października 22, 2003 - października 29, 2003

URZĘDOWE MIJANIE SIĘ Z PRAWDĄ - artykuł Antoniego Zambrowskiego Wysłane poniedziałek, 27, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Były ambasador RP w Moskwie Stanisław Ciosek zjawił się w 14 X 2003 r. w porannym programie TVP 1 "Woronicza 17", by w imię odwiecznej przyjaźni polsko-radzieckiej stwierdzić ewidentną nieprawdę o widocznej poprawie sytuacji politycznej w Czeczenii. Jak rozumiem, tę poprawę miała spowodować tragifarsa z wyborami prezydenckimi w tym kraju, odtrąbionymi przez Kreml jako sukces w drodze do stabilizacji i demokracji. Tymczasem - jak stwierdziły to międzynarodowe organizacje broniące praw człowieka - odbyły się one w warunkach wojennego terroru oraz wyborczych manipulacji Kremla, usuwającego przy pomocy różnych chwytów co groźniejszych konkurentów wyborczych Achmada Kadyrowa. Kreml ogłosił z tryumfem, że w wyborach udział wzięło ponad 80% wyborców, co trąci zwyczajną propagandowa lipą. W czasach, gdy tow. S. Ciosek był czołowym działaczem PZPR, urzędowa frekwencja wyborcza w PRL sięgała jeszcze wyżej - do 99,5% ogółu wyborców. Ale koledzy pracujący w komisji wyborczej opowiadali mi w zaufaniu, że w rzeczywistości wyniki były znacznie niższe. Wobec tego meldowali oni faktyczną frekwencję oraz wyniki wyborcze poszczególnych kandydatów przez telefon swej zwierzchności z SB i PZPR, zaś do sprawozdania wpisywali pod ich dyktando urzędową lipę o 99,5%. Podejrzewam w oparciu o doniesienia zagranicznych dziennikarzy, że podobnie było obecnie w Groznym i innych miejscowościach Czeczenii. Odpowiadają prawdzie jedynie informacje o masowym udziale w głosowaniu rosyjskich żołnierzy i oficerów. Propagandowe zaś dane o masowym udziale w wyborach Czeczenów są wzięte z sufitu. To po pierwsze.
Po drugie, znajomość najnowszych dziejów PRL powinna była podpowiedzieć min. S. Cioskowi myśl, iż "prezydent" Achmad Kadyrow ma w obliczu samowoli rosyjskich generałów tyleż do powiedzenia w Czeczenii, co tow. Bolesław Bierut oraz tow. Władysław Gomułka w Polsce w dobie gen. Iwana Sierowa. Jak wiemy, aresztował on bez uzgodnienia z kierownictwem PPR nawet ekspremiera Wincentego Witosa. Rosyjska soldateska zatrzymuje i morduje Czeczenów, nie pytając nawet Kadyrowa o zdanie.
Niestety, za rządów Leszka Millera mówienie głupstw godzących w interes Francji powoduje dymisję urzędnika ministerialnego, natomiast wypowiadanie takich głupstw o położeniu w Czeczenii żadnych przykrych następstw nie wywoła. A szkoda.

Antoni Zambrowski

Biuro zamiast katedry - artykuł prof. Michała Wojciechowskiego Wysłane poniedziałek, 27, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Ksiądz Janusz Pasierb napisał kiedyś esej "Katedra Europa". Patriarcha Konstantynopola Bartłomiej zarzucił Europie, że nie jest katedrą, lecz fabryką. Tymczasem Europa staje się biurem.

W dyskusjach o Unii Europejskiej poruszamy się stale na dwóch niespójnych płaszczyznach. Istnieją bowiem dwie Europy, obie w jakiś sposób realne: wspólnota ducha i wartości oraz zbiurokratyzowana organizacja. Która zwycięży? Dlatego spory o przynależność do UE i o jej kształt są istotne - począwszy od kwestii preambuły do konstytucji europejskiej.

Europa ducha
Kultura europejska jest zjawiskiem wielowątkowym: składają się na nią cztery główne czynniki: religia i moralność w formie zapoczątkowanej w judaizmie i upowszechnionej przez chrześcijaństwo; intelektualny i artystyczny dorobek starożytnej Grecji; rzymski ład prawny i ekspansywność; więzi narodowe i społeczne zbudowane na osnowie tradycji ludów niegdyś barbarzyńskich. Żadnego z tych elementów nie da się wykreślić dekretem.
Ta bogata kultura staje się dziś światową, zapewne dlatego, że jako jedyna jest tak złożona i odznacza się zdolnością do asymilacji nowych wątków z innych kultur (na przykład w dwudziestym wieku wchłonęła sztukę i muzykę Czarnej Afryki oraz elementy duchowości hinduskiej, jakkolwiek by to oceniać). Wysoko ceniąc wolność, z założenia pozwala na wewnętrzne zróżnicowanie. Przewaga materialna jest raczej skutkiem niż przyczyną europejskiego bogactwa kulturowego.
O takiej właśnie elitarnej Europie myślą intelektualiści (nawet jeśli "polityczna poprawność" powstrzymuje ich od powiedzenia tego wprost). Na więzi religijnej, moralnej i kulturalnej bazowali też politycy, którzy w latach powojennych w jednoczeniu się Europy dostrzegli lekarstwo na straszliwe wstrząsy wynikłe z zalewu ideologii komunistycznej i hitlerowskiej, wrogich istocie tradycji europejskiej. Jedność była bowiem dla nich czymś słusznym w sferze wartości, a nie tylko praktycznym. Natomiast w sferze skutków praktycznych zapobieżenie wojnom stanowiło zadanie naczelne; niewątpliwa była też korzyść z powstania dużego wolnego rynku.
O takiej też Europie ducha i kultury mówi rzecz jasna Kościół katolicki, pomny na jej chrześcijański fundament i wspólny - choć zaniedbany - system wartości; dla chrześcijan jednoczenie Europy jest powiązane z dążeniem do pokoju i bliskości między chrześcijanami, tak w Europie, jak na świecie. To właśnie Kościół jako pierwszy i zresztą jedyny stworzył na pewnej płaszczyźnie trwałą wspólnotę ponadnarodową i dawno już postulował zbliżenie polityczne krajów chrześcijańskich w Europie. W średniowieczu chwilami wydawało się ono bliskie.

W okowach biurokracji
Formą organizacyjną jednoczenia się Europy jest jednak Unia Europejska. Ma ona swój aparat władzy, swoje urzędy i pieniądze. Sama tylko Komisja Europejska liczy dwadzieścia tysięcy pracowników i dysponuje budżetem ponad stu miliardów euro (łącznie z wydatkami na rolnictwo). Do tego dochodzą inne instancje i pilnie realizujące unijne dyrektywy władze krajowe. Ważniejszy jest jednak zasięg władzy prawodawczej Unii. W pewnych dziedzinach ma ona wyłączność, w innych prawa unijne górują nad krajowymi. O stopniu unifikacji świadczy na przykład decyzja, że nakaz aresztowania przy wszystkich istotniejszych zarzutach musi być wykonany w każdym kraju członkowskim.
Oficjalnie Unia Europejska jest oczywiście związkiem państw i nie zamierza tego zmieniać. Jak jednak będzie w przyszłości? Jak dalece państwo poddane prawodawstwu, o którym samo nie decyduje, jest faktycznie państwem? Sieć władz i urzędów unijnych niewątpliwie przejęła część kompetencji państw. W połączeniu z projektami zniesienia prawa weta państw członkowskich oraz pozbawienia części z nich głosu w Komisji Europejskiej rodzą się uzasadnione obawy co do suwerenności i samostanowienia krajów Europy, a więc i wolności ich obywateli. Mogą być poddani prawu, którego nie chcą, oraz dominacji silniejszych sąsiadów, czy to politycznej, czy gospodarczej, czy ideologicznej. Projekt konstytucji europejskiej znacznie redukuje prawa państw członkowskich, a jednocześnie pozbawia je prawa opuszczenia UE na mocy własnej decyzji.
Dalsze zastrzeżenia są natury bardziej praktycznej. Czy rozbudowana administracja przyszłej Europy będzie wydolna? I czy umożliwi rozwój gospodarczy? Gospodarka jest w ponad trzech czwartych regulowana prawem unijnym. O ile w pewnych dziedzinach zastąpiło ono uciążliwe przepisy lokalne, o tyle w wielu innych od lat osiemdziesiątych powoduje stałe zwiększanie kosztów obrotu gospodarczego. W swoich początkach jednoczące się kraje Europy otworzyły wielki ponadnarodowy rynek - dziś tłumi go przeregulowanie przez wagony przepisów.
Obecny system oprócz kosztów bezpośrednich w postaci utrzymywania biurokracji dużo kosztuje pośrednio, gdyż rozbudowany system ograniczeń prawnych oraz wysokie podatki nie pozwalają na wzrost gospodarczy, w krajach Unii niewielki, sporo niższy niż w USA i na Dalekim Wschodzie. Naprawianie tych szkód przez dopłaty i ulgi niewiele daje. Zauważmy, że rządy biurokracji wyzyskującej przedsiębiorców i pracowników przypomina to, co zwiemy socjalizmem realnym i ma takie same skutki: ograniczenie wolności i opóźnienie gospodarki. Towarzyszą temu obietnice socjalne, pomagające w walce wyborczej. Unia ulega zatem ideologii lewicowej.
Taki ustrój Europy jest oczywiście konsekwencją ustroju biurokratycznego państw składowych, tu i tam rządzi faktycznie klasa urzędniczo- polityczna. Nie jest to już kapitalizm, ponieważ przedsiębiorcy są petentami w sprawach koncesji, podatków i zezwoleń na budowę. Nie jest to demokracja, gdyż "lud" może jedynie raz na cztery lata wybrać część funkcjonariuszy państwa spośród osób zaproponowanych przez szefostwo dużych partii politycznych. Tylko częściowo jest to państwo prawne, gdyż prawo wciąż się zmienia, jest zawiłe, zbyt rozrośnięte i nieraz z konieczności obchodzone.
O duchu biurokratycznym świadczy też bieżące funkcjonowanie organów unijnych i treści przepisów. Widzą to na co dzień mieszkańcy Zachodu, ale my także, przez pryzmat procesu przyjmowania do Unii czy daremnych starań o unijne fundusze, w teorii przyznawane, w praktyce blokowane przez wymogi co do wniosków, rozliczeń etc. Bardzo zawiłe są drogi dostępu do funduszy naukowych, kulturalnych, ekologicznych i tylko naiwni intelektualiści mogą myśleć, że działania Unii w tych dziedzinach przyniosą jakieś większe korzyści.
Przypomnę drobiazg: okazało się, że w myśl przepisów europejskich góralom nie będzie wolno robić oscypków - ale mało kto zauważył, iż ponadnarodowa organizacja nie powinna regulować pod przymusem sposobów produkcji serka. Sukces w pertraktacjach na ten temat jest niepoważny. A w rolnictwie mamy w ogóle ścisłą kontrolę, choćby przez wygórowane normy, "paszporty" dla zwierząt i kwoty mleczne, a nawet instrukcję na temat jaj kaczych.
Przykładami tego rodzaju można wypełnić wiele stron. Prasa donosiła, że z powodu nie włączenia do umów czy ustaw polskich artykułów medycznych (innych niż leki) oraz lekarstw dla zwierząt, po wejściu do Unii nie będą one mogły być produkowane. To znaczy, że pomyłka bądź sabotaż przy negocjacjach ma uderzyć w dziesiątki tysięcy ludzi wprost, a w miliony pośrednio (wzrost cen). I w tej sprawie wolno nam było pertraktować, co ilustruje znaną zasadę, że socjalizm bohatersko rozwiązuje problemy, w innych ustrojach nieznane.
Biurokratyczny charakter miały same negocjacje. Warunkiem decyzji było załatwienie tysięcy drobnych spraw, czego skutkiem jest podleganie prawom unijnym bez wpływu na ich kształtowanie. Normalna kolejność powinna być odwrotna: podejmuje się decyzję polityczną, a następnie dopracowuje szczegóły. W przeszłości tylko tak tworzyły się większe organizmy polityczne, nawet Unia w swej początkowej postaci. Tymczasem unijna choroba biurokratyczna spowodowała, że traktat akcesyjny liczy kilka tysięcy stron druku!
Niektórzy powiadają, że mamy do wyboru biurokrację unijną i rodzimą, która jest gorsza, bardziej skorumpowana, mniej kompetentna, szkodliwsza dla gospodarki. Może się jednak zdarzyć, że w życie będą skuteczniej wprowadzane warunki przynależności korzystne dla UE i dla biurokratów, a mniej gorliwie te, które przynoszą ulgę obywatelom Polski.

Jakie korzenie
Część wypowiedzi przychylnych Unii polityków oraz oczywiście ludzi Kościoła z papieżem na czele oświetla jednoczenie się Europy od strony zasad. Podkreśla się cywilizacyjne racje jedności Europy. Nie sposób jednak twierdzić, jak niektórzy proeuropejscy kaznodzieje, że świat jest takim, jakim być powinien: że skoro Europa ma wspólne podstawy duchowe i powinna jednoczyć się na ich podstawie, to tym samym tak będzie.
Praktyka temu przeczy, gdyż oficjalne działania unijne nie mają takiego charakteru. Władze UE nie dążą do wydobycia chrześcijańskiego i moralnego fundamentu Europy - raczej przeciwnie. Widać tendencję do nadania Unii charakteru laickiego, co wyraża się także we wrogich chrześcijańskim zasadom ustaleniach prawnych w dziedzinach takich jak aborcja czy etyka płciowa, w limitowaniu dostępu chrześcijaństwa do mediów publicznych i szkoły.
Zamiar pominięcia wzmianki o Bogu i chrześcijaństwie w konstytucji europejskiej wskazuje, że nurt laicki chciałby uczynić z UE swoje narzędzie. Ma nadzieję uczynić zasadą apostazję Europy, o której mówił Jana Paweł II. Jego adhortacja Ecclesia in Europa i późniejsze wezwania, by nie zaprzepaścić chrześcijańskiego dziedzictwa Europy i umieścić w jej traktacie konstytucyjnym odniesienie do chrześcijaństwa, dowodzą, że popiera on jednoczenie się Europy, ale zarazem ostrzega przed niebezpieczeństwami. Można tu śmiało powtórzyć za encykliką Jana XXIII Mater et magistra, że chęć zbudowania trwałego ładu społecznego bez oparcia go na Bogu jest znamiennym dla obecnej epoki głupstwem (IV.1, łac. stultitia).
Odwoływanie się do samych korzeni grecko- rzymskich z wyjściowego projektu konstytucji było za ubogie i dowodziło historycznej ignorancji. Primo, cywilizacja antyczna była wysoce religijna i się dobrowolnie schrystianizowała! - na usta cisną się też słowa Plutarcha, że łatwiej zbudować miasto w powietrzu niż państwo bez religii. Secundo, nasza percepcja antyku jest przefiltrowana przez etykę chrześcijańską: starożytność to także podboje, niewolnictwo, wyrzucanie na śmietnik noworodków. Dodanie ogólnikowej wzmianki o dziedzictwie religijnym też nie zadowala, gdyż dziedzictwo Europy jest konkretnie chrześcijańskie. Czemu słowa Bóg i Chrystus nie mogą przejść przez usta jej obecnych władz?
Gdyby ustrój Europy był wolnościowy i sprawiedliwy, za jaki chce uchodzić, chrześcijanie nie mieliby się czego obawiać. W ustroju biurokratycznym, przy niesłychanie rozbudowanym aparacie państwowym, zabezpieczenie praw wierzących i przypomnienie o wyższym niż zachcianki parlamentarzystów źródle zasad jest jednak konieczne. Znamy szereg przykładów prześladowań religijnych ze strony państw laickich i rzekomo neutralnych.
Odwołanie się do cywilizacji starożytnej też jest oczywiście uzasadnione, ale póki co pozostaje pustym słowem. W szkołach Europy coraz mniej mamy tradycji greckich i łacińskich. W Polsce szczególnie mało (tymczasem w liceum humanistycznym w Niemczech uczeń może mieć na maturze "Obronę Sokratesa" po grecku). Nawet na studiach teologicznych jest z tym marnie!
Jeśli chodzi o dalsze korzenie Europy, to barwna tożsamość rozmaitych jej narodów przedstawiana bywa jako utrudnienie dla jedności, a patrioci jako groźni nacjonaliści. Dalej: na miejsce krótkiego i jasnego prawa rzymskiego weszły w Europie sterty przepisów. Nieustannie, i to nieraz ze szkodą, adaptujemy się właśnie do unijnych wymogów biurokratycznych. Oficjalnie idziemy zatem do katedry, a faktycznie jak petenci do biura. I to wybiórczo, gdyż pod hasłem marszu do Unii wprowadza się restrykcje - natomiast nie zawsze korzysta się z wzorów godnych naśladowania.
Zauważmy też, że zaniedbano wiele konkretnych spraw, które sprzyjałyby zbliżeniu między krajami niezależnie od przepisów. Przykładem może być wysoka z powodu podatków cena paliw i tolerowanie zmowy linii lotniczych zawyżających ceny biletów. W Polsce także powolność działań, takich jak budowa autostrad czy demonopolizacja drogich telefonów, poczty i kolei.
Wbrew entuzjastom i przeciwnikom Unii Europejskiej okazuje się więc, że jej ocena nie jest prosta. Z poważnym zagrożeniem ze strony ustroju biurokratycznego, laicyzacji i ograniczenia suwerenności sąsiaduje szansa na trwałą, pokojową więź z Europą ducha i ojczyzn oraz jej budowanie w sojuszu z podobnie myślącymi Europejczykami, których jest niemało.

Pierwotnie artykuł ukazał się w dzienniku "Rzeczpospolita" z 25- 26 X 2003 r.

Polka potrafi - z pisanych naprędce notatek Wojciecha Godlewskiego Wysłane niedziela, 26, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Nie wiadomo jeszcze, czy będziemy mieli w UE komisarza od rolnictwa, czy lotnictwa, jedno, co wiadomo, to to, że najlepszym naszym kandydatem na to stanowisko jest pani profesor Hübner.

Wojciech Godlewski

CAS o podatku PIT w 2003: podatnicy zostali podzieleni na uprzywilejowanych i pozostających w "progresywnych progach" Wysłane sobota, 25, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

W przyszłorocznym podatku PIT zmiana zaszła radykalna: podzielono podatników na dwie kategorie, jedna zostaje w starym systemie progresywnym druga będzie płaciła podatek liniowy, 19-propcentowy. Jakie będzie saldo w grze między podatnikami i skarbem państwa - to trudno powiedzieć, sprawa jest otwarta. Zyskają ci, którym uda się przemknąć do kategorii podatników uprzywilejowanych - twierdzi ekspert Centrum im. Adama Smitha Krzysztof Dzierżawski. "Nie słyszałem, żeby to inwestorzy wpadli w popłoch w wyniku przyszłorocznych zapowiedzi budżetowych, jeśli już ktoś - to raczej spekulanci. Dla spekulantów walutowych każdy powód jest dobry, by grać na zmiany rynkowe". "Show must go on - gazety muszą o czymś pisać i będą kreować wydarzenie, nawet gdyby one nie zaistniały. Wrzawa medialna niekoniecznie musi być powiązana z ostatnimi wydarzeniami politycznymi, po prostu gazety lepiej się sprzedają..." - tak komentuje ostatnie głośne medialnie wahania kursów walutowych Krzysztof Dzierżawski z CAS-u.

Jest wreszcie sukces post(?)komunistów - zjednoczenie polskiego społeczeństwa wokół opinii o ich rządach! Wysłane piątek, 24, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Zapoznając się z tymi danymi, proszę pamiętać cały czas, że sukces ten został okupiony wieloletnią, wytężoną pracą KOLEKTYWNĄ, jak to jest w zwyczaju u tych miłośników ruchów totalitarnych, więc tym razem nie będziemy nikogo z kamraterii "socjaldemokratycznej" szczególnie wyróżniać, nawet jeśli do chwili obecnej rej jej szeregami wodzi towarzysz "stahlkanzelor" Mueller L. (pisownia europejska nazwiska), a do skoku na stanowisko I genseka szykuje się "miękki eurofederasta" "homokanzelor" Oleksy J. Znany także z minimalistycznych poglądów na rolę polskiego społeczeństwa w rozkwitłej "unijnym szczęściem" Zjednoczonej Europie.
Otóż według sondażowni TNS OBOP, która przygotowuje podobnie jak i inne grupki fascynatów nowożytnimi gusłami - strawę duchową dla mniejszych i większych bukmacherów obstawiających wyniki kabaretów politykierskich naszych scen aż 87% Polaków ma dość rządów post(?)komunistów w obecnej PRL-bis - i jest to wielki ich sukces, gdyż "tak złych notowań jeszcze gabinet SLD-UP nie miał. Podobnie wygląda ocena premiera Leszka Millera - 78% dezaprobaty, najwięcej od początku kadencji", o czym możemy przekonać się, zapoznając się z relacją z wróżb fusianych za pomocą np. serwisu Wirtualnej Polski z dn. 23.10.2003 r.
Jakby ktoś miał wątpliwości co do jakości odczynionych czarów-marów statystycznych, od razu sondażownia śpieszy z zapewnieniem, że konkurencja post(?)komunistyczna ma się całkiem dobrze, czyli obóz władzy "prounijnej" z tow. Olkiem "Disco" Kwaśniewskim na czele - ma coraz większe poparcie Wielkiego Manitou.
14% badanych twierdzi, że Leszek Miller dobrze wypełnia obowiązki premiera (w tym 1%, że "zdecydowanie dobrze"). Przed miesiącem ten wskaźnik wynosił 16%, a przed rokiem - 35%. Samego towarzysza I biurokratę PRL-bis nie lubie już – wg zapewnień szamanów z TNS OBOP: "78% ankietowanych - o 3% więcej niż we wrześniu i o 28% więcej niż w październiku ub.r".

Brawo, towarzysze!

Najazd Hunów - artykuł prof. Jerzego Przystawy Wysłane czwartek, 23, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

14 października, w dniu jaki odziedziczyliśmy po PRL-u, obecnie nazywanym Dniem Edukacji Narodowej, w porannej audycji telewizyjnej "Gość dnia" w TVP3, wystąpił niezwykle elegancki i kulturalny światowiec, który z niejednego pieca chleb jadł, do niedawna minister kultury, p. Andrzej Celiński. Młodym ludziom, niezorientowanym w panteonie politycznym III RP, przypomnieć wypada, że tak, jak kiedyś - kiedyś, p. Andrzej Celiński był sekretarzem Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" i sekretarzem Lecha Wałęsy, a zatem niejako drugą osobą w "Solidarności", tak dzisiaj jest wiceprzewodniczącym SLD, a więc też niejako drugą osobą tylko, że po Leszku Millerze. Mam wrażenie, że są to rekomendacje nie byle jakie, a w każdym razie wystarczające, żebyśmy jego opinie na temat rozwoju sytuacji politycznej potraktowali z uwagą i należnym respektem, nie tak jakby pochodziły od pierwszego z brzegu oszołoma, nie pojmującego sensu moralnego przełomu, jaki dokonał się przy tzw. okrągłym stole, a którego Andrzej Celiński jest personifikacją.
Pan Celiński nie mówił nic i nie był przepytywany na temat edukacji i nauczycieli - czego można by się w tym dniu spodziewać ﷓ wypowiadał się o sprawach bardziej zajmujących dziennikarzy i tworzoną przez nich tzw. opinię publiczną, na temat afery Rywina, kłopotów z policją i tzw. aferą starachowicką. Jednakże to, co mówił, stanowić powinno przedmiot refleksji i zadumy każdego nauczyciela i edukatora w Polsce. W powodzi błyskotliwych wypowiedzi tego wybitnego polityka wynotowałem trzy złote myśli, zasługujące na szczególną uwagę.
Pierwsza, to uwaga o szczęśliwym położeniu geopolitycznym Polski, której obecnie nikt nie zagraża. W przeciwnym bowiem wypadku, gdyby jakieś niebezpieczeństwo zewnętrzne nam groziło, to państwo polskie byłoby niezwykle łatwym łupem, albowiem struktury państwa są dzisiaj w rozkładzie i nie zdolne do obrony przed jakąkolwiek agresją zewnętrzną.
Druga, to myśl o politykach polskich, którzy znajdują się między młotem oczekiwań i dyspozycji partyjnych, a kowadłem opinii publicznej i społeczeństwa, oczekującego od nich zupełnie czegoś innego niż partie polityczne, do których należą. Nic więc dziwnego, że zgodnie z zasadą, iż "bliższa koszula ciału", nasi politycy nieodmiennie przedkładają interesy partyjne nad interes Polski.
Ukoronowaniem tych głębokich przemyśleń była malarska wręcz wizja Polski jako kraju najechanego przez Hunów, których jedynym celem jest grabież i łup. Grabią więc i łupią bez miłosierdzia. Kim są ci Hunowie, którzy najechali nasz kraj? Z wypowiedzi Andrzeja Celińskiego wynikało jednoznacznie, że są to miłościwie nam panujące partie polityczne, jak wolno się domyślać, nie wyłączając partii rządzącej, Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Gdzie, na tym malowniczym tle, znajduje się wiceprzewodniczący tej partii Andrzej Celiński, na jakim koniu jeździ i gdzie grasuje - możemy się tylko domyślać, bo tego, przez skromność, nam nie powiedział.
Te złote myśli pierwszoplanowego polityka III RP pragnę dedykować wszystkim polskim nauczycielom w dniu ich urzędowego święta, kiedy uczniowie mają labę, a wychowawcy czas na kontemplację radości z wykonywanego zawodu. Historia ludzkości nie zna bowiem takiego przykładu, żeby najeżdżający jakiś kraj Hunowie budowali w podbitym kraju oświatę i wychowanie, rozwijali naukę i kulturę. Wiemy np., jak I Rzeczpospolita została najechana przez Szwedów, ale mało kto wie i pamięta, że ofiarą najazdu padło szkolnictwo. Okazuje się, że w owych ciemnych wiekach szlachetczyzny w Polsce rozwinięte było na niespotykaną gdzie indziej skalę szkolnictwo, które bez wielkiej przesady można by nazwać powszechnym: była to ogarniająca cały kraj sieć szkół parafialnych. Ta sieć została zniszczona, szkoły splądrowane i popalone, nauczyciele wybici. Tej sieci już nigdy potem nie udało się odtworzyć. II Rzeczpospolita, którą tworzyli nie jacyś partyjni Hunowie, ale Polacy z krwi i kości, którzy ze wszystkich rzeczy najbardziej pragnęli mieć swoje suwerenne państwo, postawili edukację na pierwszym miejscu. Ustawa z 9 października 1923 roku (Dz. U.R.P. nr 116 z r. 1923, poz. 924, str. 1389) - właśnie minęła niezauważona przez nikogo 80. rocznica jej uchwalenia - przyznała nauczycielom i wychowawcom pierwsze miejsce w państwie. Czyniła to nie w sposób deklaratywny, drogą nadawania tytułów i odznaczeń bez pokrycia, ale poprzez regulacje dotyczące ich statusu materialnego i uposażenia: zrównywała uposażenie profesorów zwyczajnych z zarobkami wojewodów, ministerialnych dyrektorów departamentów czy Komendanta Głównego Policji; a nauczyciele szkół średnich mogli awansować do pensji pułkownika w wojsku czy nadinspektora w Policji Państwowej. Tak honorowana kadra wychowawców i nauczycieli wykształciła pokolenie ludzi pracujących dla kraju, a gdy trzeba było - potrafiących rzucić swoje życie "jak kamienie na szaniec" i przeciwstawić się Hunom, a nie podlizywać się im i wkupywać w ich łaski.
Koniec tamtego pokolenia jest końcem II Rzeczypospolitej. Hunowie, ci z Zachodu i ci ze Wschodu, wiedzieli, że aby ujarzmić Polskę trzeba zniszczyć pokolenie jej wychowawców i nauczycieli i tym się, w pierwszym rzędzie, zajmowali po najeździe i przez długie lata okupacji.
Każdy, komu nie obca była historia Polaków i polskiej inteligencji, miał prawo się spodziewać, że kiedy tylko pojawi się szansa na budowanie III Rzeczypospolitej, to zadaniem najwyższej rangi i wagi stanie się edukacja młodego pokolenia, pokolenia zdolnego sprostać wyzwaniom współczesności. Niestety, tak się nie stało. Nauczyciel, wychowawca, jak za komunizmu, pozostał pariasem bez przyszłości, a na reformę odziedziczonego po PRL-u systemu edukacyjnego czekać trzeba było równe 10 lat. Kto wie zresztą, czy nawet do takiej reformy by doszło, gdyby nie warunki stawiane przez Unię Europejską. Zapoczątkowano więc reformę edukacji. Dzisiaj, po kolejnych czterech latach, możemy śmiało powiedzieć, za Stefanem Kisielewskim, że "dyktatura ciemniaków" zaowocowała edukacyjną "reformą ciemniaków", szkoła jest, może w jeszcze większym stopniu niż poprzednio, areną walki uczniów z nauczycielami, a nauczyciele stanowią dziś najbardziej sfrustrowaną grupę zawodową. Zamiast poprawy warunków egzystencji nałożono na nich dodatkowe obowiązki, konieczność uzupełniania wykształcenia, dostosowania się do nowych wymagań programowych i wszystko to pod groźbą utraty pracy i zasilenia szeregów bezrobotnych.
Hunowie nie kształcą, Hunowie grabią i łupią. Od czasów Attylli zmieniły się techniki i metody grabieży. Dzisiaj nie pali się wiosek i miast, nie gwałci kobiet i nie wiesza na przydrożnych drzewach. Opisując pierwsze lata tego najazdu, książce napisanej w oparciu o materiały zgromadzone przez inspektora Najwyższej Izby Kontroli Michała Falzmanna, daliśmy tytuł "Via bank i FOZZ". Jednostkę rabunku nazwaliśmy tam „bagsikiem”, jeden bagsik to pół miliarda dolarów amerykańskich, bo tyle mniej więcej złupili z nas niezrzeszeni rabusie, Bagsik z Gąsiorowskim, i wywieźli do Izraela. Na tyle samo ocenia się dziś innego "woluntariusza", byłego szefa PZU, Wieczerzaka. Ale Bagsik, Gąsiorowski, Wieczerzak to, w gruncie rzeczy grabieżczy margines, zbójcy zaczajeni w ciemnej ulicy. Główne oddziały Hunów są gdzie indziej i to nie ich miał na myśli Andrzej Celiński. To już prędzej rabunek systemowy, zorganizowany na najwyższym szczeblu, taki jak FOZZ i pochodne FOZZ-u. Jeden bagsik to zaledwie pensja ok. pięciu milionów profesorów uniwersyteckich, to nie mniej niż pensje dziesięciu milionów nauczycieli. Dwa bagsiki, czyli cały miliard dolarów to tyle samo - co spalić całe miasto średniej wielkości. Za 100 tysięcy dolarów można bez kłopotu wybudować dom, więc za miliard zbuduje się 10 tysięcy, a więc całe miasto z kilkudziesięcioma tysiącami mieszkańców.
Hunowie dzisiaj nie palą i nie mordują, czasem tylko padnie gdzieś, na ulicy, przypadkowa ofiara. Jakiś generał policji, który nie w porę zorientował się kogo należy śledzić, jakiś prezes Najwyższej Izby Kontroli, który wepchnął nos gdzie nie trzeba, jakiś minister, który zabłądził i poszedł, gdzie nie powinien. Poza tym spokój, umiar i łagodność. Policja udaje, że łapie, prokuratorzy udają, że oskarżają, sędziowie udają, że sądzą. Dla rozrywki ogólnej mamy jeszcze nadzwyczajną sejmową komisję śledczą.
Czy jest sposób na Hunów, czy jest jakaś możliwość wyrwania się z ich łap? Jest na to bardzo prosty sposób: nazywa się ordynacja wyborcza z jednomandatowymi okręgami wyborczymi. Warto, żeby o tym przez chwilę pomyśleli nauczyciele w dniu ich oficjalnego święta. Warto, żeby informacje na ten temat przekazali uczniom i wychowankom. Jeśli dzisiaj nauczycielom samym brak odwagi cywilnej i obywatelskiej, żeby się o to upomnieć, to może młode pokolenie uczniów pójdzie w jakimś momencie po rozum do głowy i zażąda tego, czego nie potrafili wprowadzić ich rodzice i wychowawcy? Miejmy nadzieję, że stanie się to zanim będzie za późno.

Jerzy Przystawa

(komentarz na Dzień Edukacji Narodowej, wygłoszony na antenie Katolickiego Radia Rodzina, Rozgłośni Archidiecezji Wrocławskiej, 92 FM, 23 października 2003, o godz. 10.00)

Witryna Jednomandatowych Okręgów Wyborczych

TV-felieton Stanisława Michalkiewicza o poziomie antysemityzmu w środowisku znanej bulwarówki "Gazety Wyborczej" Wysłane czwartek, 23, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Świadek Adam Michnik wymówił straszne słowa, komentując swoje zachowanie temporum criminis, powiedział o sobie "zachowałem się jak idiota", co do czego zgadza się Stanisław Michalkiewicz, że to nie pierwszy i nie zapewne ostatni raz w historii życia tego osławionego "redaktora naczelnego".
Z historii łapówkarskiej afery "Michnik - Rywin - Miller" wyłaniającej się z zeznań przed sejmową Komisją Śledczą wyłania się obraz oburzenia redaktora naczelnego, który ten stan emocjonalny powziął dopiero w grudniu 2002 roku, kiedy zorientował się, że "okazja raz stracona została stracona na zawsze" i dlatego dopiero wtedy uruchomił swoje "dziennikarstwo śledcze". Nie tylko SM do takiego wniosku doszedł, ale identyczną tezę przedstawił Bronisław Wildstein, publicysta dziennika "Rzeczpospolita", który o antysemityzm nie może zostać posądzony, ale który został natychmiast posądzony przez bulwarówkę "Gazetę Wyborczą" kierowaną przez "redaktora naczelnego" o "mówienie tego samego, co mówi dziennik »Trybuna«", co zadziwia Stanisława Michalkiewicza swoim poziomem argumentacji.

Co, abonamencik się nie podoba? Panu ustrój się nie podoba? Wysłane środa, 22, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Ponownie mają wzrosnąć "opłaty abonamentowe", czyli mówiąc treściwie: podatek na elektroniczne partyjne media starego typu (Sieć nie jest jeszcze wprost obłożona daniną na np. utrzymywanie "publicznych witryn", płacimy na nie w ramach ogólnych obciążeń fiskalnych). Rzeczniczka osławionej KRRiTV, p. Dorota Jasłowska przyznała wprost, że podwyżka ma podłoże wynikające z biernego oporu społeczeństwa: "jest to związane z inflacją i poniekąd kłopotami ze ściągalnością abonamentu", co z sumiennością podał np. serwis Onet.pl z dn. 22.10.2003 r. Dalej się dowiadujemy, iż "miesięczna opłata za używanie odbiornika radiofonicznego wynosi obecnie 4,80 zł. Wzrośnie o 15 groszy. Roczna opłata podrożeje o 1.80 zł i wyniesie w 2004 r. 55,90 zł.
Za używanie zarówno odbiornika radiofonicznego jak i telewizyjnego miesięczna opłata wynosi obecnie 14,90 zł, a roczna 167,90 zł. Od nowego roku miesięczny abonament wyniesie 15,40 zł (50 groszy więcej niż obecnie), a roczny 173,90 zł (6 zł więcej).
W pierwszym półroczu tego roku wpływy z abonamentu radiowo- telewizyjnego były niższe o blisko 18 mln zł (o 2 proc.) w porównaniu z analogicznym okresem 2002 r. (...)".
Jak widać - nie są to sumy ani małe, ani specjalnie wielkie - ot, w sam raz, by zwolennicy ich istnienia mogli używać argumentacji "przecież to w skali roku...", co ma dość istotne znaczenie (wartościując je pozytywnie w intencji zwolenników) w sporze o uczciwe postawienie sprawy i przyznanie, że jest to podatek wyjątkowo obłudny - bo umożliwiający propagandę polityczną kolejnych ekip socjalistów pobożnych i bezbożnych wzajemnie się wspierających co kilka lat w nieustannej karuzeli stanowisk, lecz równie nieustannie finansowanych z pieniędzy podatników. Skandaliczne zachowanie się towarzysza ministra gospodarczego Hausnera w obecnym rządzie tow. Muellera L. (pisownia europejska nazwiska) podczas prezentacji swojego pomysłu "planu naprawy finansów państwa" zakładającego zlikwidowanie 65 (pisemnie: sześćdziesięciu pięciu) aż etatów biurokratycznych nie pozostawia (jakby ktokolwiek kiedykolwiek miał) żadnych wątpliwości co do zachowawczego albo raczej - postępowego charakteru kolejnej gry o rozbudowę i tak już olbrzymich rozmiarów kasty urzędniczej PRL-bis. Przy zanikającej skali poparcia w tzw. elektoracie dla post(?)komunistów oraz socjalistów z tzw. prawicy powiększenie liczby żyjących na koszt podatników darmozjadów biurowych jest jedynym ratunkiem na przyszłość dla "zeuropeizowanej socjaldemokracji". I jest zgodne z "tryndami" rodem ze Związku Socjalistycznych Republik Europejskich, jak konserwatywni liberałowie określają Unię Europejską.

A do wpojenia społeczeństwu przekonania, że "innej drogi nie ma" - potrzebny jest środek masowego rażenia. No i ktoś go musi finansowo utrzymywać.

Krzysztof Pawlak

Stanisław Michalkiewicz w Małopolsce - 8 i 9 XI 2003 r. Wysłane środa, 22, października 2003 przez Krzysztof Pawlak

Informujemy z przyjemnością, że w początku listopada mieszkańcy Brzeska, Bochni, Dąbrowy Tarnowskiej oraz Tuchowa będą mogli poobcować fizycznie z najlepszym współczesnym polskim publicystą politycznym - także m.in. felietonistą witryny ASME, p. Stanisławem Michalkiewiczem. Spotkania będą odbywały się przy okazji promocji książki "Targowica urządza się przy Napoleonie".

Sobota 8 listopada 2003

15.00 - Brzesko, Dom Kultury - spotkanie z mieszkańcami

17.00 - Bochnia, Dom Kultury (MDK) - spotkanie z mieszkańcami


Niedziela 9 listopada 2003

14.00 - Dąbrowa Tarnowska, Dom Kultury - spotkanie z mieszkańcami

16.00 - Tuchów, Dom Kultury - spotkanie z mieszkańcami

18.00 - Tarnów, Aula I Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie - spotkanie z mieszkańcami