwarantować mu immunitet polityczny do końca życia.

R.I.P

Mistyka Służby Wysłane niedziela, 10, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Jeden z modnych do niedawna filozofów opisywał w swoim czasie zależność globulistycznej wioski, w której motyl poruszając skrzydełkami w bodajże peruwiańskim lesie, powoduje tajfun u wybrzeży Chin. Jest to obraz tak mistyczny w swoim opisie, że z pewnością pozostaje nadal mało zrozumiały dla przeważającej części ludzkości. Jednak jęk akcjonariuszów w Nowym Amsterdamie, zwanym też Wielkim Jabłkiem, było słychać w wieczór szabesowy 9 grudnia 2006 roku aż na pełnym tłumów warszawskim deptaku, "oknie na świat" - Nowym Świecie. Sulzbergerowskie "ajajaj, aj, aj..." nie poruszyło jednak tam - jak było można dowodnie przekonać się - nikogo. Nie żeby nikogo i nigdzie w stolicy "polskiego regionu UE", bo przy takiej ulicy Augustówka, gdzie mieści się siedziba "walterowni" "kręcenie się, proszę Wysokiego Sądu" - przebiegało w najwyższych rejestrach wigoru. Podobnie było tego dnia w dyżurce przy ulicy Czerskiej, a w dniach następnych zapanował w całym budynku raki rejwach, jakby sam cadyk z Leżajska zapowiedział bliski termin nadejścia Mojżesza. W zaprzyjaźnionej z redakcją Ojca Nadredaktora studiach stacji telewizyjnej TVN występowali najbardziej znani przedstawiciele koncernu medialnego AGORA, żurnaliści "Gazety Wyborczej", który to bezkonkurencyjny brukowiec polskojęzyczny wywołał chyba już ostatnią swoją wrzawę merdialną w polskim grajdołku biznesowo-towarzysko-saloniarsko-politykierskim, zwaną przez usłużnych kooperantów "seksaferą".

Akcjonariusze zaoceaniczni mogli tylko wycierać zimny pot z pobrużdżonych latami przewidywań kursów akcji czół, na których widniały same znaki zapytania rodzące się z odgadywania, o ile kurs koncernu będzie pikował w wyniku podjęcia gry po niewłaściwej stronie, kiedy wszelkie znaki i zaprzyjaźnieni analitycy zapewniali wcześniej, że strona boiska ich jest tą właściwą, pełną pucharów za dobrze rozegrany kolejny mecz.
Niestety, jak to często już było w historii, analitycy są też tylko ludźmi, i jeżeli nie umieją szybko dokonać przewartościowania swych źródeł głębokiej wiedzy - zostają po wsze dalsze czasy żałobnymi płaczkami po źle wypełnionej służbie. To jest pierwsza z rodzaju mistyk służebnych, o której warto się uczyć przez całe życie. Kto nie odrabia tej lekcji, sam sobie szkodzi, gorzej, jak szkodzi swoim dobroczyńcom, gdyż ich gniew może przybrać szkodliwe dla zdrowia, choćby tylko psychicznego i dobrego samopoczucia, rozmiary. Amerykańscy akcjonariusze AGORY, których jest od wielu lat więcej niż jeden COX Newspapers Inc., będą z całą pewnością mało zadowoleni z ostatnich dokonań merdialnych swoich podopiecznych, gdyż porażka finansowa z pewnością dotkliwie ich dotknie po całopaleniu, jakie urządziła do niedawna mało znana pracownica jednego z marginalnych ugrupowań politycznych "anszlusowanych" razem z całym dobrodziejstwem inwentarza państwowego przez kilkuset milionowy rynek "starych" reklamodawców i macherów od zarządzania międzynarodowym kapitałem. Afera z domniemanym ojcostwem Anety K. (nomen omen) ze strony byłego współpracownika PRL-owskiej Służby Bezpieczeństwa, obecnie na etacie w polskim parlamencie Stanisławem Łyżwińskim, spaliła na panewce, gdyż - państwowe - służby medyczne oświadczyły, że nie ma takiej możliwości, by posądzany o rolę buhaja zarodowego Numero Due Samoobrony był dawcą materiału zarodowego nowej, już tym razem V Polskiej Republiki Ludowej. Co ma do rzeczy Służba Bezpieczeństwa w kłopotach międzynarodowego kapitału? Właściwie nic, bo to nie o jej przedstawicieli w tym - wydawało się zagranicznym bukmacherom - mało znaczącym środowisku chodzi. To nie wszak SB-ecy byli najbardziej znanymi i uznanymi przez merdia funkcjonariuszami służbowymi w Samoobronie. Oficerowie frontu propagandowego od dawna dość dokładnie wskazywali na zupełnie inną, mniej cywilną grupę socjotechników orbitującą wokół byłego towarzysza PZPR-owskiego Andrzeja Leppera i jego współpracowników, przygotowywanych do swych ról od niemal początków tzw. III RP, czyli PRL-bis.
Preparacja, zwłaszcza mało pojętnych, uczniów do pełnienia znaczących ról społecznych, a co tu mówić jeszcze o państwowych - trwa niestety latami i tylko rewolucjoniści z małym przebiegiem życiorysów zawsze łudzą się spontanicznością procesów. Jak świat światem, zawsze o to dbały razwiedki, jak je określa najbardziej doniosły i donośny publicysta, także i nasz współpracownik, gdyż należy to do ich obowiązków podstawowych - dbałości o spoistość konstrukcji państwowej, której są integralną częścią. Ogłoszony na początek września termin podjęcia decyzji przez jej członków i członkinie nie stanowił jedynie cezury czasowej, był zamknięciem i ukoronowaniem całości procesu (no, powiedzmy, że całości), procesu który oczywiście trwał już wcześniej, w toku którego obie strony musiały "nabrać pewności siebie". Agentura wszelkich "wiejskich służb" we wszystkich państwach była, jest i będzie ulokowana w miejscach strategicznych, do których od czasów doktora Goebbelsa i kreatorów filmowej potęgi ZSRS zalicza się mass media w ich różnych odmianach. Redakcje dużych dzienników prasowych, TV, radiowych i obecnie - sieciowych muszą być w nią wyposażane, bo to są miejsca, gdzie obieg najważniejszego czynnika sprawowania władzy w każdym państwie - od czasów Cezara do nowo nabytej przez ZSRE litewskiej plaży do opalania się - jest najszybszy. Spokojni pracownicy i współ- państwowi mogą wiec dalej spokojnie działać na swoich niwach, zapowiedziano wszak jedynie ujawnienie tych, którzy popełnili przestępstwa, co oczywiście jak na długi okres kontroli funkcjonariuszów przez komunistycznie i post(?)komunistycznie zorientowane, patologiczne osobowości miało większy wymiar niż w innych państwach. Reszta wykonuje rozkazy (nie prośby przecież!) i odbiera nagrody za dobrze wypełnioną służbę, której mistyka jest jedną z rozkoszy miodowych dla dopuszczonych i zweryfikowanych wybrańców.
Montaż sprawy nigdy nie jest jednowymiarowy, i najczęściej zewnętrzni obserwatorzy dysponują jedynie wycinkami rzeczywistości, którą podaje się im do wiary, dlatego wcale często są zaskakiwani pukaniem dobiegającym spod dna, na którym osiedli z poczuciem dobrze odrobionej lekcji. Nie od parady opisywany jako "gazeta tworzona przez półinteligentów dla ćwierćinteligentów" brukowy dziennik został poczęstowany (teraz dopiero będą przeprowadzali uczciwe "śledztwo dziennikarskie" - ale już wewnątrz swojej grupy...) smacznie wyglądającą przystawką do głównego dania - oczywiście znacznie wcześniej, niż sprawa ujrzała światło dzienne za pomocą papieru i ekranów. Wcześniej, bo chodzący trzeźwo po swej roli pracownicy państwowego gospodarstwa rolnego od dawna pracują dla nowego dziedzica, co doskonale widać choćby po pomyślnie rozwijającej się dla całościowych interesów strategicznych, przełamanej już, PRL-bis/IV RP sprawie dostaw energetycznych do polskich terminali paliwowych. Taki pan Krauze jest już właścicielem tego i owego, wracają specjaliści do Libii, Litwa została "zwasalizowana", a nawet - będzie dla nas rozwijać energetykę XXI wieku. Nad wszystkich czuwa dobra, stara firma CPN i kilka państwowych agend transportu tłoczonego, a jako firmy o znaczeniu podstawowym, strategicznym, nie zostały nigdy oddane w pacht cywilbandzie przez wyspecjalizowanych w uregulowanym, a nawet - uregulaminowanym, "chłopskim" myśleniu państwowców zasadniczych. Dodatkowo poprawił się ranking Polski w stosunku do starego "niedźwiedziego przyjaciela" po objęciu przez nią opieką tradycyjnych kierunków ekspansji - szczyt sojuszników w Rydze jedynie miał dać do rozumienia "wypróbowanemu partnerowi gospodarczemu Europy", że to już nie tylko powietrzny dozór MiG-ów jeszcze, a zaraz "efów" - wchodzi w rachubę. W każdym razie w Agencji Rezerw Materiałowych jest z pewnością lepszy nastrój niż był jeszcze w połowie zeszłego roku. Klimat zadowolenia i niespodziewanego o tej porze roku ocieplenia rozciąga się nad całym prawdziwym warszawskim salonem, jakim jest ulica Nowy Świat - od numeru 6/12 do 41., gdzie spływają teksty dwóch najznamienitszych publicystów prawicowych o dobrze rozwiniętym poczuciu państwowości - więc jak tu nie wierzyć w mistykę służby propaństwowej, nawet w jej prywatnym wymiarze?
Z Rosji baroni paliwowi, jeden po drugim, są proszeni o jak najszybsze wyniesienie sie, w Polsce jeszcze firma J&S (muzyków jak zawsze, Gąsior[owski] i Bagsik też byli uzdolnionymi muzycznie byznesmenami...) - Smołokowskiego i Jankilewicza ma do wypełnienia resztę kontraktów z CPN-em, ale przedłużenia raczej nie będzie, może jedynie dźwięk cymbałów Jankiela będzie przygrywał kolejnemu odwrotowi, choć nie tak wielkiemu jak to było przed dwoma wiekami. Jęk sulzbergerowskich opiekunów Ojca Nadredaktora z odległości wielu tysięcy kilometrów brzmi jak ciężka fantasmagoria wagnerowska dla wyćwiczonych w żonglerce słowami i sumami na rachunkach giełdowych kapelmistrzów - jak tu więc nie wierzyć w mistykę umiejętności przyrządzania kilku cymesów nad jednym paleniskiem?
A że "konkurencyjnemu dziennikowi" od der sąsiada i zatrudnionym w nim młodym hieno-piastowskim żurnalistom przy okazji też dano prztyczka w nos na oczach dziesiątek milionów rodaków o rozbudzonych zainteresowaniach przez rodzinne medium "walterowskie", którego wiarygodność następny raz poleciała, razem z niezałapanym do nowej obsady folwarku obecnym dyrektorem ds. technicznych, na dół skali - to tylko kolejna z licznych satysfakcja z pogranicza mistycznej współpracy reporterów odwiedzających litewskie plaże, gdzie opalać się może każdy z każdą sekretarką, pod warunkiem, że są to ezoteryczne i nagie ciała wchodzące w skład metafizycznych rozważań o bezpiecznych stosunkach (nomen omen... to już zaczyna wkraczać w obręb poezji) międzyludzkich, międzynarodowych i międzypaństwowych.

Może niedługo nadejdzie wreszcie moment, by pozamykać boksy w szatniach na kłódki i zająć się jakąś artystyczną robotą, może właśnie poezją - bo będzie to odpowiedni czas dla miłośników sielanki w spokojnym, dobrze wyregulowanym i wyregulaminowanym domu? Ale ponoć ze służby niby nie można zostać zwolnionym nigdy, bo jej mistyka pozostaje wieczna...

Krzysztof Pawlak

Publicystyka Krzysztofa Pawlaka na ASME

Czy można skompromitować polityków Samoobrony i LPR? - Łukasz Perzyna o medialnych akcjach dotyczących rządzącej koalicji Wysłane sobota, 9, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Czy można skompromitować polityków Samoobrony i LPR? - Łukasz Perzyna o medialnych akcjach dotyczących rządzącej koalicji Wysłane sobota, 9, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Był taki protest-song, modny w latach 80., że mają wydawać Osipa Mandelsztama, wykorzystywano dwuznaczność pojęcia »wydawać« - jeden z urzędników dziwił się, jak można go wydawać, skoro On już wydany... Podobnie jest z sytuacją związaną z seksaferami dotyczącymi polityków Samoobrony, jak również z paleniem swastyki przez ludzi zbliżonych do Młodzieżówki LPR - czy to jest kompromitacja Giertychów czy Leppera? Przecież już wtedy, gdy Jarosław Kaczyński brał ich do rządu - wielu go ostrzegało, że politycy ci skompromitowani dadzą owszem część głosów parlamentarnych, ale odbiorą poparcie społeczne, że zdyskredytują hasło »rewolucji moralnej«, które towarzyszyło kampaniom wyborczym obu ugrupowań postsolidarnościowych w 2005 roku. Co wiedzieliśmy o Macieju Giertychu, zanim dowiedzieliśmy się o asystowaniu paleniu swastyk przez jego asystentkę polityczną? To Maciej Giertych pisał o anarchii »Solidarności«, zanim okazało się, że to ten ruch zmienił oblicze krajów podległych okupacji komunistycznej. Był »społecznym konsultantem« u boku tow. generała LWP Wojciecha Jaruzelskiego. Tow. Lepper miał na koncie wyroki za pobicie, za blokowanie dróg, osoby z SB w swoim otoczeniu. Z kolei poseł Łyżwiński i jego monstrualne długi w wysokości niepojętej dla przeciętnego Polaka..." - Łukasz Perzyna, publicysta i komentator polityczny "Tygodnika Solidarność" i naszej witryny ASME, analizuje przetaczającą się przez media mainstreamowe falę najnowszych skandali.

To więc nie skompromitowanie i tak od dawna skompromitowanych od lat polityków jest przesłaniem tych wszystkich afer z ostatnich tygodni - choć mają rację ci, którzy twierdzą, że w pewnych gazetach obraz Polski jest przedstawiany w za czarnych barwach, bo jednak wzrost gospodarczy jest niezaprzeczalny, a pozyskiwanie funduszy Z UE jest w dobrym stanie. Dzisiaj decyzję o przyszłości koalicji rządzącej będzie podejmować Jarosław Kaczyński. Platforma Obywatelska zaproponowała pewien targ: odrodzenie PO-PiS-u, przy odwołaniu oby "przystawkowych" wicepremierów, stworzenie maszynki do głosowania, która miałaby doprowadzić do nowych wyborów na wiosnę i do eliminacji koalicjantów z życia politycznego. Miałaby być uchwalona ustawa o zakazie kandydowania do parlamentu ludzi skazanych prawomocnymi wyrokami za przestępstwa pospolite. Jarosław Kaczyński tej inicjatywy jednak nie podjął - najwyraźniej chciałby, by to on był siłą sprawczą takiego układu. Szef MSWiA Ludwik Dorn ostatnio miał problemy zawodowe związane ze śmiercią policjantów wykorzystanych jako taksówkarzy. LPR i Samoobrona tracą coraz szybciej elektora - będzie głosował już na PiS. Choć Brat Jarosław popełnił błąd przy obchodach 15-lecia Radia Maryja i nie odważył się na "odwojowanie" wyborców "wykształciuchów" - to przecież może być tak, że za pół roku JK sam będzie mógł przebierać wśród przerażonych posłów i działaczy LPR i SO...

Nagranie trwa 13 minut i jest dostępne w Sieci do 23 XII 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Nie chcemy Norymbergi dla Służby Bezpieczeństwa - tylko jej osądu moralnego - Jacek Szymanderski, członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa, o Apelu SWS w sprawie uznania PRL-owską Służbą Bezpieczeństwa za organizację przestępczą Wysłane piątek, 8, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Nie chcemy Norymbergi dla Służby Bezpieczeństwa - tylko jej osądu moralnego - Jacek Szymanderski, członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa, o Apelu SWS w sprawie uznania PRL-owską Służbę Bezpieczeństwa za organizację przestępczą Wysłane piątek, 8, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"To prawda, że PRL była legalnie uznanym bytem państwowym, ale organizacja SB działała niezgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem i to jest najważniejsze. My nie wchodzimy w generalne oceny historyczne w zniewoleniu narodu polskiego, tylko powiadamy »illo tempore« - SB działała niezgodnie z prawem. Można wymienić bardzo wiele działań SB, które były nielegalne: podsłuchy telefoniczne, kontrola korespondencji - odbywały się na zasadzie nieformalnej, podejmowano administracyjne decyzje tam, gdzie ich podejmować nie wolno było - zwłaszcza w okresie nasilenia jej działalności. Chcemy sięgnąć do beneficjentów, o tym mówimy w naszym tekście, w Apelu - do poziomu I sekretarza KW PZPR w województwie - bo to oni decydowali o zadaniach zlecanych Służbie Bezpieczeństwa. Potępiamy kapusiów, bo potępiamy zdrajców - a nie potępiamy tego, kto korzystał z usług SB? To jest tak, jakbyśmy potępiali szmalcowników, a jednocześnie mówili, że Eichmann był w porządku" - Jacek Szymanderski, socjolog, członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa, jeden z sygnatariuszów Apelu SWS do Prezydenta Rzeczypospolitej o podjęcie kroków celem uznania SB za organizację przestępczą, precyzuje powody najnowszego publicznego wystąpienia organizacji zrzeszającej byłych opozycjonistów antykomunistycznych.

Nie posługujemy się pojęciem prywaty, chociaż byliśmy prześladowani przez SB, byliśmy gonieni przez nich, ale nie mamy w tym żadnego prywatnego interesu - chodzi nam o to, by przywrócić ład moralny, bo nasze pokolenie walczyło o to, by przekazać Polskę wolną od komunistów naszym następcom. Mamy tę sprawę załatwić między sobą - my i oni.
W latach 1993 i 2001 wolny naród w demokratycznych i niezafałszowanych wyborach wybrał do, sejmu, do rządzenia krajem ludzi, którzy niewątpliwie opierali wcześniej swoją władzę na donosach, na władzy SB - i Polacy się na to zgodzili - my musimy ten wybór w jakimś uszanować. Ale wybierano ich, nie biorąc pod uwagę faktu, że np. działali wcześniej w PZPR, wybierano już ich jako normalną opozycję do rządzącej partii, w ramach normalnej gry politycznej. Natomiast to, że byli ci to sami ludzie, którzy byli beneficjentami tamtego systemu, że nielegalnie wyrzucali ludzi z pracy, łamali innych ludzi - nie zawiesza przekonania, że są moralnie odpowiedzialni za przedawnione przestępstwa komunistyczne. Nie chcemy, by zasługi, które kiedyś pobrali: ordery, odznaczenia, nagrody, awanse - by to nadal obowiązywało. Nie chcemy tego ogłosić zbrodnią komunistyczną. Podam drobny przykład: Pękala, Chmielewski, jak ich słuchaliśmy na toruńskim procesie morderców księdza Popiełuszki - mówili, że spodziewali się NAGRODY z resortu, i mieli rację: bo WIEDZIELI, CO TO BYŁA ZA ORGANIZACJA! Spodziewali się nagrody - a tym samym zadenuncjowali tę organizację, wiedzieli, w czym służyli. Należy odebrać im, SB-ekom, wszystkie profity - dostali ordery "chlebowe", awanse - należy odebrać im stopnie, renty, zdegradować do szeregowców, odebrać przywileje związane ze stopniem służbowym w "dziele" takim, jakie spełnili Pękala i Chmielewski... - mówi Jacek Szymanderski ze Stowarzyszenia Wolnego Słowa.
Nie chcemy mówić o SB jako o "organizacji zbrodniczej", gdyż większość oskarżeń się już przedawniła - gdyż wymagałoby to postulatu, że KAŻDY jej członek był przestępcą. Nie ma to być Norymberga dla komunistycznych służ specjalnych - podkreślił były poseł solidarnościowy.

Nagranie trwa 12 minut i jest dostępne w Sieci do 22 XII 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Apel do Prezydenta Rzeczypospolitej o podjęcie kroków celem uznania SB za organizację przestępczą - Stowarzyszenie Wolnego Słowa Wysłane środa, 6, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Stowarzyszenie Wolnego Słowa, skupiające w swoich szeregach byłych opozycjonistów z czasu okupacji komunistycznej Polski zamieściło na swojej witrynie niniejszy Apel, który nasza redakcja w całości popiera, wzywając jednocześnie do składania pod nim podpisów:


Szanowni Państwo

W imieniu Zarządu SWS oraz Zarządu Oddziału Warszawskiego SWS zwracam się o podpisywanie i upowszechnianie poniższego listu do Prezydenta RP.
List może być podpisywany zarówno przez osoby fizyczne (imię, nazwisko, miejscowość), jak organizacje, stowarzyszenia, związki, fundacje itp. (nazwa, miejscowość).
List dotyczy rozliczenia esbeków i twórców stanu wojennego, a także zadośćuczynienia moralnego i prawnego ludziom, którzy przyczynili się do odzyskania przez Polskę wolności i niepodległości.
Podpisy proszę składać do dnia 10 grudnia br. do godz. 20.00.
12 grudnia br. list z podpisami zostanie złożony na ręce Prezydenta RP Pana Lecha Kaczyńskiego. O formie i sposobie złożenia naszego listu poinformujemy w osobnej korespondencji. Podpisy prosimy składać na adres e-mailowy:
preczzkomuna-sws@wp.pl

Z poważaniem
Wojciech Borowik
Sekretarz Zarządu Stowarzyszenia Wolnego Słowa


Szanowny Panie Prezydencie

Stowarzyszenie Wolnego Słowa od dawna czyni starania by peerelowska Służba Bezpieczeństwa została oficjalnie potępiona jako organizacja działająca na szkodę obywateli i łamiącą podstawowe prawa człowieka.
Uważamy za niemoralne i szkodzące naszej polskiej tradycji zaniechanie potępienia SB - jej funkcjonariuszy i beneficjentów.
Kolejna rocznica stanu wojennego - w czasie którego SB została rozbudowana do niewiarygodnych rozmiarów - skłania nas do zwrócenia się do Pana Prezydenta z prośbą o uzdrowienie tej sytuacji.
- Konieczne wydaje nam się oficjalne potępienie SB jako organizacji przestępczej.
- Pozbawienie funkcjonariuszy SB wszystkich szczebli - orderów, odznaczeń i związanych z nimi rent i przywilejów.
- Zdegradowanie wszystkich funkcjonariuszy do stopnia szeregowca i wyciągnięcie, w związku z tym, stosownych konsekwencji co do wypłaty rent i emerytur, związanych ze stopniem i funkcją w SB.
- Pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wszystkich tych funkcjonariuszy, którzy - zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem - dokonywali przestępstw i które to przestępstwa nie uległy przedawnieniu.
- Za uzasadnione uznajemy pozbawienie członków WRON stopni oficerskich, orderów i odznaczeń

Szanowny Panie Prezydencie
Sanacja moralna, walka z korupcją, odbudowa polskich niepodległościowych tradycji i oparcie na nich autorytetu i prestiżu państwa wymaga, naszym zdaniem, rozliczenia smutnego okresu dziejów narodu w latach 1945 - 1989.
Jednym z elementów tego rozliczenia powinno być zadośćuczynienie, moralne i prawne, ofiarom stanu wojennego oraz działaczom opozycji antykomunistycznej i podziemia solidarnościowego.
Patriotyczna tradycja którą odnajdujemy w II RP i która przetrwała w sercach Polaków przez lata PRL, może być dobrym fundamentem budowy współczesnego państwa i społeczeństwa. Aby tak się stało musimy jednoznacznie odnieść się do wszelkiej korupcji do złodziejstwa, łapówkarstwa, zaprzaństwa do wszelkiego zła moralnego, towarzyszącego dziejom narodu.
Potępienie SB i jej mocodawców, uzdrowienie naszej narodowej tradycji, jest obowiązkiem naszego pokolenia. Pokolenia które walczyło by naszym dzieciom przekazać Polskę wolną od komunistów.

Podpisali członkowie Zarządu SWS i Zarządu Oddziału Warszawskiego SWS:

Roman Bielański, Konrad Bieliński, Wojciech Borowik, Mirosław Chojecki, Janina Jankowska, Jacek Juzwa, Krzysztof Markuszewski, Stefan Melak, Wiktor Mikusiński, Bogumił Sielewicz, Jan Strękowski, Ewa Sułkowska-Bierezin, Jacek Szymanderski, Tomasz Truskawa, Marcin Wolski

Ultimatum Agnieszki Holland - Stanisław Michalkiewicz Wysłane środa, 6, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

W "Rzeczpospolitej - Plusie-minusie" z 25 listopada ukazała się rozmowa Barbary Hollender z Agnieszką Holland, zatytułowana w formie zwięzłego rozkazu: "Oczyścić się z nienawiści". Oczywiście "oczyścić się z nienawiści" mają tubylczy Irokezi, ponieważ Agnieszka Holland jest od wszelkiej nienawiści wolna. Jest to zrozumiałe samo przez się, bo jakże podejrzewać o coś podobnego osobę będącą "artystką o renomie światowej", co to "pracuje w Europie i w Ameryce", a ma "domy w Los Angeles, w Paryżu i w Bretanii", w związku z czym czuje się "obywatelką świata"? Nie negując "światowej renomy" Agnieszki Holland, podobnie jak innych komplementów, którymi na "dzieńdobry" podlizuje się jej Barbara Hollender, można tylko dodać, że zależy ona od sezonu. W poprzednim sezonie podobną renomą cieszyli się różni Niemcy; taki np. Göring już sam nie wiedział, gdzie ma zamki, posiadłości i kto mu wymalował te wszystkie obrazy, ale teraz mamy inny sezon, więc i renomą i posiadłościami może cieszyć się kto inny, ot choćby Agnieszka Holland, czy Sacha Baron Cohen, który jest chyba od niej jeszcze sławniejszy.

Wróćmy jednak do rozkazu oczyszczenia się z nienawiści. Agnieszka Holland twierdzi, że w Polsce do życia publicznego "wprowadza się" język nienawiści, pomówień i kłamstw, "jakiego nigdy przedtem tu nie było". No proszę: "nigdy przedtem". A więc języka nienawiści, pomówień i kłamstw" nie było ani za Stalina, ani za Gomułki, ani za Gierka, ani za Urbana w stanie wojennym? Najwyraźniej, bo "czy te oczy mogą kłamać"? Agnieszka Holland jest przecież dużą dziewczynką, co to nawet Stalina jeszcze nieźle pamięta, więc wie, co mówi. A mówi, a właściwie naucza, że "przeciwnik polityczny nie jest przecież wrogiem". Tak samo pewnie uważał też jej ojciec, Henryk Holland, kiedy w okresie stalinowskim wypisywał po gazetach artykuły grzmiące przeciwko "zaplutym karłom reakcji". To była rycerska rywalizacja, rodzaj dobrotliwego przekomarzania, a prawdziwa nienawiść przyszła dopiero teraz, z Kaczyńskimi, co to w zuchwałości swojej podnieśli rękę nawet na razwiedkę.
No bo - powiada Agnieszka Holland - "jak można opluwać Miłosza, Kuronia, Herberta?" Ten Herbert, to chyba jakaś pomyłka, bo podejrzenia, najpierw o chorobę psychiczną, a potem również o współpracę z UB kierowało przecież w stronę zmarłego poety środowisko wolne od nienawiści na tej samej zasadzie, co Agnieszka Holland, tzn. rodowodowo i socjalnie bliskie środowisko "Gazety Wyborczej". Z Miłoszem i Kuroniem to już inna sprawa. O nich najwyraźniej nihil nisi bene, a kto próbuje ich krytykować, to nie krytykuje, tylko od razu "opluwa". Niech pamiętają o tym wszyscy, którzy przypadkowo natkną się w archiwach IPN na kolejny protokół rozmów Kuronia z płk. Lesiakiem. Samo znalezienie czegoś takiego graniczy ze świętokradztwem, nie mówiąc już o publikacji. No dobrze, ale w kogóż mają się wpatrywać nieszczęśni Irokezi, żeby jakoś wydobyć się ze swego poniżającego położenia? A w kogóż, jak nie w Jolantę Kwaśniewską, która "pokazała pewną klasę, elegancję, umiarkowanie"? O, to, to! Szkoda, że Agnieszka Holland nie powiedziała, kiedy to wszystko pokazała. Czy "umiarkowanie" w okresie uwłaszczania nomenklatury, czy "klasę" podczas biesiad z panami Żaglem, Kuną i "lobbystą" Dochnalem? Dobrze byłoby wiedzieć takie rzeczy dokładnie, żeby omyłkowo nie okazać "umiarkowania", dajmy na to, przy Żaglu, a znowu "klasy" - przy przekształceniach własnościowych.
Trochę niepokoją nas takie niedopowiedzenia, ale może niepotrzebnie, bo Agnieszka Holland nie jest małostkowa i nawet mniej wartościowym Irokezom też okazuje nieco wyrozumiałej łaskawości. "Irytuje mnie - powiada - polityka ojca Rydzyka, dziwię się fanatyzmowi moherowych beretów, ale nie mogę patrzeć na tych ludzi, jak na jakieś insekty". Czy już cała klasa widzi, jaka szlachetna i wzniosła jest Agnieszka Holland? Takie poświęcenie wypada docenić, zwłaszcza kiedy zrozumiemy, że wymaga ono powściągnięcia instynktownej skłonności. W takiej sytuacji jasne jest, że nie wypada już pytać, dlaczego właściwie "polityka ojca Rydzyka" jest taka "irytująca", na czym polega "fanatyzm" moherowych beretów i co w nim takiego złego, bo każdy chyba rozumie, że wobec Agnieszki Holland powinno przepełniać nas już tylko uczucie głębokiej wdzięczności, podobnie zresztą, jak wobec Lenina, co to "mógł przecież brzytwą". Dlatego też pytanie: "dlaczego w kraju, w którym tak łatwo przekroczyć granice tolerancji, do szkół wpuszcza się Giertycha?" musimy uznać za retoryczne. Ileż to trudu włożyli Stalin i Berman, żeby nauczyć nas tolerancji, ileż kości nałamał Różański z Fejginem, ileż płomiennych artykułów napisał Holland, a ciemna masa po staremu nie może zrozumieć, że tolerancja polega przecież na tym, żeby Giertycha nie wpuszczać do szkoły pod żadnym pozorem, że w porządnej szkole tylko mełamedzi...
W tej sytuacji nietrudno dziwić się Agnieszce Holland, że zaczyna tracić już do nas cierpliwość. Dlatego na pytanie Barbary Hollender, czy nie zamierza aby wrócić do Polski, odpowiada wprawdzie wymijająco, ale bez entuzjazmu. Innym radziłaby, żeby na wszelki wypadek przygotowali sobie miejsce na cmentarzu w jakimś innym kraju. Więc już mamy jasność; musimy się "oczyścić z nienawiści", bo inaczej i Agnieszka Holland spocznie gdzieś z Bretanii. Czy taki afront, taką hańbę moglibyśmy w ogóle przeżyć?

Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Stanisława Michalkiewicza na ASME i nagrania TV ASME

Motywy "Gazety Wyborczej", współdziałającej z "Der Dziennikiem" w ataku na koalicję rządową - wymagają zainteresowania instytucji państwowych - Stanisław Michalkiewicz o najnowszych skandalach politycznych w "polskim regionie UE" Wysłane wtorek, 5, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Motywy "Gazety Wyborczej", współdziałającej z "Der Dziennikiem" w ataku na koalicję rządową - wymagają zainteresowania instytucji państwowych - Stanisław Michalkiewicz o najnowszych skandalach politycznych w "polskim regionie UE" Wysłane wtorek, 5, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

"Wydaje się, że podejrzenia, z którymi podzieliłem się z Państwem przed tygodniem mają swoje uzasadnienie: bo z okazji »afery zabrzańskiej« ten pan, który nakręcił filmik z imprezy w swoim ogródku - starał się o uzyskanie niemieckiego obywatelstwa - co ujawnił poseł Wierzejski - w związku z tym jest bardzo prawdopodobne, że dostał taką propozycję, by wykonał jakąś przysługę dla swojej przyszłej Ojczyzny - ze wszystkiego da się wyciągnąć jakiś pożytek, a z »nazistów« - specjalnie, bo »naziści są dobrzy na wszystko«. Jak sie okazuje - dobry na wszystko jest dobry seks, o czym zapewniała nas swego czasu posłanka Beger, choć nie wierzyliśmy temu, okazało się jednak, że niesłusznie, bo w Samoobronie panują stosunki osobliwe. Przed wojną posłowie i posłanki Samoobrony raczej nie mogliby osiągnąć tego statusu - ze względu na poziom moralny, natomiast dzisiaj jest to po prostu rzeczywistością. Ale do rzeczy - otóż »Gazeta Wyborcza« ogłosiła rewelacje pani Anety K. - przez duże »K« - zdążyła ta pani być nawet radną sejmikową, ale w poprzednim rozdaniu - w obliczu utraty tych alimentów popadła w jakąś desperację. Jednak nie wygląda na osobę bezinteresowną, bo dzisiaj oświadczyła na pytanie, czy gdyby poseł Łyżwiński wręczając jej jakąś odpowiednią sumę - wycofałaby swoje oskarżenie - odpowiedziała, że »by się zastanowiła« - Stanisław Michalkiewicz dokonuje rozbioru na czynniki pierwsze kilku "afer" nagłośnionych przez merdia "polskiego regionu UE" w ostatnich dniach .

Odpowiedź na takie pytanie skłania do pytania następnego - co takiego zaproponowała "Gazeta Wyborcza", że pani Aneta K. (przez duże "K") - skłonna była się podzielić z żurnalistami "GW" swoimi przemyśleniami? Warto o to zapytać tym bardziej, że skoordynowany atak na koalicję PiS-LPR-SO - wykonany w ostatnich dniach przez gazetę "Der Dziennik" i "Gazetę Wyborczą" - może mieć prawdziwy wpływ na polityczną stabilność w naszym "regionie UE", według zasady "cięcia po skrzydłach". Wydaje się - uważa Stanisław Michalkiewicz - że po dotychczasowych szturmach "frontalnych" dysponenci tych ośrodków merdialnych doszli do wniosku, że taka taktyka nie odnosi sukcesu. Oba pisma sprawiają wrażenia śmiertelnie zantagonizowanych - ale jak pada rozkaz - to potrafią koordynować współpracę w sposób precyzyjny i chronologicznie skoordynowany. Dobrze byłoby, gdyby prokuratura i odpowiednie instytucje - skoro już się zajęły sprawą pani Anety K. - zajęły się motywacjami "Gazety Wyborczej", gdyż nawet jeśli ta redakcja napisała prawdę - to czas ogłoszenia tej prawdy jest znaczący dla wprowadzenia destabilizacji politycznej w Polsce, a warto mieć świadomość, że niezależna - oczywiście także i od BND i Mosadu - prasa jest tylko po to, by informować nas o wybrykach naszych "elit politycznych"...

Nagranie trwa 10 minut i jest dostępne w Sieci do 19 XII 2006 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Potencja(ł) demokracji - Krzysztof Mazur Wysłane wtorek, 5, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

W ostatnich miesiącach politykom koalicyjnym trudno zebrać siły i czas na zajęcie się sprawami państwa, gdyż co rusz muszą denuncjować, komentować lub dementować różne afery polityczno-obyczajowe. Ledwo ucichła afera taśmowa zwana również Begergate, a "Dziennik" ujawnił imprezę, na której osoby związane z prawicowym młodzieżówkami miały bawić się na tle swastyki, jeszcze nie zdążono wyjaśnić okoliczności tej sprawy, a "GW" opisała kulisy molestowania zatrudnionych w biurach poselskich Samoobrony. Jeżeli dodać do tego, że głównym powodem ostatnich zamyśleń posła Cymańskiego jest jazda jego syna w stanie pomroczności jasnej, uwaga posłanki Śledzińskiej-Katarasińskiej koncentruje się na apelacji od wyroku w podobnej sprawie, poseł Bestry rozmyśla o swojej molestatorskiej przeszłości, a Olejniczak bada co faktycznie miał napisane na drzwiach poseł Wierzejski, to - wymieniając jedynie najbardziej aktualne doniesienia - mamy pełne spektrum spraw zajmujących myśli i uczucia naszych ustawo i ustrojodawców.

W Polsce całkiem spore grono osób identyfikuje i ocenia dany problem przez pryzmat podmiotu, który sprawę prezentuje, tak więc dla czytelników i wyznawców "GW" doniesienia "Der Dziennika" z góry mają służyć PiS-owi, a zwolennikom koalicji rządowej każda treść podana przez "GW" jawi się jako prowokacja Układu. A przecież może chodzić chociażby o pieniądze, wszak jak przez pryzmat takiego schematu ocenić artykuł anonsujący "Skandal Axela Springera". Ci co nie lubią "GW", z reguły nie lubią również Springera, a w związku z tym mogliby mieć pewien problem, jak szybko ocenić sytuację, w której nielubiana "GW" walczy z prasą springerowską. Oczywiście inną sprawą jest, że w wielu wypadkach medialne akcje mają określony prowokacyjny charakter, co wcale nie wyklucza, że podawane informacje muszą być od razu nieprawdziwe. Przecież wcale nie trzeba znać "wybiórczych" rewelacji Anety K., aby dokonać właściwej oceny takich aktorów sceny politycznej, jak Lepper czy Łyżwiński. Przecież Aneta K. sama przyznaje, że wiedziała, za jakie usługi ma dostać posadę w biurze poselskim posła i świadomie przez wiele lat godziła się na taką transakcję barterową, a nawet gdyby poseł Łyżwiński nie "zbliżał się" do Anety K., a wicepremier Lepper nie skorzystał w tym akcie "zbliżania się" z partyjnego ius primae noctis, to przecież dokumenty świadczą, że społeczeństwo głosami 15 tysięcy wyborców wybrało sobie ofiarę opisanej prostytucji politycznej na radną wojewódzką. Czyli było, nie było - obie mądre inaczej strony obecnego sporu zostały w swoim mniemaniu pobłogosławione przez demokratyczną większość, wszak Aneta K. poczuła się "brudna" dopiero wtedy, kiedy powtórnie nie udało się jej wejść do rady sejmiku w ostatnio przeprowadzonych wyborach samorządowych. Czy w związku z tym przypuszczenia Leppera o tym, że oskarżycielka "jest prowadzona" lub domysły, iż nagłośnienie sprawy ma osłabić koalicję stoją w sprzeczności do przedstawionej wersji wydarzeń? Oczywiście, że nie, to że jakieś lobby chce wykorzystać kompromitujące materiały w celu osłabienia partii Leppera, wcale nie oznacza, że owe materiały są fałszywką, problem raczej w tym, że bardzo wiele osób w Polsce musi mieć podane na tacy takie szczegóły, aby dojrzeć do myśli, że być może popieranie takiego ugrupowania jak Samoobrona, to obciach. A że niektórzy zainteresowani zobaczyli, iż w chronieniu układu znacznie wierniejsze i bardziej konsekwentne jest PSL, więc być może parasol ochrony nad Samoobroną został zwinięty i powoli zaczyna wychodzić, skąd tej partii nogi wyrastają. Moralność jest w tym wypadku czynnikiem drugorzędnym wszak jak donosiły wcześniej tabloidy Waldemar Pawlak również nie jest wzorem mężowskich cnót i swojej puli genowej nie zawęża do małżeńskiego łoża, a chadzał niedawno pod rękę z kardynałem Dziwiszem. A i przecież niektórzy prominentni PiS-owscy politycy swój temperament wyładowywali na zasańskich kurwidołkach lub krakowskich plantach, nie wspominając już o potencji - politycznej oczywiście - ministra Dorna...
To, że obecnie media i parlament nie rozmawiają o niczym innym, jak tylko o współczesnej wersji świątynnej prostytucji i "kurwach babilońskich", jest właśnie skutkiem ochlokracji, owego wrednego systemu, w którym o naszym życiu i pieniądzach decyduje byle rzezimieszek odsiadujący wyrok - ale nie pozbawiony przez to praw publicznych. Gdyby nawet udowodniono posłowi Łyżwińskiemu nieprawe ojcostwo, to przecież już ze swoimi głosami oczekuje całkiem pokaźna grupa alimenciarzy, o których godność i parlamentarną reprezentację należałoby się wreszcie upomnieć. W końcu już prawie milion osób korzysta z socjalu tytułem "samotnego rodzicielstwa", już 15 proc. dzieci rodzi się w związkach pozamałżeńskich, a alimenciarze w momencie likwidowania trzy lata temu Funduszu Alimentacyjnego byli winni państwu prawie 8 mld zł tytułem wypłaconych przez podatników świadczeń alimentacyjnych. Jak widać, jest się o co bić, gdyż z pewnością jest to bardziej rozwojowy elektorat niż geje i lesbijki, o względy których zabiega nowa lewica. "Myślę, że nieprawdopodobieństwo moralne jest najbardziej przekonywającym ze wszystkich nieprawdopodobieństw" twierdził bohater powieści G. K. Chestertona, a skoro tak, to poprzez analogię podobnie możemy zawyrokować o prawdopodobieństwie niemoralności. Czego empirycznych dowodów mamy coraz więcej.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

Sex, kartofle, antsyemityczny lewak i taśmy wideo, czyli Lutek - nie daj się! Wysłane poniedziałek, 4, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

Szukając wyjaśnienia nadzwyczajnych zbiegów okoliczności, ujawnianych ostatnio przez niemiłościwie [panującą nam kastę władców, czyli tzw. żurnalizdów - obserwatorzy politycznej sceny teatralnej z inklinacjami do sympatii dla lewicy narodowej vel "patriotycznej", czyli "PiS i LPR "polskiego regionu UE" wskazują najczęściej na bijący od merdiów żar nienawiści dla swoich ulubieńców. Sprawa "nazistowskiego" ekscesu pijanych nastolatków sprzed dwóch lat , wyniesiona do rangi czołowego problemu rządzącej koalicji w dniu debiutu internetowego wydania gazety "Dziennik", z racji kapitału ją sponsorującego przezwanej przez warszawską ulicę "Der Dziennikiem" przysłoniła co poniektórym zdolność zwykłej analizy zgodnej ze starym rzymski zapytaniem prokuratorskim "Cui bono?". W piśmie tym siedzi na etatach zgrana brać z inklinacjami pro-PiS-owskimi, a niezbyt chętna do wspierania "paprotek" i poputczików, jakimi to epitetami są w kręgach głównej części obozu "sanatorów" i "patriotów" ozdabiani wchłaniani konkurenci. "Der Dziennik" konkuruje głownie z "Żydetą", czyli "Gazetą Wyborczą" - o klientów i reklamodawców, zaś by w jakiś sposób zaznaczyć różnicę stanowisk, bo nie poziomu - postawił na inny krąg zaangażowanych janczarów. Brukowy styl jest identyczny, więc i poziom faktografii - nie jest inny. Uderzenie w LPR było spodziewane przez tych, którzy umieli po prostu przeczytać opinie o istotnych powodach porażki PiS, jaka spotkała ugrupowanie tej autentycznej polskiej lewicy w ledwie co minionych wyborach samorządowych. Do nich zaliczyć można było wypowiedzi prof.prof. Zybertowicza i Staniszkisówny, którzy zgodnie, choć osobno postulowali zmianę "ymyczu" "patriotycznych sanatorów" celem "odzyskania" centrowego elektoratu, który uciekł pod skrzydła Platformy ratunkowej dla Obywateli, coraz mocniej zniesmaczony towarzystwem, w którym codziennie musiał widywać swoich pupili - czyli samoobronnych PZPR-owców i domorosłych Prawdziwych Polaków, ale już nie - obywateli Rzeczypospolitej.
PiS-iarczykom był potrzebny czyn markietingiarski, który mogliby w odpowiednim czasie przekuć w oręż wymierzony w naturalną konkurencję. Pchnięcie zadała "prawicowa" załoga "Der Dziennika", a sztych wyrównujący został w dniu dzisiejszym wyprowadzony z podobniekapitałowego dzienniczka "taz" w Berlinie, którego żurnalista - jakżeby inaczej! - lewicowy po raz wtóry porównał Braci K... do Kartofli, co najwyraźniej ma, wzorem jego patrona dr. Goebbelsa, na stałe się inprintingować w skojarzeniach pan-europejskich.
Wizerunek jednakże nie został tym jednym cięciem wyrównany, z pomocą pospieszyła niezawodna druga załoga brukowa - tym razem z "Gazety Wyborczej", która myli się notorycznie towarzyszowi Olejniczakowi z neo-PZPR-erii, gdyż jak oświadczył dzisiaj w przeprosinach do posła Wierzejskiego (tego od nagonki na pederastów oraz "patriotycznych" zabaw z półnagimi narodowcami i niczego innego..., no, chyba, że od przegranej nawet z "Gamoniami i Krasnoludkami") - "Źle się stało, że w wypowiedzi, której użyłem zamiast mówić o pederastach powiedziałem o Żydach". Panu posłowi, przewodniczącemu "ezelde" widać wszystko się kojarzy z Żydami i "Gazetą Wyborczą" - to jeszcze wcale nie taka freudowska pomyłka, ale może Żydzi mogli się poczuć trochę znowu nieprzyjemnie, jak spadkobierca politycznych decydentów "nagonki na lekarzy" - żydowskich i realizowanej za pomocą aparatu państwowego czasu stalinowskigo i późniejszych breżniewowskiego - nie umie odróżnić zboczeńców od narodu ponoć wybranego?
Towarzysza Olejniczaka polscy odbiorcy sensacji politycznych mieli już okazję zapoznać znakomicie w dniu tzw. przesilenia prezydencko-premierskiego z 13 lutego br., kiedy skakał przed kamerą TVP, starając się zwrócić na siebie uwagę operatora i dostać się na wizję, by pozwolono mu wypowiedzieć jakąkolwiek kwestię w tamtym ważnym dniu, w imieniu II ligi. Czyż można więc podejrzewać mocno przetrzebioną z sił "yntelektualnych" nawet tzw. lewicę PZPR-owską o złożenie i wypromowanie takiej intrygi "śledczej", jaka dzisiaj została zaprezentowana przez zespół "Gazety W."? Raczej niepodobna, dlatego powiadomienie przez powyższy ośrodek merdialny o nadzwyczajnej (?) chuci towarzyszów samoobronnych Leppera i Łyżwińskiego, uspokajanej przez zatrudniane przez nich ponoć z powodu dostatecznej i wieloletniej uległości asystentki i kierowniczki biur poselskich, można przypisać raczej poza-SLD-owskim "śledczym reporterom", posiadającym właściwe kontakty we właściwych ośrodkach "przetwarzania informacji" - tak bardzo potrzebnych do prowadzenia walki politycznej.
To chyba cały czas jednak nie Platforma ratunkowa dla Obywateli trzyma rękę na pulsie warszawskiej ulicy Batorego?

Tak więc: Lutek - trzymaj się! I czekamy na dalsze "taśmy prawdy" z poselskiego wideo...

Krzysztof Pawlak

Publicystyka Krzysztofa Pawlaka na ASME

Dawid kontra Goliat - 16 lat walki - Wojciech Popiela, prezes UNII POLITYKI REALNEJ Wysłane niedziela, 3, grudnia 2006 przez Krzysztof Pawlak

6 grudnia 2006 r. mija 16 lat od sądowej rejestracji Unii Polityki Realnej, której wizytówkami są po dziś dzień panowie Janusz Korwin-Mikke i Stanisław Michalkiewicz. Z uwagi na program odbiegający od programów wszystkich innych polskich partii UPR nazywana była często złośliwie, czy może trzeźwo, Unią Polityki Nierealnej. Nierealność polegać ma głównie na założeniu UPR, że państwo rękami swoich polityków i urzędników przestanie kraść lub, w łagodniejszej wersji - przestanie pełnić rolę pasera. Hasło UPR widoczne przy tablicach rejestracyjnych "Nie kradnij! Rząd nie znosi konkurencji!" wielu uważa za zbyt ambitne moralnie. W związku z tym robią rządowi konkurencję na niwie prywatnej, "odkradając" sobie część swoich podatków lub przyłączają się do partii utrwalających własny monopol na łupienie Polaków.

Właśnie w wyniku umacniania tego monopolu wodzowie partyjni wprowadzili świadczący o proporcjonalności i w ogóle dojrzewającej demokracji próg wyborczy stanowiący zarówno sejmowe "wysokie progi" dla politycznej konkurencji, jak też próg medialnego bytu, polegający na przemilczaniu każdego spoza swoistego monopolu partii o nazwie "raz my, raz wy". Kilka lat później, w atmosferze próby oparcia się łapówkom, partie monopolu ustaliły jeszcze jeden próg. Zgodnie postanowiły okraść nas, podatników, na finansowanie samych siebie, by nie musiały się korumpować. W ten sposób prócz progu wyborczego i medialnego zbudowały wokół siebie wysoki mur finansowy.

Od roku mamy pewną zmianę. Oddycha się nieco lżej. Telewizja nie składa każdego dnia hołdów michnikopodobnym, głos konserwatywno-liberalny znalazł się nawet na kilka minut tygodniowo na antenie państwowego radia. Co prawda konserwatywno-liberalny punkt widzenia nie cieszy się wielkim wzięciem, tym niemniej można mówić o naruszeniu tabu.
Ten aspekt wolności budzi pewne nadzieje. Mniej nadziei budzi wolność płynąca z własności. Socjaliści gospodarczy odziani w szaty narodowe, konserwatywne czy owinięci jedynie w biało-czerwone krawaty traktują państwo jak folwark, a nas, podatników - jak swoją trzodę lub barany do strzyżenia. Rozdają nasze dobra na wszystkie strony tym bardziej, że znów były wybory. Efektem jest pół biliona zadłużenia Skarbu Państwa, czyli nas, podatników i bezlitosny wyzysk pracowników najemnych, którzy oddają politykom i biurokracji w podatkach, i ich zamiennikach trzy czwarte comiesięcznie zarabianej własności. W zamian słyszą, że warto być Polakiem - i wyjeżdżają masowo tam, gdzie wyzysk podatkowy jest mniejszy, a w kieszeni pozostaje więcej.

Widać więc wyraźnie, że wobec takiego stanu polskich spraw, misja UPR, określona w statucie i innych dokumentach, będzie trwała. Nadal będziemy starali się przekształcać opinię publiczną w pożądanym kierunku, doradzać właściwe posunięcia, gromadzić fundusze niezbędne do realizacji tych zamierzeń, finansować przedsięwzięcia sprzyjające przemianom, wchodzić do ciał ustawodawczych różnych szczebli, obejmować stanowiska wykonawcze w samorządach czy wreszcie obejmować stanowiska wykonawcze we władzach Rzeczypospolitej, o ile nie będzie to kolidowało z honorem i celami UPR.

Nikt za nas tego nie zrobi. Robimy do dla siebie, naszych dzieci i wnuków. Robimy to dla Polski. Wobec układu, który słabnie, wypada powtórzyć na koniec życzenia wypowiedziane niegdyś na wielu łamach przez pana Waldemara Łysiaka: Nie pękać!

Wojciech Popiela
Prezes UPR

Publicystyka Wojciecha Popieli na ASME.