marca 15, 2008 - marca 27, 2008

Biedna ofiara komunizmu - Antoni Zambrowski Wysłane poniedziałek, 17, marca 2008 przez Krzysztof Pawlak

Gdy wysiadam w drodze do redakcji "Gazety Polskiej" na przystanku tramwajowym przy NIK, często przypominam sobie moją dawną koleżankę z pracy w Centralnym Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych przy ul. Wawelskiej, panią Zofię Podstolską. Była to elegancka dama i wysoko kwalifikowana urzędniczka, która trafiła do nas po wieloletniej pracy w Urzędzie Rady Ministrów. Nasz minister, tow. Aleksander Burski - ówczesny prezes Komitetu Pracy i Płac - postawił sobie za punkt honoru obsadzenie świeżo powołanej w porozumieniu z ILO, czyli Międzynarodowym Biurem Pracy w Genewie, placówki przez wysokiej klasy specjalistów, współpracujących na co dzień z zagranicznymi ekspertami z tegoż ILO. Stąd jej transfer z Urzędu Rady Ministrów.

Ja wtedy byłem traktowany jako młoda, przyszłościowa kadra, łącząca wyższe wykształcenie z tzw. obyciem warsztatowym dzięki uprzedniej pracy w kilku warszawskich zakładach przemysłowych. Pani Zofia była natomiast pracownicą w pełni wykwalifikowaną. Zatrudniono mnie w innym dziale niż ona, ale mimo to utrzymywaliśmy kontakty towarzyskie. Często rozmawialiśmy podczas naszych przypadkowych spotkań na korytarzu lub w hallu naszego budynku. Rozmowy odbywały się na ogół z jej inicjatywy. Sam bym nie śmiał jej zagadnąć. Była starsza ode mnie i dzięki większemu doświadczeniu zawodowemu wyżej notowana w hierarchii służbowej. Nieraz opowiadała mi swe wrażenia z pracy w URM, gdzie pracowali nasi wspólni znajomi. W naszych rozmowach nie poruszała tematów politycznych, raz tylko wyraziła swe oburzenie, gdy władze oświatowe PRL dopomogły grupie dzieci prominentów w pokonaniu egzaminów wstępnych na uczelnie wyższe. Czułem się zaszczycony jej uwagą, gdyż była przystojną i zawsze ładnie ubraną damą - przedstawicielką bardziej eleganckiego świata niż ten, jaki znałem z pracy w fabryce.
Po pewnym czasie wskutek konfliktu z naszym ministrem, który wykrył herezje ideologiczne w mym okolicznościowym artykule 1-majowym, w wydawanym przez nas biuletynie, wyniosłem się z CODKK na Uniwersytet Warszawski i straciłem z nią kontakt. Słyszałem, że przeniosła się do pobliskiego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, czyli do budynku, gdzie dziś mieści się Najwyższa Izba Kontroli. Później trafiłem na jeszcze gorsze zawirowania niż czepianie się mnie przez ministra A. Burskiego - wieloletniego przyjaciela gen. Moczara (alias Nikołaja Tichonowicza Diomki). Za obronę Kościoła w czasie millenijnej nagonki tow. Wiesława na Prymasa Tysiąclecia wyleciałem z Partii i z pracy na UW, a po mniej niż dwóch latach trafiłem do więzienia i na łamy prasy jako wroga siła antysocjalistyczna.

Dopiero po wyjściu z więzienia spotkałem panią Zofię na ulicy i dowiedziałem się od niej o jej osobistej tragedii. W czasie propagandowej kampanii marcowej 1968 roku urzędnikom Prezydium WRN dawano do czytania jakieś partyjno-esbeckie materiały propagandowe, w których poczesne miejsce zajmowała moja skromna osoba. M.in. krytykowano mnie za to, że wziąłem ślub kościelny z moją żoną i sugerowano, iż uczyniłem tak, aby nawiązać kontakt z reakcyjnym klerem. Ponieważ pani Zofia była naocznym świadkiem mego biurowego romansu zakończonego owym ślubem, poruszyły ją do głębi bezczelne kłamstwa na ten temat. W pierwszym odruchu napisała na marginesie materiału propagandowego: "To są kłamstwa!". W swej prostolinijności nie pomyślała o konsekwencjach tego kroku. Być może nie miała wcześniej doświadczeń w tym względzie. Wszak była pracownicą bezpartyjną, cenioną ze względu na jej kwalifikacje i poziom kulturalny. Nie brała udziału w różnych rozgrywkach personalnych, uprawianych przez aktyw partyjny. Nie miała w związku z tym rozeznania w tej materii. Stąd jej swego rodzaju brak samokontroli niezbędnej dla bezpiecznego przeżycia w warunkach komunistycznej dyktatury. Ludzie bardziej doświadczeni żartowali z goryczą, że jaszczurka - to krokodyl, który przetrzymał bezpiecznie socjalizm.
Skutki jej gestu były opłakane. Wyrzucono ją z dobrze płatnej pracy w wysokim urzędzie. Co więcej, na polecenie SB żaden kadrowy w instytucjach państwowych nie chciał jej zatrudnić. Czytelnikom nie pamiętającym czasów PRL wyjaśnię, że państwo było poza rolnymi gospodarstwami rodzinnymi w gruncie rzeczy jedynym pracodawcą, zwłaszcza dla pracowników umysłowych. Panią Zofię za protest w obronie prawdy skazano na śmierć głodową.
Uniknęła jej dzięki dobrym ludziom, którzy jej zlecali sprzątanie ich mieszkań. Przedtem zapewne sama jako elegancka dama wyręczała się sprzątaczkami. Teraz musiała wykonywać te prace własnoręcznie. Kilka razy spotkałem ją na ulicy Marszałkowskiej koło placu Zbawiciela (pewnie miała tam mieszkania do sprzątania) i widziałem, jak stopniowo z eleganckiej damy zamienia się coraz bardziej w "kopciucha". Fizycznie i psychicznie. Zupełnie na odwrót niż bajce. Wydawało mi się, że zmieniła się nawet jej sylwetka. Przedtem była zgrabną i w miarę wysoką damą, teraz stała się jak gdyby niższa i bardziej przysadzista. Patrzyłem na to ze zrozumiałą zgrozą, ale niczym nie mogłem jej pomóc. Przez kontakty ze mną mogła się jeszcze bardziej narazić na gniew wszechwładnego SB. I tak po pewnym czasie straciłem ją z oczu, ale nie z wdzięcznej pamięci.

Po wielu latach już w III Rzeczypospolitej brałem udział w okolicznościowym programie TVP z okazji kolejnej rocznicy wydarzeń marcowych 1968 roku. Asystowałem w tej roli posłowi Unii Wolności Janowi Lityńskiemu - jednemu z przywódców "Ruchu 8 marca" (jak mój oficer śledczy z Biura Śledczego MSW płk Zbigniew Cieślikowski z przekąsem nazywał studencki ruch w obronie mickiewiczowskich "Dziadów"). Poseł był oczywiście główną osobą w tym przedstawieniu, czego nie zamierzam kwestionować. Powiedział atoli kilka słów za dużo, iż czuje się w pełni usatysfakcjonowany zwycięstwem nad komunizmem i nie szuka zemsty. Wtedy powiedziałem mu, że wielu bojowników z komunizmem nie ma takiej satysfakcji, co on. Jan Lityński odebrał to jako osobisty afront i (jak sam wyznał mi po wyjściu ze studia) użył swoich wpływów, by nie dopuścić mnie więcej do głosu. Ze skutkiem. A miałem właśnie ochotę opowiedzieć o mojej znajomej pani Zofii Podstolskiej - jako ofierze komunistycznego bezprawia. Niestety, głosu już nie mogłem zabrać i nie dałem jej przynajmniej moralnej satysfakcji za jej cierpienia. Ponieważ takich osób są tysiące, miejmy nadzieję, że Rzeczpospolita znajdzie wreszcie sposoby na uhonorowanie ich wszystkich.

Antoni Zambrowski

Zostań donatorem naszych publicystów: Jeśli satysfakcjonuje Cię publicystyka Antoniego Zambrowskiego - możesz wesprzeć Naszego Autora datkiem. Konto: 61 1240 1040 1111 0010 0042 5486 Bank PeKaO SA III O. w Warszawie SWIFT/BIC - PKOPPLPW

Publicystyka Antoniego Zambrowskiego na ASME

Bestie, cz. 4 - Tadeusz M. Płużański Wysłane poniedziałek, 17, marca 2008 przez Krzysztof Pawlak

W Białostockiem, na Suwalszczyźnie i w Augustowskiem UB nie był łagodniejszy niż w innych rejonach kraju. Często ludzie tamtejszej bezpieki współpracowali dodatkowo z sowieckimi służbami specjalnymi. Jedni zostawali potem generałami, inni literatami. Tylko nielicznych w wolnej Polsce udało się osądzić.

Jako pracownik suwalskiego UB, a zarazem NKWD i sowieckiego kontrwywiadu wojskowego "Smiersz" (śmierć szpiegom), likwidował przeciwników politycznych, przebywających na terenach II RP, zajętych przez ZSRS. Polaków, którzy nie godzili się na nową, sowiecką okupację, wywożono "na białe niedźwiedzie".
W PRL-u został wziętym literatem. Kilka lat temu Sąd Rejonowy w Suwałkach skazał Aleksandra Omiljanowicza na 4,5 roku więzienia.
Prokurator białostockiego Instytutu Pamięci Narodowej Jerzy Kamiński zarzucił mu, że w latach 1946 - 1947, "działając jako urzędnik państwowy, kierownik Sekcji PUBP w Suwałkach, przekroczył swoją władzę i nie dopełnił obowiązku wobec 22 zatrzymanych żołnierzy WiN, w ten sposób, iż stosował i tolerował stosowanie przez podwładnych mu funkcjonariuszy przemocy polegającej na zadawaniu zatrzymanym w trakcie przesłuchań uderzeń pięściami i różnymi przedmiotami po całym ciele".

RATUNEK U PREZYDENTA

Świadkowie, którzy zeznawali na procesie Omiljanowicza, pamiętali, jak zakładał im pas na szyję i ściskał go, uderzał głowami o ścianę, łamał paznokcie.
Podstawą oskarżenia ubeka był kodeks karny z 1932 r. (obowiązujący w momencie popełnienia przez Omiljanowicza przestępstwa). Spośród 22 zarzutów postawionych przez IPN sąd uznał 10 za udowodnione. Wszystkie dotyczyły nadużycia władzy, m.in. "bezprawnego zatrzymywania, bicia i znęcania się nad członkami organizacji niepodległościowych, głównie ugrupowania Wolność i Niezawisłość".
Niewiele brakowało, aby oskarżenia w ogóle się przedawniły, ale sąd uznał kwalifikację prawną prokuratora (według orzeczenia Sądu Najwyższego z 2001 r.), że czyny Omiljanowicza stanowią zbrodnię przeciwko ludzkości. Na podstawie dokumentów, które stworzył w PUBP w Suwałkach, cztery osoby skazano na karę śmierci.
W 2005 r. sąd oddalił odwołanie się Omiljanowicza od tego wyroku. Od września 2005 r. odbywał karę więzienia w Białymstoku, a po pogorszeniu stanu zdrowia w Barczewie. Ze względu na konieczność operacji onkologicznej uzyskał kilkumiesięczne zwolnienie, do więzienia wrócił w marcu 2006 r. Ubek szukał jeszcze ratunku u prezydenta RP. Domagał się kasacji wyroku i ułaskawienia. Bezskutecznie.

NOWE ZARZUTY

Niecały rok po skazaniu białostocki IPN wysłał do sądu w Suwałkach kolejny akt oskarżenia przeciwko Omiljanowiczowi. Zarzucił mu, że w kwietniu 1946 r. jako funkcjonariusz PUBP w Suwałkach podczas brutalnych przesłuchań wymusił zeznania od trzech osób związanych z podziemiem niepodległościowym. Podobnie jak w przypadku poprzedniego aktu oskarżenia miał również tolerować sadystyczne zachowania swoich podwładnych.
Zarzuty zostały sformułowane na podstawie zeznań Stanisława W., który zgłosił się do IPN po tym, jak z mediów dowiedział się o sprawie toczącej się przeciwko Omiljanowiczowi. Prokuratorowi opowiedział o zdarzeniu, które miało miejsce w kwietniu 1946 r. w jego rodzinnym domu we wsi Jegliniec na Suwalszczyźnie. Według zeznań W., funkcjonariusze UB pod dowództwem Omiljanowicza przeszukiwali domostwo, aby znaleźć dowody współpracy z podziemiem niepodległościowym. Ponieważ nic nie znaleźli, dotkliwie pobili trzech jego mieszkańców - ojca, syna i pasierba. Stanisława W. i jego przyrodniego brata zabrali na dalsze przesłuchania do katowni UB w Suwałkach. Tam znęcano się nad nimi fizycznie i psychicznie. Stanisława W. wypuszczono, jego przyrodniego brata - Piotra A., który pod wpływem bicia przyznał się do posiadania broni (której nie znaleziono), zatrzymano i wytoczono proces. Sąd szczęśliwie uniewinnił oskarżonego.
Drugi raz w wolnej Polsce (a w sumie czwarty w swojej karierze) Omiljanowicz nie stanął już jednak przed sądem. Zmarł 6 kwietnia 2006 r. w więzieniu w Barczewie.
Omiljanowicz pewnie w ogóle nie miałby procesu, gdyby nie sprawa z kwietnia 1946 r. Wtedy suwalskie UB aresztowało kilkunastu żołnierzy niepodległościowego podziemia, wśród nich Aleksandra Rybnika, ps. Jerzy - zastępcę komendanta Okręgu Białostockiego WiN. Większość, po "badaniach" Omiljanowicza, skazano w pokazowym procesie przed białostockim sądem wojskowym (między 1945 a 1946 rokiem sąd ten skazał na śmierć 272 osoby; ponad połowę wyroków wykonano) i rozstrzelano.
To była typowa akcja Omiljanowicza. Jego sekcja III, zwalczająca "bandytyzm", jeździła w teren w tzw. grupach operacyjnych, razem z wojskiem, Korpusem Bezpieczeństwa Wewnętrznego, milicjantami. W dwudziestu, trzydziestu otaczali dom, w którym ukrywali się WiN-owcy.
Sprawą Rybnika zajął się IPN. Omiljanowicz nie przyznał się do bicia (podobnie zresztą, jak do innych zarzutów; swój proces nazywał zemstą polityczną za to, że jest osobą znaną). Prokuratorowi opowiedział, czym zajmował się w UB: "Tropienie morderstw popełnionych przez bandy, wykrywanie sprawców rabunków i napadów na posterunki MO (...). Nie stosowano kajdanek. Ludzi w grupie operacyjnej było tylu, że nikt nie próbował ucieczki".

Z WYWIADEM W TLE

Kiedy w 1939 r. do Suwałk weszli Sowieci, 17-letni Aleksander Omiljanowicz (ur. w tym mieście 8 maja 1923 r., pochodzenie chłopskie, dwie klasy przedwojennego gimnazjum) rozpoczął współpracę z NKWD. Potwierdzająca to notatka znajduje się w aktach osobowych suwalskiego UB.
W październiku 1939 r., kiedy w skutek korekty granicy rozbiorowej Sowieci opuścili Suwalszczyznę, a na ich miejsce przyszli Niemcy, Aleksander Omiljanowicz był łącznikiem w... Związku Walki Zbrojnej (oddział Stanisława Wyrodnika, ps. Burza). W lipcu 1941 r. za tę działalność został aresztowany. Proces toczył się w Królewcu. Kilkunastu jego kolegów Niemcy stracili, on dostał najniższy wyrok - cztery lata. Niemal do końca wojny siedział w kilku niemieckich obozach (podobno był tam traktowany na szczególnych zasadach).
W październiku 1945 r. zatrudnił się w UB w Suwałkach. W podaniu o przyjęcie do pracy pisał: "(...) Gdy ład i porządek został zaprowadzony i zyskawszy imię Pogromcy Faszystów, udałem się do ojczyzny, aby tu przyłożyć swe młode siły i rękę do gmachu potęgi naszej ojczyzny, która powoli otrząsając się ze zgliszcz i popiołów powstaje ku nowemu życiu". Aleksander Omiljanowicz już wówczas miał talent literacki. W latach 60. przyjeżdżał na Suwalszczyznę jako ceniony autor wydawnictwa MON (w sumie wydał około 30 książek). W wydanej w 1965 r. w Białymstoku książce "Walka podziemia z okupantem hitlerowskim na Suwalszczyźnie w latach 1939 - 1944, Studia i Materiały do dziejów Suwalszczyzny" przedstawił kłamliwy obraz suwalskiej konspiracji, celowo ukrywając przynależność organizacyjną opisywanych przez siebie osób. Omiljanowicz o ZWZ i AK wspominał mimochodem, zawsze w kontekście współpracy z sowieckim wywiadem. Jeśli jego bohaterowie nie prowadzili podwójnej gry, określał ich wyłącznie mianem bandytów. Taki był komendant Okręgu Białystok Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, ppłk Władysław Żwański "Błękit": "notoryczny pijak, despota, grabieżca łupów (...). Jego syn dał się poznać jako terrorysta i morderca. »Błękit« sam udziału w napadach i morderstwach nie brał. Od bandytów otrzymuje obfity haracz łupów".
Pracę dla NKWD i "Smiersz" udowodnił mu sąd rejonowy w Suwałkach. Do obowiązków Omiljanowicza należało rozpracowywanie niepodległościowego podziemia, donoszenie na dowódców i oficerów Wojska Polskiego. Brał za to od Sowietów pieniądze.

FAŁSZYWY "WIN"

Aleksander Omiljanowicz twierdził, że do suwalskiej bezpieki wstąpił na polecenie płk. Tadeusza Świtalskiego, ps. Juhas, komendanta obwodu WiN, gdyż podziemie chciało mieć w UB swojego człowieka. Aby uwiarygodnić tę tezę, Omiljanowicz przedstawiał dokument podpisany w 1947 r. przez Świtalskiego. Jak się łatwo domyśleć, Świtalski nie żyje.
Czy tropienie i torturowanie WiN-owców było częścią tego planu? Z dokumentów wynika w sposób niezbity, że właśnie za przynależność do ZWZ, AK i WiN Omiljanowicz znęcał się nad aresztowanymi (przed sądem naiwnie twierdził, że nie wiedział, kto był partyzantem, a kto pospolitym przestępcą, wszyscy zresztą byli dla niego bandytami; do końca życia antykomunistyczne powstanie nazywał wojną domową).
Nie oszczędzał nawet swoich kolegów sprzed wojny. Tak było np. z prawdziwym WiN-owcem Fabianem Daniłowiczem, który po przesłuchaniach prowadzonych przez Omiljanowicza został skazany na 10 lat więzienia.
Daniłowicz jako jedna z nielicznych ofiar Omiljanowicza doczekał procesu swojego kata. Inną ofiarę - Mariana Piekarskiego podczas pokazowego procesu sąd w Białymstoku skazał na karę śmierci. We wrześniu 1946 r. Piekarskiego stracono.
W artykule "Od kata do literata" w "Tygodniku Solidarność" Mateusz Wyrwich cytuje słowa żony Aleksandra Kowalewskiego, "Bębna", żołnierza AK: "Podczas przesłuchania go przez śledczych (...) mąż najbardziej przeżywał, że Aleksander O. był najpierw w AK, a potem przesłuchiwał najbardziej brutalnie i mówił: »Widzisz, ty s... nu, bandyto, zdechniesz, a ja za okupacji miałem dobrze, teraz mam dobrze i jak starość przyjdzie będę miał dobrze«. Mąż nie mógł przeboleć, że swój go tak męczy. Bo jak Ruski męczy, to wiadomo - wróg, a ten...?".
Tadeusz Kalinowski, kolega Aleksandra Omiljanowicza z suwalskiego UB w "Relacji z osobistej działalności" napisał: "Do ważniejszych operacji na terenie Suwalszczyzny, w której brałem udział (...) pod dowództwem Aleksandra O., w ilości 15 osób pozorowaliśmy grupę bandycką z rzekomo innego terenu, której zadaniem było nawiązanie kontaktu z miejscowymi bandami i likwidacja ich oraz odszukiwanie osób, które mają nielegalną broń".

ZAPICI FASZYŚCI

"Nikt nie znał jego przeszłości i jego nazwiska. Był rosłym, dobrze zbudowanym mężczyzną około czterdziestki, o ryżych włosach i dziobatej twarzy (...) Był to zarazem wyrafinowany i zimny morderca. On zawsze wykonywał wyroki na członkach partii, oficerach Wojska Polskiego, milicjantach. On okrutnie torturował ludzi sprzyjających nowej władzy. Był gotów każdego zabić, wszystko podpalić, ograbić. (...) Czasami po pijanemu »Tok« zaczynał przeklinać nas po niemiecku lub śpiewać hitlerowskie piosenki ["bandy" były oczywiście zapijaczone, faszystowskie - TMP]". Opisywany "bandyta", ps. Tok, to fikcyjny zastępca dowódcy "bandy", działającej w Suwalskiem, jeden z bohaterów książeczki Omiljanowicza "Tropiąc cienie".
I jeszcze trzy cytaty z ubeka-literata: "Zza wzgórz zamajaczyły dachy zabudowań Czarnuchy. Pamiętał ostrzeżenie dowódcy jednostki, żeby uważał na siebie, gdyż bandy mordują wracających do domu żołnierzy. Był ojcem siedmiorga dzieci". Omiljanowicz napisał, że do domu, po ciężkich bojach wracał żołnierz ludowego wojska Jan Szostak (postać prawdziwa). W rzeczywistości Szostak był konfidentem PUBP w Augustowie. W dokumentach podziemia, jako jedyny spośród kapusiów, został określony mianem "niebezpieczny".
Szef WUBP w Białymstoku (mjr Szysz) pyta swojego podwładnego: "- Podobno lubicie wypić i porozrabiać?
- Bywa, towarzyszu majorze.
- Jak to bywa...? - major Szysz uniósł brwi.
- Front, przeżycia, młodo przyzwyczaiłem się do kieliszka. (...) Teraz także o kulę nietrudno. Czasem więc człowiek się zapomni...
- Już lepiej niech tego »czasami« i tego »zapomni się« nie będzie - odrzekł z naciskiem szef". Ludzki szef.
Młody ubek wychodzi z WUBP: "Szedłem wolno Targową, przedłużając chwile po raz pierwszy radosnej tęsknoty. Po drodze minąłem kwiaciarnię. No tak, że też wcześniej o tym nie pomyślałem. Po chwili trochę wstydliwie niosłem w dłoni wiązankę róż. (...) Moje pierwsze kwiaty dla niej". "Światło nocnej lampki padało z boku na Teresę. Wpatrzyłem się w drogą mi twarz, w połyskliwe oczy, w wilgotne, nieco za pełne usta..."

NIE WIEDZIAŁ, KOGO PRZESŁUCHUJE

W 1946 r. ci sami WiN-owcy, którzy mieli skierować Omiljanowicza do ubecji, skazali go na karę śmierci. Powód był jasny. Zwalczanie podziemia. Próby likwidacji ubola nie powiodły się jednak (w 1947 r. podziemie zabiło jego brata za współpracę z NKWD - widać była to rodzinna przypadłość).
Omiljanowicz uciekł na inny teren - został szefem UB w Iławie, potem w Ełku. Tu dalej znęcał się nad więźniami, autochtonami z Warmii i Mazur. W jednym przypadku jednak pomylił się. Nie wiedział, że wśród przesłuchiwanych są partyjni działacze. Wybuchła afera i nawet przełożeni Omiljanowicza (oczywiście ci z UB, a nie z WiN) musieli uznać, że jest zbyt brutalny. Jego okrucieństwo napiętnował w specjalnym rozkazie szef bezpieki Stanisław Radkiewicz.
W 1948 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Olsztynie skazał Omiljanowicza na 8 lat, z czego odsiedział połowę wyroku. Jak na uboli w ówczesnym czasie to i tak długo, jednak jego ofiary były przetrzymywane w dużo gorszych warunkach o wiele dłużej albo od razu były mordowane.
Wtedy, po wyjściu z więzienia, Aleksander Omiljanowicz gładko zmienił zawód i został literatem. Jego książki wydawano w wielkich nakładach (również w "demoludach", a przede wszystkim w ZSRR). Co chwila miał spotkania autorskie, wyjeżdżał na zagraniczne stypendia. Jeszcze kilka lat temu na zebraniu literatów apelował, żeby zająć się "obławą augustowską".
Omiljanowiczowi nie chodziło rzecz jasna o historyczną prawdę. A prawda ta jest tragiczna. W lipcu 1945 r. oddziały Armii Czerwonej i NKWD przeprowadziły szeroko zakrojoną akcję pacyfikacyjną obejmującą tereny Puszczy Augustowskiej i jej okolic. Sowieci przetrząsali lasy i wsie, aresztując wszystkich podejrzewanych o kontakty z niepodległościowym podziemiem. Zatrzymano niemal 2000 osób. Część z nich, po przesłuchaniach wróciła do domu, ale ponad 600 osób zostało wywiezionych w nieznanym kierunku i wszelki ślad po nich zaginął. Jak oceniają historycy, była to największa zbrodnia dokonana przez Sowietów na obywatelach polskich po zakończeniu II wojny światowej.
Omiljanowicz pracował również jako redaktor "Głosu Koszalińskiego", "Gazety Białostockiej" i "Niwy". Jako kombatant działał w ZBoWiD. Jeszcze w w wolnej Polsce pobierał 1900 złotych emerytury.

Z BRONIĄ U NOGI

Inny ubek-literat to Norbert Z. Pick (rocznik 1922, pochodzenie robotnicze), pułkownik bezpieki. Zanim zaczął pisać, pracował m.in. w kartotece MBP, a potem podsłuchiwał Kościół. Pick spłodził m.in. dzieło pt. "Sztylet Burego" (wyd. 1965 r., nakład 160 tys., w serii "Żółtego tygrysa"; czy ktoś pamięta jeszcze kieszonkowe książeczki, wydrukowane na szarej bibule, nie różniącej się wiele od chropowatego papieru toaletowego? Dziś seria jest praktycznie niedostępna, chyba że na jakichś ulicznych straganach, gdyż - jak mi tłumaczyły panie bibliotekarki - została "zaczytana").
Książeczka "Sztylet Burego" opisuje działalność Romualda Rajsa, "Burego", żołnierza wojennej i powojennej konspiracji. Warto zacytować najciekawsze fragmenty: "Na terenie województwa białostockiego [właśnie tu działał w czasie wojny i po niej "Bury" - TMP] najszybciej i najliczniej rozwinęła się w okresie okupacji Armia Krajowa. W szeregi jej wstępowali przeważnie wszyscy ci, którzy pragnęli z całego serca walki z faszystami, gorąco miłowali ojczyznę. (...) O polityce zaś albo nie mieli pojęcia, albo ich ona w ogóle nie obchodziła. (...) Nie przychodziło im na myśl, by ich zapał i poświęcenie mogły być przez dowództwo [a więc i "Burego" - red.] zaprzepaszczone w imię jakichś niezrozumiałych dla nich celów. (...) Białostocki okręg AK (...) na trzy miesiące przed wyzwoleniem (...) dysponował świetnie wyszkoloną kadrą: 390 przedwojennych oficerów, 365 podchorążych, 7320 podoficerów. Ile pułków można było rzucić do walki z faszystowskim okupantem, dysponując taką kadrą? A tak...".
Historyk białostockiego oddziału IPN Jerzy Kułak skomentował (Biuletyn Informacyjny IPN, maj 2003 r.): "Jest to znana teza o »staniu z bronią u nogi«, zamiast walki z niemieckim okupantem, którą tak naprawdę prowadziła tylko komunistyczna Armia Ludowa".
Jeszcze raz oddajmy głos panu (przepraszam: towarzyszowi) Pickowi: "Każdy dzień przynosi fakty, które świadczą, że Polska Partia Robotnicza składa się z działaczy, którzy ponad wszystko stawiają interes narodu. Stopniowo też zmienia się świadomość akowców. Prawdziwi mściciele, patrioci (...) odchodzą do ludowego wojska, obejmują stanowiska w administracji, przemyśle, milicji. Pod szyldem (...) Armii Krajowej pozostaje już tylko dowództwo (...) przeżarte nienawiścią do wszystkiego, co nowe...". Taki jest również w książce Picka "Bury".

KSIĘGA ARESZTOWAŃ

Jednego z ubeków z Białostocczyzny sąd wolnej Polski skazał kilka lat temu na 2,5 roku więzienia. To jeden z niewielu sukcesów Instytutu Pamięci Narodowej w ściganiu komunistycznych zbrodniarzy.
Wymierzanie sprawiedliwości Pawłowi Tarasewiczowi, byłemu szefowi Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Bielsku Podlaskim i Ełku, zajęło organom III RP czternaście lat (!), a więc mniej niż trwał okres stalinizmu w Polsce.
W czerwcu 1990 r. poprzedniczka IPN - Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, oddział w Białymstoku, wszczęła śledztwo przeciwko ubolowi. Po pięciu latach (!) wniosek o jego ściganie trafił do Prokuratury Rejonowej w Ełku. Na sporządzenie aktu oskarżenia i przekazanie go do sądu prokuratura też potrzebowała czasu. Sąd Rejonowy w Białymstoku wydał wyrok w marcu 2000 r., a więc po kolejnych pięciu latach (!). Został on jednak uchylony i papiery wróciły do prokuratury. W grudniu 2000 r. ściganie Tarasewicza przejęła Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Białymstoku (IPN), która ponownie skierowała akt oskarżenia do tego samego Sądu Rejonowego w Białymstoku.
Sąd rozpatrywał dwa akty oskarżenia przeciwko Tarasewiczowi, które połączono w jedną sprawę. W pierwszym zarzucono mu, że w październiku 1950 r. w Ełku bezprawnie uwięził, torturował, a w końcu doprowadził do śmierci Halinę Skinder, podejrzaną o konspirowanie przeciwko "ludowej" władzy. Drugi dotyczył wcześniejszego okresu jego pracy w Bielsku Podlaskim. Na przełomie 1949 i 1950 r. kilka razy aresztował kilkunastoletniego harcerza Szczepana Czarniawskiego i znęcał się nad nim, aby chłopiec przyznał się do działalności w organizacji niepodległościowej. Pierwszy akt oskarżenia wniósł do sądu IPN, drugi Czarniawski, który został oskarżycielem posiłkowym w sprawie przeciwko swojemu prześladowcy.
Prokurator żądał dla ubola cztery lat więzienia. Ostatecznie, w lutym 2003 r., sąd rejonowy skazał Tarasewicza na 2,5 roku. Ubol odwołał się do sądu okręgowego, ale ten utrzymał wyrok w mocy.
- Postępowanie było trudne, ponieważ wielu świadków zmarło. Wystarczającym dowodem do skazania oskarżonego były jednak dokumenty IPN - argumentowała sędzia.
Jakie to dokumenty? Księga kontrolna osób aresztowanych przez PUBP w Ełku w latach 1947 - 1954 oraz sprawozdania i raporty szefa UB w Ełku za 1950 r. Na obu są podpisy Tarasewicza.

PŁASZCZ OD PASKA

Ubol nie przyznał się do autorstwa podpisów. Twierdził, że część z nich została sfałszowana, a inne złożyli jego podwładni (oczywiście już nie żyją; ubole na ogół zrzucają winę na innych, na ogół przełożonych; w tym przypadku przełożonym był Tarasewicz...). Tylko czy ktokolwiek mógł fałszować ściśle tajne dokumenty szefa? Skąd taki pomysł? Otóż 50 lat temu sam Tarasewicz fałszował dokumenty. Tak zrobił z papierami Haliny Skinder (IPN oskarżył go również o to, że "podżegał pracowników do poświadczenia nieprawdy w dokumentach" dotyczących zatrzymania i zgonu kobiety).
Oficjalnie Halina Skinder powiesiła się w celi na płaszczu od paska, faktycznie została zamęczona na śmierć w pokoju przesłuchań. Co zrobił jej Tarasewicz i jego ludzie, dokładnie nie wiadomo.
- Tłumaczenia oskarżonego, że nie miał ze sprawą nic wspólnego, są bezsensowne, gdyż sam przed sądem przyznał, że bez jego zgody pracownicy nie mogli nic zrobić - mówił adwokat Jerzy Korsak, przedstawiciel Janiny Polonis, córki Haliny Skinder, drugiego oskarżyciela posiłkowego w sprawie.
Tarasewicz utrzymywał najpierw, że w czasie, gdy kobieta została aresztowana, nie było go w pracy, a postanowienie wydał Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Białymstoku. Potem twierdził, że o zatrzymaniu Haliny Skinder dowiedział się dopiero po jej śmierci. Polonis dokładnie pamięta jednak dzień, w którym jej matka została zatrzymana i kto tego dokonał. Zachowane dokumenty też jednoznacznie potwierdzają, że człowiekiem tym był Tarasewicz, że potem prowadził on śledztwo przeciwko Halinie Skinder, a na koniec nie dopełnił obowiązku powiadomienia rodziny kobiety o jej śmierci (tego dotyczył kolejny zarzut IPN).

POTWIERDZENIE PRAWDY

Szczepan Czarniawski (rocznik 1931) ojca stracił przed wojną; w 1941 r. matkę, razem z pięciorgiem rodzeństwa Sowieci wywieźli na Wschód (w 1946 r. wszyscy wrócili do Polski, z wyjątkiem najstarszego brata, który zginął, walcząc u Andersa). Jako kurier służył w Armii Krajowej. Po wojnie ukończył szkołę powszechną w Brańsku, zdał do gimnazjum w Bielsku Podlaskim i związał się z harcerstwem, odtwarzanym dzięki pomocy księży katolickich. Szczepan szybko został komendantem hufca powiatu Bielsk Podlaski. Kiedy w 1949 r., w ramach "scalenia organizacji harcerskich", odmówił podporządkowania się komunistycznemu Związkowi Młodzieży Polskiej, zgarnęła go bezpieka, a konkretnie... Paweł Tarasewicz. Zarzuty: brak czerwonych krawatów i znaczka ZMP, rozbijanie harcerstwa.
Ratunkiem dla Czarniawskiego miała być współpraca z PUBP (głównie donoszenie na kapłanów; stryj Szczepana, ksiądz, był przyjacielem kardynała Stefana Wyszyńskiego), ale Czarniawski odmówił. Został poddany brutalnym torturom. Nad "właściwym" przebiegiem śledztwa czuwał... Paweł Tarasewicz. W końcu ubecy wypuścili niepokornego harcerza, ale obiecali mu, że nie będzie mógł kontynuować nauki. Maturę, "dzięki" wilczemu biletowi, zdał dopiero w 1956 r., potem ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim, a w Białymstoku otworzył kancelarię adwokacką.
Czarniawski rozpoznał swojego prześladowcę na archiwalnym zdjęciu. Po latach spotkał go w urzędzie wojewódzkim, gdzie Tarasewicz pracował jako portier (tak skończyło się wiele karier uboli; młodsi SB-ecy pracują do dziś w firmach ochroniarskich).
Czy moralne jest, aby byłych pracowników UB, w końcu ludzi starych i zapewne schorowanych, stawiać przed sądem? Może lepiej ich nie ruszać, aby spokojnie dokonali żywota w jakiejś szatni, czy toalecie? Na takie dictum adwokat Janiny Polonis, córki zamordowanej Haliny Skinder odpowiadał: - Nie jest winą społeczeństwa, że dopiero teraz sądzi się sprawców komunistycznych zbrodni.
- Kara musi być sprawiedliwa i proporcjonalna do dokonanych przestępstw. A to, że minęło od tamtych wydarzeń pół wieku, nie ma tu żadnego znaczenia. Zresztą czas działał na korzyść oskarżonego, bo nie żyje już wielu ze świadków jego czynów, którzy mogliby świadczyć przeciwko niemu - stwierdził sędzia. Przeciwko ubolowi świadczyła też jego buta i brak skruchy wobec pokrzywdzonych (czasem warto się jednak na pokaz pokajać, żeby zyskać przychylność sądu). Poszkodowany harcerz Szczepan Czarniawski i córka zamordowanej Haliny Skinder Janina Polonis uznali wyrok na byłego ubola Tarasewicza za satysfakcjonujący. Chcieli nie wysokiej kary, ale potwierdzenia prawdy.

PRZYPADEK GENERAŁA MILEWSKIEGO

Mirosław Milewski karierę w bezpiece rozpoczął jako 16-letni chłopak, w 1944 r. Prócz tego (a może przede wszystkim) współpracował - tak jak Aleksander Omiljanowicz - z sowieckim kontrwywiadem "Smiersz". UB w Augustowie, w którym pracował, był związany ze wspomnianą już "obławą augustowską".
Mimo, iż Milewski był stalinowskim funkcjonariuszem, po "odwilży" nie dość, że pozostał w strukturach, ale nawet awansował. W 1958 r. trafił do centrali MSW. Między październikiem 1980 r. a lipcem 1981 r. w "imieniu klasy robotniczej" (z wykształcenia był inżynierem rolnikiem) sprawował funkcję ministra spraw wewnętrznych.
Karierę polityczną Milewski zaczynał w PPR, by później - naturalną koleją losu tego typu ludzi - znaleźć się w PZPR. Od początku 1980 r. do 1985 r. był najpierw członkiem Komitetu Centralnego, potem sekretarzem KC i członkiem Biura Politycznego (już od 1971 r. był zastępcą członka KC). Generałem brygady MO został w 1971 r., a generałem dywizji w 1979 r.
Milewski był bez wątpienia jedną z najbardziej wpływowych osób na szczytach komunistycznej władzy. Jego nazwisko pojawia się w kontekście spraw związanych z zabójstwem księdza Jerzego Popiełuszki, Grzegorza Przemyka, wprowadzenia stanu wojennego (w tej sprawie zeznawał w III RP w charakterze świadka przed komisją odpowiedzialności konstytucyjnej) i afery "Żelazo". Przypomnijmy, że afera ta dotyczyła zrabowania przez politycznych gangsterów (funkcjonariuszy MSW) i zawodowych gangsterów ze świata przestępczego dużych ilości złota i kamieni szlachetnych z "imperialistycznego" wówczas Zachodu. W 1985 r. Milewski został za to usunięty z partii, a w 1990 r. trafił na krótko do aresztu. Generałowi i sześciu innym osobom (gangsterom z obu grup) zarzucono korupcję na wielką skalę przez przyjmowanie korzyści majątkowych. Dokumenty w tej sprawie zostały jednak zniszczone (przez pogrobowców PRL), a śledztwo - z powodu przedawnienia - umorzone (przez prokuratora III RP). Zaiste owo przedawnienie jest cudownym rozwiązaniem dla różnej maści gangsterów.

"WAŻNA FIGURA"

W III RP Milewskiemu wytoczono proces za aresztowanie i osadzenie w białostockim UB, w 1947 r., AK-owca Czesława Burzyńskiego, który następnie został przekazany w ręce NKWD. Prokurator stwierdził, że był to czyn bezprawny (żołnierze Armii Krajowej podlegali wówczas amnestii) i wiązało się "ze szczególnym udręczeniem wobec wydania pokrzywdzonego władzom obcego państwa".
Burzyński, wywieziony do Związku Sowieckiego (w ramach praktyki "Smierszu") i tam sądzony, do Polski wrócił po 11 latach ciężkich robót w kopalni węgla w Workucie. Został inwalidą pierwszej grupy. Po zbrodniczych naświetlaniach w UB prawie stracił wzrok.
Milewski od lat twierdzi, że Burzyńskiego nie zna i nie pamięta. Burzyński zaś zapamiętał go bardzo dobrze. "Poznał go" już w październiku 1945 r., kiedy pracował w urzędzie gminy w Lipsku nad Biebrzą (tu w 1928 r. urodził się Milewski). Późniejszy generał, a już wówczas - według słów Burzyńskiego - "ważna figura", przyszedł do jego biura i nakazał, aby je udostępnić. Potem prowadził tam przesłuchania. Jak wspomina Burzyński, zostawały po nich na ścianach ślady krwi. Drugi raz Milewski przyszedł do Burzyńskiego, który wówczas posługiwał się fałszywym nazwiskiem Korczyński, aby go aresztować. Burzyński wiedział, że jest amnestia i chciał się ujawnić. Potwierdził, że był żołnierzem Armii Krajowej. Milewski wsadził go do aresztu w UB w Białymstoku. Jeszcze w marcu 1947 r. powiedział Burzyńskiemu, żeby się pakował, bo wychodzi na wolność. A więc jednak amnestia nie była lipą. Nic bardziej błędnego. Milewski wsadził go do samochodu wypełnionego sowieckimi żołnierzami, którzy wywieźli go na Wschód. Uwięziony w areszcie NKWD w Mińsku był tam sądzony za działalność przeciwko Związkowi Sowieckiemu, zdradę sowieckiego państwa, dokonanie aktu terrorystycznego i... nielegalne przekroczenie granicy, co było zarzutem najbardziej absurdalnym. Burzyńskiego skazano początkowo na karę śmierci, zamienioną następnie na 20 lat "zesłania do robót katorżniczych". Po śmierci Stalina, w 1954 r. napisał skargę, informując o swoim bezpodstawnym aresztowaniu i skazaniu. Sowieci wypuścili go na wolność dopiero w 1957 r. Rok później jego prześladowca Mirosław Milewski był już w centrali MSW.
Burzyński śledził błyskotliwą karierę Milewskiego, aż w końcu (po odzyskaniu niepodległości w 1989 r.) poszedł ze swoją sprawą do prokuratury.

CHORA SPRAWA

Dlaczego Milewskiemu wytoczono proces tylko za sprawę najbardziej odległą - sprzed pół wieku? Akta tej sprawy - w przeciwieństwie do późniejszych - zachowały się. Znaleźli się świadkowie, którzy chcieli zeznawać. Może tych dokumentów nie zdążono zniszczyć? Może uznano, że nie są takie ważne, bo kto będzie sięgał 50 lat wstecz, kiedy główne funkcje Milewski pełnił w latach 80.? A może po prostu najwygodniej było sądzić Milewskiego za wsadzenie za kraty żołnierza AK, niż za późniejszą działalność generała MSW?
Mimo to sprawa między byłym bezpieczniakiem Milewskim a byłym AK-owcem Burzyńskim w III RP ciągnie się już kilkanaście lat. Z czego to wynika? Między innymi z tego, że oskarżony nie przychodził na rozprawy. Jego adwokat tłumaczył to chorobą wieńcową swojego klienta. Czasem nie pojawiał się również adwokat, też tłumacząc to chorobą. Chorował również ławnik. Kilka lat temu proces Milewskiego był już bliski zakończenia, ale musiał rozpocząć się od nowa. Sąd uznał argumentację obrońcy generała, że między rozprawami była zbyt długa przerwa. W takich sytuacjach na ogół jednak prokurator i obrońcy dogadują się, i sprawy są kontynuowane.
Czy tak samo przebiegałyby inne sprawy, w które był zamieszany Milewski? Z pewnością tak. Może ciągnęłyby się jeszcze dłużej albo w ogóle nie rozpoczęłyby się? Ze względu na przedawnienie, zły stan zdrowia, polityczną nagonkę. Powody można mnożyć. Wobec zniszczenia większości akt z okresu późniejszej działalności generała Mirosława Milewskiego, wątpliwe jest, abyśmy dowiedzieli się, jaką faktycznie rolę pełnił on w kierowniczym aparacie MSW i w jakich sprawach uczestniczył.

TADEUSZ M. PŁUŻAŃSKI

Publicystyka Tadeusza M. Płużańskiego na ASME.

Traktat Akcesyjny sprzeczny z Konstytucją RP - Janusz Baczyński Wysłane poniedziałek, 17, marca 2008 przez Janusz Baczyński

Właśnie wysłałem do Prezydenta RP, Premiera, Marszałków Sejmu i Senatu, Prezesa Sądu Najwyższego i Rzecznika Praw Obywatelski następujący mejl.

Szanowni PT Panowie,

wzywam każdego z Panów z osobna do niezwłocznego złożenia wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, aby ten wypowiedział się na temat fundamentalnej niezgodności Traktatu Akcesyjnego, zwanego też Nicejskim, z Konstytucją RP. Niezgodność ta dotyczy tego, że Konstytucja RP określa, że jest najwyższym prawem w Polsce, natomiast Traktat Akcesyjny zakłada wyższość prawa wspólnotowego nad prawem państw członkowskich (czyli także nad Konstytucją RP).

Co ważne, sama zasada wyższości prawa wspólnotowego nie jest zapisana wprost w traktatach, tylko wynika "z charakteru prawa wspólnotowego" i poparta jest orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) począwszy od 1964 r. Przypominam, że od wyroków ETS Polska nie może się odwoływać.

Traktat Lizboński przypomina o tej zasadzie w Deklaracji nr 17:

"Konferencja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Traktaty i prawo przyjęte przez Unię na podstawie Traktatów mają pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich na warunkach ustanowionych przez wspomniane orzecznictwo".

Dodatkowo ta sama deklaracja objaśnia, żeby nie było wątpliwości: "Ponadto Konferencja postanowiła, że do niniejszego Aktu końcowego Konferencji zostanie załączona opinia Służby Prawnej Rady dotycząca pierwszeństwa, w wersji zawartej w dokumencie 11197/07 (JUR 260):

»Opinia Służby Prawnej Rady z dnia 22 czerwca 2007 r.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że pierwszeństwo prawa wspólnotowego stanowi podstawową zasadę tego prawa. Według Trybunału zasada ta jest nieodłącznie związana ze szczególną naturą Wspólnoty Europejskiej. Kiedy wydawany był pierwszy wyrok zapoczątkowujący to obecnie już utrwalone orzecznictwo (wyrok z dnia 15 lipca 1964 r. w sprawie 6/64, Costa przeciwko ENEL), w Traktacie nie było żadnej wzmianki o zasadzie pierwszeństwa. Sytuacja ta do dziś nie uległa zmianie. Fakt, że zasada pierwszeństwa nie zostanie włączona do przyszłego Traktatu, w żaden sposób nie narusza samej zasady ani obowiązującego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości«".

Efektem wyższości prawa unijnego był problem z ekstradycjami polskich obywateli, których Konstytucja zabraniała, a Traktat Akcesyjny wymagał bezwzględnie ekstradycji na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania. Sejm zniósł sprzeczność między tymi prawami, zmieniając Konstytucję. Ta sprzeczność jednak nie znikła, ale że nie niosła praktycznych skutków, to tej kwestii nikt nie podnosił. Po przyjęciu Traktatu Reformującego skutki będą i to, jak wynika z dotychczasowej tendencji, bardzo niekorzystne dla Polski - w postaci ostatecznego potwierdzenia wyższości prawa europejskiego nad Konstytucją RP.

W tej dramatycznej sytuacji apeluję do wszystkich osób uprawnionych, aby jak najszybciej złożyli wniosek do Trybunału Konstytucyjnego, aby ten nakazał usunąć fundamentalną sprzeczność między TA a Konstytucją RP.

Oczywiście Sejm nie ma prawa zmienić TA, więc aby usunąć sprzeczność, należy albo zmienić Konstytucję RP albo wezwać partnerów do rozmów na temat rozwiązania traktatu lub jego poprawienia tak, aby uznał niższość prawa europejskiego względem Konstytucji RP.

Z poważaniem
Janusz Baczyński

Czy Edgar "Peron" przerżnie wybory? Wysłane sobota, 15, marca 2008 przez Krzysztof Pawlak

Komu chce się schylić po leżący na jego drodze grosz? Ten, który jest syty i zadowolony z życia raczej nie będzie się fatygował. Przystanie ten, któremu jest źle i czuje rozgoryczenie do świata.

Platforma Obywatelska nie umie skonsumować sukcesu odniesionego w zeszłorocznych, przyspieszonych wyborach. Okazało się, że szumie nagłaśniane plany poprawy życia obywateli m.in. dzięki obniżce podatków przy jednoczesnych dodatkowych z powodu koniunktury wpływach do państwowej kiesy zwanej budżetem, nie mogą doznać realizacji - jak zwykle "z powodów obiektywnych". Obiektywną na pewno zaś nie można określić opozycji, w postaci głównego sparringpartnera Prawa i Sprawiedliwości, od dawna już bliźniaczo podobnego do PO, zgodnie zresztą z ugruntowaną w tym "prawicawym" ugrupowaniu tradycją genetyczną. W sytuacji bez wyjścia (bo pieniędzy dla kolejnych, zgłaszających się z żądaniami płacowymi, grup zawodowych z domeny zatrudnienia na państwowych stołkach - nie ma i nie będzie, trzeba po prostu dodrukować; inflacja jest już wyraźnie zauważalna dla nawet najbardziej ciężko kojarzącego obserwatora życia gospodarczego) od tysiącleci ludzkość stosowała najprostszą metodę: wskazania wroga zastępczego.
Rozwijająca się z siłą tropikalnej (w końcu - jest wymarzone przez ekonazistów ocieplenie globalne, trzeba przestawiać leksykon na bardziej zbliżony do strefy tropików, jakie niedługo będą naszym udziałem) burzy "debata" nad sposobem przypieczętowania Anszlussu Polski przez UE, zarządzonego w czasach rządów PiS, podpisanego jednocześnie przez najwyższego prominenta wywodzącego się z tej partii - Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, jak i urzędującego już z ramienia PO premiera Donalda Tuska, dostarcza doskonałej okazji i pretekstu dla obozu eurofederastycznie nastawionych "patriotów unijnych". Nagłaśniane od kilku tygodni "sondasze" promujące Platformę w stylu znanym już z czasu poprzedniej kampanii wyborczej AD 2005, kiedy to niemal wszystkie "klany socjometryczne" przestrzeliły wyniki spodziewanego zwycięzcy o kilkanaście procent, a faktycznym liderem okazało się PiS, dają znak o przygotowanej i rozwijającej się na naszych oczach ofensywie propagandowej. "Oczywiście oczywiste" osłabienie pozycji lewicy patriotycznej, czyli Prawa i Sprawiedliwości powoduje zwiększone łaknienie u liderów PO oraz chęć natychmiastowej konsumpcji. Gdy dodamy do tego coraz bardziej możliwy rozłam w obozie "solidaryzmu społecznego", spowodowany uzmysłowieniem sobie przez część posłów i posłanek "patridiotycznych" najbardziej prawdopodobnej reakcji ich rozeźlonych wyborców w następnym głosowaniu na przedstawicieli narodu - krach w środowisku państwowo opłacanych patriotów z sercem po lewej stronie jest bardzo prawdopodobny. Takiego scenariusza trudno, by nie wykorzystała bliźniaczo podobna konkurencja do - tym razem już opłacanych przez kasjerów z Brukseli - apanaży. Sytuacja, w której mogłaby mieć konstytucyjną większość i bez problemu oddalać weto prezydenckie jest widokiem tak kuszącym...

...że nawet kreowany od kilku tygodni przez usłużne merdia na czołowego frontmena i "silnego człowieka" Edgar Gosiewski, osławiony jednak z powodu zamiłowania raczej do rozwoju infrastruktury peryferyjnych przystanków kolejowych, nie stanowi bardziej niebezpiecznego niebezpieczeństwa, z jakim stanie się zmierzyć Populistom i Socjalistom...

Krzysztof Pawlak

Jarosław Kaczyński oszukany - Janusz Baczyński Wysłane sobota, 15, marca 2008 przez Janusz Baczyński

Jarosław Kaczyński przeprowadził rozmowę z o. Rydzykiem na antenie Radia Maryja. Można ją odsłuchać na witrynie Radia Maryja

Z tej rozmowy jasno wynika, że Jarosław Kaczyński dał się oszukać w czasie negocjacji i tkwi w błędzie do dziś! (Formalnie to negocjacje prowadził prezydent, ale wszyscy wiemy jak było faktycznie). Proszę posłuchać, Jarosław Kaczyński mówi, że w czasie negocjacji uzyskał usunięcie z traktatu zasady wyższości prawa unijnego nad prawem krajowym. Rzeczywiście w samym Traktacie Reformującym tej zasady nie ma zawartej wprost (być może była w projekcie i JK wynegocjował jej usunięcie), sęk w tym, że usunięcie jawnego zapisu nie oznacza że prawo unijne stało się niższe od prawa krajowego. Oto co pisze p. Piotr Radecki na stronie http://prawica.net/node/10888

[...] deklaracja nr 17 Traktatu lizbońskiego wyraźnie stwierdza [...]
“Konferencja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Traktaty i prawo przyjęte przez Unię na podstawie Traktatów mają pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich na warunkach ustanowionych przez wspomniane orzecznictwo”

I dodatkowo ta sama deklaracja objaśnia, żeby nie było wątpliwości: “Ponadto Konferencja postanowiła, że do niniejszego Aktu końcowego Konferencji zostanie załączona opinia Służby Prawnej Rady dotycząca pierwszeństwa, w wersji zawartej w dokumencie 11197/07 (JUR 260):

„Opinia Służby Prawnej Rady z dnia 22 czerwca 2007 r.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że pierwszeństwo prawa wspólnotowego stanowi podstawową zasadę tego prawa. Według Trybunału zasada ta jest nieodłącznie związana ze szczególną naturą Wspólnoty Europejskiej. Kiedy wydawany był pierwszy wyrok zapoczątkowujący to obecnie już utrwalone orzecznictwo (wyrok z dnia 15 lipca 1964 r. w sprawie 6/64, Costa przeciwko ENEL(1) , w Traktacie nie było żadnej wzmianki o zasadzie pierwszeństwa. Sytuacja ta do dziś nie uległa zmianie. Fakt, że zasada pierwszeństwa nie zostanie włączona do przyszłego Traktatu, w żaden sposób nie narusza samej zasady ani obowiązującego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

wynika (…), [że] prawu utworzonemu na podstawie traktatu, pochodzącemu z niezależnego źródła, nie można, ze względu na jego wynikającą stąd szczególną naturę, przeciwstawiać w postępowaniu sądowym jakiegokolwiek wewnętrznego aktu prawnego, gdyż oznaczałoby to utratę przez to prawo charakteru wspólnotowego i zakwestionowanie samych podstaw prawnych Wspólnoty.”

link: http://eur-lex.europa.eu/pl/treaties/dat/12007L/htm/C2007306PL.01025602.htm

–-----

Donośność naszej witryny Antysocjalistycznego Mazowsza - wpływ na zachowanie się przedstawicieli partii parlamentarnych Wysłane sobota, 15, marca 2008 przez Krzysztof Pawlak

Jako pierwsi wyemitowaliśmy nagranie z manifestacji Unii Polityki Realnej z dn. 12.03.2008 w okolicy budynku Sejmu RP w sprawie trybu referendalnego przyjęcia lub odrzucenia tzw. Traktatu Lizbońskiego, czyli tak naprawdę - konstytucji "Unii Europejskiej". Nasze nagranie, z którego emisją specjalnie opóźnioną czekaliśmy do wydania serwisu informacyjnego "Wiadomości" TVP Programu I i czasem emisji od godz. 19.40 12.03.2008, obejrzało w czasie dwóch dni kilkadziesiąt tysięcy widzów mających dostęp do internetowych łączy, i jak spodziewaliśmy się - przyniosło to efekty podobne jak w poprzednich latach, kiedy nasza witryna inicjowała różne kampanie czy popularyzowała działania warszawskich struktur UPR - choć tym razem efekt jest znacznie większy: oto na witrynie stacji telewizyjnej TVN24, czołowego merdialnego kanału dystrybucji "poprawnych politycznie" wiadomości przesyłanych przez ośrodek "razwiedki", jak określa ów kanał dystrybucji informacji nasz stały współpracownik Stanisław Michalkiewicz, wynik wewnętrznej sondy odbiorców ichniejszej papki merdialnej odbiegł od wcześniej spodziewanych przez redaktorów tego serwisu wyników - w godzinach nocnych przed północą 14.03.2008 przeciwnicy ratyfikacji tzw. Traktatu Lizbońskiego osiągnęli przewagę nad jego zwolennikami w proporcji 52 : 37, co ilustruje zrzut ekranowy z tych godzin: