stycznia 3, 2007 - stycznia 14, 2007

Zakon Ojców Konfidencjałów był potężniejszy niż się przypuszczało i Polska mogła zostać pozbawiona najważniejszych warstw przywódczych - Stanisław Michalkiewicz o wydarzeniach związanych z niedoszłym niedzielnym ingresem arcybiskupa Wielgusa Wysłane poniedziałek, 8, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Zakon Ojców Konfidencjałów był potężniejszy niż się przypuszczało i Polska mogła zostać pozbawiona najważniejszych warstw przywódczych - Stanisław Michalkiewicz o wydarzeniach związanych z niedoszłym niedzielnym ingresem arcybiskupa Wielgusa Wysłane poniedziałek, 8, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

"Jesteśmy »po przejściach«, Dramatycznych, jak zwykle. Niedoszły ingres JE arcybiskupa Wielgusa przypominał w nastroju film "Zmierzch bogów" i pewną scenę z niego - ślub baronessy von Essenbeck. Widowisko było niesamowite, ale trzeba przyznać, że ten finał był do przewidzenia, zwłaszcza kiedy okazało się, że papież Benedykt dostał wieczorem w sobotę tłumaczenie na niemiecki dokumentów IPN dotyczących księdza arcybiskupa, po czym wykonał telefon do księdza arcybiskupa z poleceniem rezygnacji czy z prośbą o rezygnację. Oznacza to jednak, że dopiero wtedy Ojciec Święty tak naprawdę zapoznał się ze wszystkimi materiałami dotyczącymi sprawy, a to stawia znak zapytania o prawdziwość twierdzeń JE Wielgusa, że »w rozmowie z nim powiedział Mu wszystko«. To nie poprawia wizerunku arcybiskupa w naszych oczach, widać, że JE przyznawał się on do kolejnych zarzutów w miarę ich dokumentowania" - Stanisław Michalkiewicz, znakomity publicysta prawicowy, komentator także i naszej witryny ASME, analizuje doniosłe wydarzenia z ostatnich dni w warszawskim kościele.

Wielu ludzi upatruje w tych wydarzeniach spisku ukutego przeciw arcybiskupowi Wielgussowi, choć ma być on jedynie jednym z elementów, wobec których zawiązany został jakiś spisek. Tajemnicą poliszynela jest to, że Kościół polski dzieli się na dwie partie: jedna jest konserwatywna w sensie teologicznym, jak i politycznym, druga - jest nad wyraz postępowa, także w rozumieniu teologicznym i politycznym. Arcybiskup Wielgus jako wybitny przedstawiciel skrzydła konserwatywnego był dlatego znakomitym kandydatem na stolicę kościelną w Polsce, dlatego papież Benedykt tak zawierzył Mu, kiedy został zgłoszony do tego urzędu. Akurat wtedy dość nagle i nawet ostentacyjnie pewne media, które są uważane za razwiedkowe, a niektóre z nich nawet zostały założone za pieniądze razwiedki - zaczęły okazywać zainteresowanie pionem moralnym Kościoła polskiego. Kandydatura JE Wielgusa na tym stanowisku na pewno wywierałaby przemożny wpływ nie tylko na kapłanów w Polsce, ale także - dlatego, że wielu polskich księży pracuje za granicą, w Europie zachodniej - w wielu miejscach na świecie, toteż skrzydło postępowe, podejrzewane nie bezzasadnie o kontakty z masonerią, przedsięwzięło środki, by do tej kandydatury nie dopuścić, a najbardziej zagadkowa była w tym rola nuncjusza papieskiego, biskupa Kowalczyka...
W całej tej sprawie działali szatani z rożnych stron...
Kościół polski wykazał się niebywałą bezradnością wobec wydarzeń, w które został wepchnięty. Jest to konsekwencja wieloletniej posługi papieża Jana Pawła II, który stanowił nieformalną jego głowę. Doszło do niesłychanego rozdęcia imperialnego i biurokratycznego polskiego Kościoła w iście breżniewowski bizantynizm. Papież Benedykt podjął interwencję chyba w ostatniej chwili.

Nagranie trwa prawie 16 minut i jest dostępne w Sieci do 22 I 2007 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Gdy siatka się kończy - Stanisław Michalkiewicz Wysłane poniedziałek, 8, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

Znane jest przysłowie, że klin najlepiej wybijać klinem. Szczególnie gustują w nim pijacy, którzy przy pomocy kolejnych klinów potrafią wprawiać się w stan permanentnej nirwany. Ale zasad wybijania klina klinem sprawdza się nie tylko w stanach wskazujących na spożycie, ale i w polityce. Oto nie tak dawno na porządku dziennym Sejmu stanęła sprawa zmiany konstytucji, poprzez dodanie do art. 38. trzech słów: "od chwili poczęcia". Inicjatywa podjęta przez LPR zmierzała do nadania normie konstytucyjnej treści następującej: "Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia od chwili poczęcia", co stanowiłoby realizację stawianego od dziesięcioleci postulatu Kościoła katolickiego w kwestii ochrony życia i walki z "cywilizacją śmierci". Ku powszechnemu zdumieniu, inicjatywę zmiany konstytucji skrytykowali również... niektórzy hierarchowie Kościoła katolickiego, że to niby zburzy ona kompromis. Krytycznie do pomysłu początkowo odniósł się nawet Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, JE abp Józef Michalik, ale też jako jeden z pierwszych się opamiętał i ostatecznie inicjatywę zdecydowanie poparł. No bo jakże w przeciwnym razie pomstować z pasją na "cywilizację śmierci" i zachęcać katolików świeckich do obrony życia poczętego?
Przypomina to trochę opisane przez Konrada Lorenza spotkanie dwóch psów rozdzielonych siatką. Psy biegły wzdłuż siatkowej przegrody, zacharkując się nawzajem z wściekłości. Wydawało się, że gdyby nie siatka, to pożarłyby się w mgnieniu oka. Kiedy tak biegły, siatka nagle się skończyła i psów nie rozdzielało już nic. W tym momencie opuściła je cała wściekłość. Umilkły i na sztywnych łapach rozeszły się spokojnie, każdy w swoją stronę. Konrad Lorenz bardzo lubił takie sceny, bo pasowały mu do tezy, że gatunek ludzki jest częścią przyrody i w znacznie większym stopniu podlega jej mechanizmom, niż z pychy skłonni jesteśmy przyznać. W tym duchu rozciągał na - zdawałoby się - ściśle kulturowe zachowania ludzkie występującą wśród zwierząt tzw. postawę imponującą oraz odwrotną "postawę pokory". Gdyby żył dzisiaj w Polsce, to ostatnio z całą pewnością by się w tych przekonaniach utwierdził.
Jak się okazuje, z chrześcijańską pryncypialnością, że to niby "tak - tak, nie - nie" - nie ma żartów. Z uwzględnieniem wszystkich proporcji, nie ma żartów również z demokracją. Wyciąganie z demokratycznej zasady logicznych konsekwencji szalenie demokratów irytuje. Tymczasem demokratyczna zasada jest równie nieubłagana, jak chrześcijańska pryncypialność. Jak wiadomo, polega ona prze przeświadczeniu, że im większa Liczba, tym słuszniejsza Racja. Jest to oczywista bzdura, ale demokratom to absolutnie nie przeszkadza, bo demokratyczną zasadą posługują się oni wyłącznie gwoli jej użyteczności, a nie trafności. Dlatego, kiedy ktoś chce doprowadzić demokratyczną zasadę do logicznej skrajności, wzbudza wśród demokratów wściekłość. Niczym podczas dysputy synagogi libertynów i aleksandryjczyków ze św. Szczepanem, ich serca wrą gniewem, ich zęby zgrzytają, uszy pozostają głuche na jakiekolwiek argumenty, zaś w umysłach budzi się żądza mordu.
Akurat Roman Giertych próbuje postawić pod ścianą tym razem demokratów i wystąpił z projektem referendum, czy wojsko polskie ma nadal uczestniczyć w okupacji Iraku, czy też ma zostać stamtąd wycofane. Ponieważ nie jestem ultrasem demokracji, to z czystym sumieniem pomysł ten potępiam nie dlatego, bym uważał polski udział w kontynuowaniu okupacji Iraku za sensowny. Nie ma on najmniejszego sensu nie tylko dlatego, że to poczucie sensu utracili już nawet Amerykanie, ale przede wszystkim dlatego, że z powodu nikczemności prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, który na podlizywaniu się Amerykanom chciał uzyskać nominację na genseka ONZ, polska dyplomacja utraciła nawet potencjalną zdolność wykreowania w Iraku jakiegoś polskiego interesu, np. w postaci militarnej konwersji zagranicznego długu. W ogóle pomysł, by politykę zagraniczną państwa kształtować metodą wiecowania z udziałem m.in. "suwerenów" od rana nieprzytomnych od denaturatu czy piwa, uważam za szaleńczy, chociaż muszę przyznać, że całkowicie zgodny z zasadą demokratyczną. Kto wie, czy jednak właśnie nie to mimowolne, jak sądzę, obnażenie absurdu demokratycznej zasady, wzbudza w środowiskach demokratów całkiem plebejską, godną raczej Samoobrony, wściekłość przeciwko wicepremierowi Giertychowi.
Bo tak naprawdę demokraci szczerze "suwerenami" pogardzają, a najlepszego dowodu tej pogardy dostarczają ustawy z konstytucją na czele. Oto art. 4. ust. 1. konstytucji stwierdza, że Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy "do Narodu", czyli "obywateli". Znaczy - "obywatele" są suwerenami, a więc sami powinni decydować o zakresie własnych uprawnień. Tymczasem ustawa z 14 marca 2003 roku o referendum ogólnokrajowym w art. 63 ust. 1 stwierdza expressis verbis, że referendum z inicjatywy obywateli nie może dotyczyć m.in. "wydatków i dochodów, w szczególności podatków oraz innych danin publicznych". A to ci dopiero siurpryza, a to obciach! To "suwerenny", jakże by inaczej, "Naród" może decydować o wszystkim, tylko nie o "podatkach"? Znaczy - o "podatkach" decyduje super-suweren? Niechże u diabła się ujawni, niechże wreszcie wystawi nosa spoza tego "Narodu"!

Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Stanisława Michalkiewicza na ASME i nagrania TV ASME

To dopiero początek - Krzysztof Mazur Wysłane niedziela, 7, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

"Kończcie Ekscelencje, wstydu oszczędźcie", taką parafrazą słynnego zawołania można podsumować to, co w ostatnich tygodniach działo się wokół afery z ks. abp. Wielgusem, w roli głównej.

Rezygnacja abp. Wielgusa z funkcji metropolity warszawskiego wcale nie stanowi przełomu w sprawie, może co najwyżej oznaczać, że nie zabrnięto w większe kłopoty niż się jeszcze niedawno zapowiadało.
Skandal z nominacją abp. Wielgusa, gdyż tylko skandalem można nazwać procedurę związaną z taką nominacją, pokazał w pełnej krasie skalę zakłamania, wygodnictwa, pychy i najzwyklejszej głupoty cechującej, jak się okazało, sporą grupę polskich hierarchów. Wcześniejsze i jak najbardziej świeże wypowiedzi oraz tłumaczenia takich biskupów jak Głódź, Życiński, Skworc, Dziwisz, Pieronek, no i oczywiście prymas Glemp - nie pozostawiają wątpliwości co do kondycji intelektualnej wpływowej części episkopatu oraz zdolności polskiego Kościoła nie tylko do moralnej odnowy Ludu Bożego, ale również do właściwej oceny samych ludzi Kościoła.
Jak się okazuje, rezygnacja abp. Wielgusa odbyła się w trybie "na żądanie", co definitywnie przekreśliło pojawiające się natychmiast komentarze o jego skrusze oraz kierowaniu się wyłącznie dobrem wspólnoty kościelnej. Przyznanie się do winy nastąpiło po przedstawieniu niepodważalnych dowodów, potwierdzonych nawet przez komisję kościelną. Jednakże nawet w oświadczeniu, w którym owo przyznanie się do winy nastąpiło, arcybiskup nie omieszkał wskazać, że jego wcześniejsze zaprzeczania były wynikiem atmosfery "medialnego rozgorączkowania". Zamiast wyznać winę i przeprosić osoby, które mówiąc prawdę, naraziły się na bezpardonowe ataki ze strony episkopatu, polityków, księży, mediów o. Rydzyka i "prawdziwych" Polaków, "przyznano się" i "przeproszono" - ale tak, by wbić jeszcze jedną chociażby małą szpileczkę posłańcom złych wieści.
Ale widocznie to również nie wyczerpało w niektórych hierarchach potrzeby publicznej zemsty; zemsty za to, że ktoś ośmielił się krzyknąć, iż "król jest nagi", dlatego też prymas Glemp nie omieszkał wykorzystać nawet tej chwili, w której najbardziej wypadało pokornie prosić Pana Boga o przebaczenie - do haniebnego relatywizowania winy, porównując "męczeństwo" abp. Wielgusa do zaparcia się św. Piotra, historii bł. abp. warszawskiego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego z czasów Powstania Styczniowego czy wreszcie działalności publicznej ks. prymasa Wyszyńskiego. "Cóż to za sąd na podstawie świstków, dokumentów trzeci raz odbijanych; my nie chcemy takich sądów" - poinformował ksiądz prymas wiernych zebranych w archikatedrze, tak jakby trzecia odbitka miała niższą wagę niż pierwsza czy sam oryginał. Kto, niby jest tym "my", który nie chce takich sądów? Sadzę, że "my" księdza prymasa to jednak nie "my" w sensie większości wiernych, należy żywić nadzieję, że spora ich część nie dała sobie jeszcze zglajszachtować sumienia i potrafi we właściwych proporcjach ocenić to, co się ostatnio mówi, pisze i robi. "Niech ksiądz prymas i wszyscy nasi hierarchowie, którzy - "Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą" (Mt 23, 3-4) - wiedzą, że my chcemy pasterzy uczciwych, odważnych i mądrych - a nie karierowiczów i szpiegów. Konfesjonał to nie skrzynka kontaktowa, a jak ktoś sobie pomylił powołania, to niech wielowiekowym autorytetem Kościoła nie wymusza na wiernych milczenia w obliczu zdrady i kłamstwa.
"Nie znamy sposobów ani presji, w jaki sposobów to się stało" - usprawiedliwiał agenturalną współpracę abp. Wielgusa ksiądz prymas, ale nie dodał, że nie wiemy tego, gdyż nie powiedział nam o tym sam zainteresowanym, który chyba nie stracił pamięci na tyle, aby nie znać kontekstu zawierania umów o współpracę. Coś zresztą o tym wspomniał w swoich skąpych wyjaśnieniach, a mianowicie wiemy, że w 1978 r. uległ i podpisał zobowiązanie, gdyż prowadzący go oficer krzyczał, a nawet "wrzeszczał". No to ładne kwiatki, włodarzem stołecznej metropolii miał zostać ksiądz, który podpisał lojalkę i zobowiązanie do współpracy z komunistyczna bezpieką pod wpływem krzyku mundurowego.
Można być pewnym, że przynajmniej ze strony wymienionych wcześniej hierarchów, a pewnie ze znacznie większej ich reprezentacji zarówno dziennikarze "GP", którzy nadali sprawie właściwy rozgłos oraz politycy, którzy sprawę popierali (tutaj prawdopodobnie duży ukłon należy się Kaczyńskim) nie doczekają się słów przeproszenia za rzucane wcześniej w ich stronę kalumnie i oskarżenia. Co więcej: obnażeni pyszałkowie wykorzystają każdą okazję, aby posłańcom złych wieści dokuczyć i pokazać, jak bardzo są na nich obrażeni. Casus księdza Isakowicza-Zaleskiego zwanego przez niektórych "nadubowcem", może być w tym wypadku wskazówką, jak polityka "odwracania kota ogonem" spodobała się ludziom marnych charakterów, których tak wielu dostąpiło w PRL-u i III RP zawodowego i środowiskowego "szlachectwa". Dlatego tak ważne pozostaje, aby proces wyjaśnienia, kto jest kim w Polsce doprowadzić do końca. Niech wreszcie o Polsce zaczną decydować ci, którzy na to zasługują z racji ich wrodzonych i nabytych przymiotów - a nie z powodu znajomości zawartych na polowaniu i cichego poparcia układu.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

Sławomirowi Skrzypkowi będzie łatwiej niż Leszkowi Balcerowiczowi dogadywać się nie tylko z RPP - Łukasz Perzyna o zmianie na stanowisku prezesa NBP Wysłane sobota, 6, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

| Pobierz |

Sławomirowi Skrzypkowi będzie łatwiej niż Leszkowi Balcerowiczowi dogadywać się nie tylko z RPP - Łukasz Perzyna o zmianie na stanowisku prezesa NBP Wysłane sobota, 6, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

"Prezydenckie wskazanie Sławomira Skrzypka na nowego prezesa NBP niesłusznie jest dzisiaj odbierane w najkrótszym z możliwych czasowych kontekstów, czyli perspektywie sejmowego głosowania. Bardzo mało jest prawdopodobne, by Roman Giertych zdołał się zdobyć na obstrukcję, wsparcie Samoobrony jest raczej przesądzone, a szef LPR już tylko z list PiS miałby szansę wejść ponownie do parlamentu. Wszystko wskazuje na to, że Sławomir Skrzypek zostanie wybrany na sześcioletnią kadencję prezesa NBP. To nie jest bezpośrednio polityczna funkcja w kraju, choć na politykę oczywiście rzutująca. Jeśli Jarosław Kaczyński przegra kolejne wybory i zniknie z wielkiej polityki - to Sławomir Skrzypek jako jego nominat będzie nadal zarządzać bankiem narodowym, otwiera się więc pewna nowa epoka" - Łukasz Perzyna, analityk "Tygodnika Solidarność" i naszej witryny ASME, opisuje ważne, noworoczne wydarzenie z dziedziny narodowej gospodarki.

Wiemy, jaki użytek z prezesury w NBP uczyniła pożytek Hanna Gronkiewicz-Waltz - wtedy reprezentowała zupełnie marginalne ugrupowania "Victoria" - połączone sztaby Lecha Wałęsy, później była właśnie jego nominatką, będąc na urzędzie, dobrze przeprowadziła denominację złotówki, a przecież nie była "wykształconą ekonomistką z poparciem tzw. rynków finansowych", a może wręcz przeciwnie. Leszek Balcerowicz, co zdumiewające, zważywszy na jego olbrzymie ambicje polityczne i ekonomiczne, sięgające nawet Nagrody Nobla, której pewnie nigdy nie dostanie - nie pozostawił po sobie żadnego pomnika, żadnego monumentu, żadnego większego przedsięwzięcia. Miejsce dogmatyka, człowieka który poświęcił własną partię dla osobistej kariery (Unia Wolności już nigdy się nie podniosła z klęski w tamtych latach), wizjonera, monetarysty - ustępuje miejsca zwyczajnemu urzędnikowi, człowiekowi, który zawsze trwał w cieniu swojego dobroczyńcy, który zapewniał mu stanowiska w różnych instytucjach. Dziś przed Sławomirem Skrzypkiem stają kompletnie inne wyzwania: obrona rodzimej waluty, co zapowiedział jego mentor Jarosław Kaczyński, przed zakusami "rynków finansowych" Unii Europejskiej. To raczej wizja Wielkiej Brytanii, w której szukają pracy mniej zamożni obywatele UE, kraju, który skutecznie obronił swoją walutę, Danii i innych państw skandynawskich, które cieszą się z posiadania innej monety niż euro - będzie wpływać na działania nowego prezesa. Były prezes Leszek Balcerowicz raczej więcej razy mylił się w swych prognozach co do fluktuacji stóp procentowych niż jego oponenci, "gołębie" w RPP, sprawa wprowadzenia podatku liniowego też znowu odżyje przy okazji "ingresu" nowego prezesa NBP...

Nagranie trwa ponad 15 minut i jest dostępne w Sieci do 20 I 2007 r. W Klubie TV ASME - pełna wersja o dobrej jakości.

Odpal klip

Lista osób popierających Apel o SZYBKIE ujawnienie i usunięcie agentów z Episkopatu Wysłane piątek, 5, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

Tekst APELU - dostępny na naszej witrynie.

Jak wysyłać APEL do Episkopatu - artykuł "Akcja SUBITO, Akcja TACA, Krucjata - Czas mizerykordii"

Mistyka Służby II Wysłane piątek, 5, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

Patrz też: Mistyka Służby

SB-ecja dobierała starannie kandydatów do gry operacyjnej - po to m.in. były im tak potrzebne informacje z pozoru nieważne, jak kto i gdzie się zachowywał - najczęściej w towarzystwie bezpiecznych, bo przyjaźniących się z nimi osób, Byłem zdumiony, kiedy się o tym przekonałem, ilu wartościowych psychologów i analityków zatrudniało MSW czy MON - ale to właśnie była ich praca, niemal najwyżej oceniana przez kierownictwo SS PRL - kompetentne opracowywanie profilu osobowościowego kandydata na agenta, później już tylko była kwestia sposobu "dotarcia" do figuranta, by zmienić mu status w papierach. Jednych brano na "patriodiotyzm", innych szantażem, czasem przekupstwem, ale to najniższa z kategorii, która taką była zawsze i wszędzie. Ważne, że na swych kolaborantów służby na całym świecie dobierają jednostki z jakiś powodów "miękkie", których profil osobowościowy wskazuje na podatność na wpływ. Czyli mówiąc a contrario - brak zasad. Ludzi, którzy z założenia "nie pertraktowali z okupantem" słudzy "czerwonego szatana" nawet nie brali pod uwagę.
Ksiądz (teraz biskup) Wielgus napisał w swoich wyjaśnieniach, że przed wyjazdem do Monachium jakiś straszliwie zły i gburowaty (może nawet grający, a może nawet nie grający ostatniego chama) "oficer" MBP/MSW NAKRZYCZAŁ na biednego przyszłego stypendystę monachijskiej fundacji: "Najgorszy był mój wyjazd do Monachium w r. 1978. Miałem wówczas spotkanie z bardzo brutalnym funkcjonariuszem wywiadu, który wrzaskiem i groźbami, że mnie zniszczy, skłonił mnie do podpisania deklaracji współpracy z wywiadem".
Mój Boże, a to się mój śp. Ojciec uśmiecha od ucha do ucha w Niebiesiech, patrząc z góry już na to wszystko, on, których przeszedł całą "ozdrowieńczą" drogę do "obywatela PRL pod szczególnym nadzorem" - do końca lat 80., do likwidacji UB/SB - po "ośrodkach sanatoryjnych, rehabilitacyjnych" we Wronkach, Rawiczu i Jaworznie, ze śledztwem na Rakowieckiej w 1949 roku - porównując sposoby prowadzenie dialogu "ekumenicznego" funkcjonariuszy MBP/MSW PRL z lat 40. i 70. ubiegłego wieku. W tych pierwszych trzeba było np. "lotu do Zakopanego", czyli stania nagim w czasie zimy w pokoju z otwartymi oknami w pozycji "skoczka", zaświadczeń "pod celą" o temperaturze "dialogu" w postaci pręg na całym ciele od różnych elementów taboretu, spędzania w wypełnionym wodą (nie ciepłą!) po kostki karcerze, zwyczajnego walenia "po zaplutej mordzie" etc. - w latach drugich wystarczyło krzyknąć na figuranta, pogrozić mu ujawnieniem już wcześniej prowadzonego "dialogu" - ot, wszystko.
Każda gra operacyjna ma swoje bliższe i dalsze cele. Bliższe w przypadku księdza Wielgusa - już poznaliśmy: m.in. wprowadzenie do RWE, stała inwigilacja środowiska KUL i innych kręgów instytucjonalnych Kościoła polskiego. Dalsza - to takie umiejętne prowadzenie agenta, by ten mógł "nabierać wagi", uzyskując dostęp do coraz wyższych stanowisk w hierarchii zawodowej czy środowiskowej.
Najdalsze - to to, śni się każdemu oficerowi wywiadu: PRZJĘCIE "konkurencji", czyli... nie, nie - jej likwidacja, ale właśnie przejęcie - bo czyż nie jest najwspanialsza sytuacja, w której zewnętrzni obserwatorzy są przekonani o istnieniu jakże chwalebnej konkurencji, istnieniu dwóch (więcej też) ośrodków władzy, kiedy tak naprawdę to wszystko JEDNA, "NASZA" sitwa?
Ten etap widzimy TERAZ: wliczony w koleje życia księdza (teraz biskupa) Wielgusa właśnie także i taki scenariusz: gwałtowne załamanie się zaufania szerokich rzesz do najwyższych funkcjonariuszy "wrogiej instytucji" - jeśli nie udało się jej przejąć po kryjomu - za pomocą wprowadzenia, prowadzonego od 20 lat, agenta (i może innych, jeszcze nie ujawnionych) do najściślejszego kręgu decydentów.
Agenta, którego profil osobowościowy zakładał, a raczej - było pewne, że: będzie kręcił, motał, KŁAMAŁ (Biskup - i kłamstwo, piękne, co? A teraz i nawet komisja kościelna potwierdziła fakt KOLABORACJI) - co w przypadku osoby szczególnego zaufania społecznego, jakim jest każdy kapłan - a szczególnie tak wysoko postawiony w hierarchii - prowadzi do drastycznej erozji zaufania ze strony podlegających mu szeregowych członków grupy społecznej.
Najbardziej pożyteczny agent to przecież taki - który co by nie uczynił - to i tak zbierze korzyści dla siebie jego centrala.

No i na koniec tej części "wykładu o mistyce Służby" - dla tych PT Odbiorców, którzy dopytywali się wcześniej o usytuowanie tej historii w strukturze SS PRL: tak, to "cywile" tym razem, taki był podział "zadań" w trakcie drugiej okupacji Rzeczypospolitej - odpowiednikiem GeheimStadtPolizei był/a UB/SB, PRL-owski odpowiednik Abwehry w tym (bezpośrednio) nie był zaangażowany.
Per analogiam: ksiądz Wielgus był kolaborantem ODPOWIEDNIKA Gestapo. Ważąc Jego odpowiedzialność - to też trzeba mieć na względzie.
Z pewną zadumą można jedynie zapytać: Warszawo, jakżesz Ty jesteś naznaczona! Przecież kogo Pan ukocha najbardziej - tego najciężej doświadcza?

Krzysztof Pawlak

Publicystyka Krzysztofa Pawlaka na ASME

Akcja SUBITO, Akcja TACA, Krucjata Czas mizerykordii - Mirosław Dakowski Wysłane środa, 3, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

26 listopada

O potrzebie ujawnienia agentury w Episkopacie dyskutowaliśmy otwarcie już w 1993 r., m.in. na zjazdach prawicy z udziałem najważniejszych ministrów niedawno wtedy obalonego rządu Jana Olszewskiego. Wtedy usłyszeliśmy publicznie, że ujawnienie takie byłoby jak wybuch bomby atomowej - i że trzeba poczekać na "autolustrację" w Episkopacie i Kościele. My uważaliśmy, że ofiarami takiego wybuchu byliby jedynie, czy głównie, agenci i zdrajcy; a Kościół wyzdrowieje.
Niestety, przez te wszystkie lata agentury nie ujawniono, ani nawet nie izolowano od wpływów w Kościele. Żadnej "autolustracji" nie przeprowadzono. I właśnie dlatego teraz, po stracie kilkunastu lat widzimy, że przemożny wpływ agentury każdą "autolustrację" uczyni fikcją. Konieczna jest szybka (i przecież o wiele tańsza niż lustrowanie wszystkich księży !!) lustracja Episkopatu przeprowadzona przez uczciwych, wiarygodnych i odważnych historyków IPN-u. Mamy takich.
Poniżej przedstawiamy Apel o ujawnienie i usunięcie obcej agentury z Episkopatu. Tu nie chodzi o "popieranie" odważnych, a obecnie represjonowanych księży, jak ks. Isakowicz-Zaleski. Sprawa ma znaczenie fundamentalne. Przez ostatnie szesnaście lat oficerowie prowadzący agentów zapewniali ich, że wszystkie kompromitujące dokumenty zostały zniszczone, więc nie ma się czego bać. Zły jednak jak zawsze kłamał. Poza kopiami w Rosji i "gdzieś w Polsce", na podstawie których Centrum mogło dalej szantażem kierować swymi agentami, zachowały się jednak również dokumenty dostępne dla IPN i osób zainteresowanych. Stąd ostatnio taka panika kapusiów i chęć "autolustracji". Stąd takie bezbrzeżne zdumienie widoczne np. w TV na twarzy "Hejnała" i podobnych, zdające się mówić "Ojej, dlaczego na mnie padło, dlaczego nie ci wyżej, ważniejsi".... A w tej taktyce razwiedki zapewne chodzi o to, by ci Ważniejsi poczuli się trzymani na krótkiej smyczy, by posłusznie wykonywali polecenia.

Uwagi dla podpisujących
Ten Apel mogą podpisywać tylko katolicy (bo to nasza sprawa), w dodatku tacy, którzy w przeszłości nie służyli, ani obecnie nie służą tajnym strukturom (a jeśli służą i podpiszą? - to ich grzech!). Księża podpisywać nie powinni - ze względu na możliwe sankcje ze strony ich "pracodawców".
Osobom, które uważają, że TAK pisać NIE MOŻNA! odpowiadam: Dobrze, piszcie inaczej, po swojemu (to będzie o wiele skuteczniejsze!), ale wysyłajcie swe listy do biskupów i Episkopatu. Oni muszą czuć nacisk TERAZ.

Adres Konferencji Episkopatu Polski: Skwer Kard. S. Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa
My prosimy o kopie, by wiedzieć o argumentach i rozmiarach protestu.

Osobom, które uważają, że TO NIE PORA! odpowiadam: oczywiście, że nie pora! Właściwa pora była 16 lat temu. Ale to ostatni moment, potem wrzód nieprawości przyschnie na ciele i w duszy Kościoła i może długo nie zostać uleczony.

Proszę o potwierdzenie swej zgody na podpis pod Apelem mail'em (bez odsyłania tekstów) na adres: dakowy@elektron.pl lub tel/fax (22) 812 08 06
Imię, nazwisko, ew. tytuły czy zawód, miejscowość, telefon i ew. mail
Proszę o wydrukowanie paru kopii tekstu Apelu dla osób nie mających maila.
Ich jest więcej, niż osób używających internetu!

Nie można się zadowolić "Oświadczeniem" umieszczonym na swej stronie w internecie, którego pies z kulawą nogą nie zauważy.
Prosimy o zbieranie list osób popierających Apel i zbiorcze posyłanie do nas.
Inicjatorem Apelu był Mirosław Dakowski, redagowaliśmy go w gronie 5-8 osób z pierwszej czterdziestki podpisanych.
"Apel o ujawnienie i usunięcie agentury z Episkopatu" został przesłany w piątek 27 X do Sekretarza Konferencji Episkopatu wraz z ok. 50-ma pierwszymi podpisami. Poprosiliśmy też o audiencję u Arcybiskupa J. Michalika, by dopowiedzieć to, czego w ujawnialnym przecież Apelu nie można było napisać - i by prosić o sugestie i pomoc. Obecnie (20 XI) mamy ok. 160 podpisów. Następne podpisy przychodzą, są bardzo potrzebne, bo w "czasach demokracji w Kościele" ich liczba jest mocnym argumentem, porównywalnym co do skuteczności z argumentami merytorycznymi. Dalsze podpisy będą systematycznie dosyłane. Wobec milczenia Dostojnego Adresata posłaliśmy Apel wraz z poniższym wyjaśnieniem do wszystkich kurii biskupich.

Apel do Episkopatu Polski o oczyszczenie Kościoła - prof. Mirosław Dakowski Wysłane środa, 3, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

Warszawa, 21 października 2006

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Wielu poszkodowanych w PRL-u czeka na finansowe zadośćuczynienie za doznane krzywdy Mieli zabić Chruszczowa i Gomułkę - Tadeusz M. Płużański Wysłane środa, 3, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

Od kilkunastu lat Sławomir Równicki bezskutecznie walczy o odszkodowanie za znęcanie się nad jego rodziną w czasach PRL-u. W 1959 roku SB aresztowała matkę Równickiego, oskarżając ją o próbę zamachu na I sekretarza KC KPZR Nikitę Chruszczowa. Miała podłożyć bombę na trasie przejazdu bratniej delegacji przez Zagórze - dzielnicę Sosnowca. Prawdziwy bombiarz wpadł dwa lata później, gdy w podobny sposób chciał zabić Władysława Gomułkę.

15 lipca 1959. 15-lecie władzy ludowej. "Trybuna Robotnicza" podała trasę przejazdu Chruszczowa, chyba po to, aby ludność mogła spontanicznie przywitać Wielkiego Brata. Gorączkowe przygotowania trwały od dłuższego czasu, w końcu to wizyta najwierniejszego przyjaciela Polski. Sowiecka delegacja, której towarzyszył I sekretarz KC PZPR Władysław Gomułka, miała przejechać m.in. ulicą Armii Czerwonej - główną arterią Zagórza. Kwietną dekorację na budynkach przygotowywał dziadek Równickiego - Stanisław Rokicki, stolarz z kopalni "Mortimer" (potem "Czerwone Zagłębie"). W kwiaty udekorowany był również posterunek MO. 15 lipca wszystko było zapięte na ostatni guzik. Nikt nie wiedział, że w nocy, tuż obok posterunku - wydawałoby się w miejscu najbardziej bezpiecznym - umieszczono bombę.

Pies Marks

Wybuch nastąpił krótko po godz. 15. Delegacja z Chruszczowem przejechała jednak obok posterunku dwie godziny później, kiedy teren był już zabezpieczony.
W aktach śledztwa czytamy: "W godzinach zbliżonych do planowanego przejazdu przy ul. Armii Czerwonej nastąpiła eksplozja zawieszonej na jednym z drzew bomby zegarowej. Ta zbieżność wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że celem sprawców było dokonanie gwałtownego zamachu na członków ww. Delegacji. W wyniku eksplozji częściowemu zniszczeniu uległo drzewo, wyleciały szyby z kilku okien, a jedna osoba została lekko ranna odłamkiem".
Czy bombiarz nie wiedział, że pierwsi sekretarze pojawią się później, gdyż zabawili gdzieś w powiecie będzińskim, czy specjalnie przyspieszył wykonanie planu? Czy była to prawdziwa próba zamachu, czy tylko pozorowana akcja? Do dziś nie udało się tego ustalić.
W miejscu detonacji zebrała się grupka ludzi.
- Moja mama szła akurat chodnikiem, mieszkała zresztą 100 metrów dalej. Milicja puściła psa, nazywał się Marks - Sławomir Równicki relacjonuje wydarzenia, jakby działy się wczoraj i jakby sam brał w nich udział. Choć urodził się kilka lat później, ten dzień zaważył na życiu matki i jego. - Mama przestraszyła się wilczura i zaczęła uciekać w kierunku domu. Marks chwycił trop. Nie pobiegł dalej, tylko zatrzymał się na pierwszym piętrze, przed mieszkaniem mamy. A gdyby pobiegła w kierunku komórek?
Prawdziwy bombiarz był bezpieczny, obserwował wszystko z ukrycia.

Dowody jak drut

Matka Równickiego, wówczas nosząca panieńskie nazwisko Rokicka, była krawcową. Ponieważ nie mogła znaleźć pracy w wyuczonym zawodzie, zatrudniła się w administracji jednej ze śląskich kopalń. Halina Rokicka zjeżdżającym na dół górnikom przydzielała identyfikatory. Tak było do dnia wybuchu.
- Ulica Armii Czerwonej została otoczona. Dawno nie było tu tylu esbeków, kilkunastu weszło do mieszkania mamy - mówi dalej Równicki. - Zrobili rewizję, wszystko przewrócili do góry nogami - niszczyli meble, zrywali podłogę. W końcu znaleźli narzędzie niedoszłego mordu. Był to... (Równicki bierze głębszy oddech) drut, służący do rozwieszania prania. Esbecy uznali, że użyto go do zainstalowania bomby. Najpierw zabrali dziadka (tego, który przygotował dekorację na trasie przejazdu delegacji) i wujka - Zbyszka Szymczyka, a drugiego dnia mamę. Był 16 lipca 1959.
Już sama przeszłość rodziny Szymczyka świadczyła przeciwko aresztowanym. We wrześniu 1939 roku jego ojciec wydostał się na Zachód przez Rumunię (żona została w kraju i zginęła w Oświęcimiu). Po 1945 roku do Polski nie wrócił, bo jako żołnierz Polskich Siłach Zbrojnych wiedział, co go tu czeka. W 1952 roku ludowej władzy podpadł Zbigniew Szymczyk - za udział w nielegalnej organizacji młodzieżowej wojskowy sąd w Olsztynie skazał go na 12 lat więzienia. Wyszedł na mocy amnestii.
- Rodzina miała jednoznaczne poglądy, ale w żadnym zamachu nie brali udziału - podkreśla Równicki. - Mamę wzięli najpierw do aresztu w Będzinie, a potem do Katowic. Zaczęły się ciężkie przesłuchania. Polewali ją wodą, znęcali się psychicznie. Zarzut - próba obalenia siłą ustroju, za co groziła kara śmierci. Jedynym dowodem był drut do prania. Mama urządziła w więzieniu głodówkę.

22 tomy akt

Całą trójkę wypuszczono po trzech tygodniach. Do niczego się nie przyznali.
Sławomir Równicki: - Za mamą wstawił się adwokat Buczek. Do dziś jestem mu wdzięczny, bo bardzo się narażał, bronił przecież wroga ludu.
Mimo wyjścia na wolność praktycznie nadal pozostawali w areszcie - tym razem domowym. Cały czas byli śledzeni, musieli zgłaszać się na milicję. Śledztwo umorzono dopiero w czerwcu 1960 roku.
Akta dotyczące zamachu Równicki dostał w 1996 roku, dzięki zaprzyjaźnionemu senatorowi AW"S". 22 tomy - po kilkadziesiąt stron każdy. Dwa tomy dotyczące jego matki były rozproszone.
- Co jest w aktach? Przez dwie godziny esbecy pytali np. o drut. Są zeznania kilkunastu osób, w tym sąsiadów. Wszyscy mówili, że nie znają mamy, chociaż utrzymywali bliskie kontakty. Akta pochodziły z Sądu Wojewódzkiego w Katowicach. Tylko w jaki sposób się tam znalazły? Przecież śledztwo zostało umorzone. Może liczono na to, że któryś z aresztowanych, np. mama, w ciężkim śledztwie przyzna się do autorstwa zamachu.
Prawdziwy bombiarz - Stanisław Jaros był wcześniej karany za kradzież materiałów wybuchowych. Mimo to bezpieka nie zainteresowała się nim.

Na liście Wildsteina

Grudzień 1961. Drugi zamach, również w Zagórzu. Tym razem ofiarą miał być Władysław Gomułka. Towarzyszył mu I sekretarz KW PZPR w Katowicach Edward Gierek. Jemu szczególnie zależało na odpowiedniej oprawie wizyty - pochodził z tych stron. Mimo ostrzeżeń o grożącym niebezpieczeństwie, zdecydował się na przejazd ulicami Zagórza.
Wybuch był na tyle silny, że z okien okolicznych domów znów wyleciały szyby. Jednak i tym razem przywódców partii nie udało się dosięgnąć - w momencie eksplozji kolumna z Gomułką była już kilkadziesiąt metrów dalej. Ciężko ranny został mieszkaniec Zagórza - jeden z tłumu gapiów. Okolica ponownie zaroiła się od funkcjonariuszy SB. Sprowadzono nawet specjalistę z Moskwy.
Równicki: - Nikt z rodziny nie został wówczas aresztowany. Nie było takiej potrzeby, cały czas byli obserwowani.
W porównaniu z zamachem sprzed dwóch lat była jedna różnica. Za kraty trafił Stanisław Jaros. Władza zdawała sobie sprawę, że tym razem musi znaleźć sprawcę. Po procesie Jaros został skazany na karę śmierci i 5 stycznia 1963 roku powieszony. Do dziś trwają spekulacje, kim naprawdę był - radykalnym antykomunistą, młodym, porywczym piromanem (rocznik 1932), agentem bezpieki? Na liście Wildsteina Stanisław Jaros figuruje jako pracownik SB. Ale czy to na pewno ta sama osoba?
Trzeba pamiętać, że oba zamachy miały miejsce po 1956 roku, kiedy wpływy aparatu bezpieczeństwa w państwie zostały ograniczone. Może bezpieka chciała pokazać partii, że nadal jest silna i nie da się tak łatwo zmarginalizować? A może Jaros w ogóle nie miał z tym nic wspólnego (wpadł na skutek donosu, przesłuchania trwały po kilkanaście godzin dziennie). Niewykluczone, że chciał po prostu odegrać się na milicji za to, że wcześniej wykryła u niego skradzione materiały wybuchowe. Podobno teczka Jarosa została zniszczona w 1989 roku, a może jeszcze się odnajdzie?

Najmłodszy strajkujący

Dla Stanisława Równickiego to, kim był Jaros, nie ma większego znaczenia. W więzieniu jego matka straciła zdrowie. O swoich przeżyciach na UB opowiadała tylko w gronie najbliższych. Zmarła w lipcu 1995 roku.
- Wyjaśnienie sprawy jest moim obowiązkiem - mówi Równicki.
W Sierpniu 1980 pracował w Zakładzie Silników Elektrycznych Małej Mocy Sigma. Specjalizacja - ślusarz narzędziowy. Miał 17 lat, był najmłodszym strajkującym. Jego młodzieżowa organizacja podlegała hucie "Katowice". Na mieście rozwieszał ulotki z napisem: "Solidarność Gdańsk", kolportował "Wolnego Związkowca". Do stanu wojennego działał w NSZZ "Solidarność". Potem, ze względu na sprawę mamy i swoją działalność był szykanowany w pracy.
- Wyrzucili mnie w 1989 roku, już za rządów Tadeusza Mazowieckiego, ale zwolnienie było przygotowane wcześniej.
Sławomir Równicki zamieszkał w domu pomocy społecznej w Sosnowcu, utrzymuje się z renty. Gdy miał dziewięć lat, zmarł jego ojciec - mąż Haliny Rokickiej. Od kilkunastu lat bezskutecznie walczy o odszkodowanie za znęcanie się nad matką. Równicki liczy również na ukaranie winnych. Śledczy jego matki mogą jeszcze żyć.

Tadeusz M. Płużański

Artykuł pierwotnie opublikowany w tygodniku "Gazeta Polska".

Publicystyka Tadeusza M. Płużańskiego na ASME.