| Towarzysz generał ze skazami - Tadeusz M. Płużański Wysłane czwartek, 18, lutego 2010 przez Krzysztof Pawlak |
O Wojciechu Jaruzelskim mówi się najczęściej w kontekście "zasług", czyli uratowania Polski (PRL) przed Sowietami, zwanego też jako stan wojenny, oraz koncesjonowanej umowy komuny z częścią opozycji, czyli "okrągłego stołu". Rzadziej kojarzony jest z masakrą robotników na Wybrzeżu w grudniu 1970 r., inwazją na Czechosłowację, antysemickimi czystkami w wojsku, zwalczaniem polskiego podziemia niepodległościowego zaraz po wojnie i pracą agenturalną jako TW "Wolski" dla zbrodniczej Informacji Wojskowej.Od początku swojego dorosłego żywota wyróżniał się zaangażowaniem politycznym, czyli służalczością wobec komunistów, co pozwoliło mu piąć się po szczeblach kariery wojskowo-partyjnej. Takiego nie wybielonego Jaruzelskiego oglądamy w filmie "Towarzysz generał" Grzegorza Brauna i Roberta Kaczmarka. A także takiego, który umożliwił zakotwiczenie komunistycznego establishmentu w nowym demokratycznym systemie, czego skutki odczuwamy do dziś.
ZDRAJCA, SPRZEDAWCZYK I KŁAMCAWładimir Bukowski (rosyjski pisarz i dysydent) mówi w filmie: Jaruzelski był sowieckim lokajem. Do tego Gontarczyk i Cenckiewicz - gdy widzi ich postępowiec, od razu przełącza na inny kanał.
Po emisji filmu rozpętała się histeria. Że dokument pokazuje Jaruzelskiego w zbyt negatywnym świetle. Że dobrano niewłaściwych historyków, że niektórzy byli wcześniej w PZPR (zmarły niedawno prof. Wieczorkiewicz i płk dr Lech Kowalski; w ustach postępowca taki zarzut brzmi to komicznie), a ci centrowi, uznawani przez lewicę, jak Andrzej Paczkowski, też wypowiadają się jakoś dziwnie, nie po linii. Prof. Paczkowski nie ma bowiem wątpliwości: - Jaruzelski należał do grona ludzi decydujących o antysemickich czystkach w wojsku czy hańbiącej inwazji na Czechosłowację.
Czyli film jest jednostronny. A czemu? Bo prawicowy, bo emitowany w PiS-owskiej telewizji ("argument" postępowego Wojciecha Mazowieckiego). W dzisiejszej Polsce tylko to, co lewicowe jest obiektywne, np. gdy Jaruzelski przedstawia swoją zakłamaną wersję wydarzeń. A w filmie towarzysz generał się nie wypowiada. Nie ma też jego popleczników. Gdzie zatem druga strona? Przecież można było zaprosić obrońców IW, donosicielstwa, apologetów stłumienia "Praskiej Wiosny", strzelania na robotników, antysemityzmu. Postępowiec powinien przerazić się tym ostatnim, ale w przypadku generała Jaruzelskiego - lepiej uciec od tematu.
Mówi Grzegorz Braun: - Przez 20 lat w mediach dominował głos generała Jaruzelskiego i usłużnych klakierów - często będących jego nominatami. Cieszę się, że dzięki inicjatywie i determinacji kolegi Roberta Kaczmarka choć raz mogli zabrać głos ludzie, dla których Jaruzelski nie jest "człowiekiem honoru". To, że Wojciech Jaruzelski - zdrajca, sprzedawczyk i notoryczny kłamca - publicznie przejawia niezadowolenie z naszej pracy, jest dla mnie najwyższym honorem. Dla mnie jest nie tylko sowieckim patriotą i sowieckim generałem w PRL, ale też człowiekiem, którego zdrada, zaprzaństwo i oportunizm posunięty do zbrodni zaważyły na życiu moim i milionów Polaków.
POSTĘP I CIEMNOGRÓDNajzabawniejsze jest to, że w filmie nie ma żadnych nowych informacji na temat Jaruzelskiego. Znane fakty zostały tylko zebrane i pokazane szerszej publiczności. Podstawą jest wydana kilka lat temu książka wspomnianego dr. Lecha Kowalskiego "Generał ze skazą". Zresztą "Towarzysz generał" był pokazywany już w grudniu ub. r. Wtedy histerii nie było, bo emitowała go niszowa TVP Historia (na zamówienie tego kanału film powstał). Film został przemilczany, podobnie zresztą jak wcześniejsza książka Kowalskiego. A teraz był program pierwszy telewizji publicznej - trzy miliony widzów. O, to już trzeba uważać. A jeszcze po "Wiadomościach" - w najlepszym czasie antenowym.
Obrońcy generała w prasie mogli liczyć oczywiście na wsparcie "Gazety Wyborczej", z niezastąpionym Pawłem Wrońskim, który napisał: "Generał odmówił udziału w dyskusji po filmie. Uznał, że jest nierzetelny. 43-letni Grzegorz Braun zasłynął przed kilkoma laty filmem »Plusy dodatnie, plusy ujemne« lustrującym Lecha Wałęsę. Filmowiec lustrował również m.in. hrabiego Wojciecha Dzieduszyckiego oraz Jana Miodka, z którym przegrał później proces o naruszenie dóbr. Teraz wziął na warsztat Wojciecha Jaruzelskiego". Na koniec Wroński zacytował w list Jaruzelskiego do dyrektora "Jedynki" TVP Wojciecha Hoflika: "Należy się spodziewać swoistego spektaklu, w którym wszyscy, a na pewno większość jego uczestników - w tym oczywiście osoba prowadząca debatę [Rafał Ziemkiewicz - TMP]- zademonstrują »mecz do jednej bramki«. W tej sytuacji wolę nie zabierać głosu".
Czyli mamy "złego lustratora" (bo przecież lustrator nie może być dobry) Brauna (jest on także filmowcem, bo przecież na tytuł reżysera z krwi i kości trzeba zasłużyć), i dobrego, "człowieka honoru" Jaruzelskiego.
Wbrew obaw Jaruzelskiego w studio po filmie dyskutowali: Wojciech Mazowiecki i Jacek Żakowski (siły postępu), oraz Łukasz Warzecha i Piotr Zaremba (ciemnogród).
WALKA Z "BANDAMI"A teraz czas wreszcie na fakty, o których Mazowiecki i Żakowski woleli nie dyskutować. Zacznijmy od 1943 r., kiedy Jaruzelski - wychowany w patriotycznej, inteligenckiej rodzinie polskich zesłańców - trafił do utworzonej przez komunistyczny Związek Patriotów Polskich pod egidą Sowietów Szkoły Oficerskiej w Riazaniu, gdzie był przeciętnym uczniem. Prymusem był kolega Jaruzelskiego, Florian Siwicki, późniejszy PRL-owski szef MON. Obu absolwentów Riazania połączyło potem wprowadzanie stanu wojennego.
Już po skierowaniu na front Jaruzelski, jako dowódca plutonu zwiadu 5. pułku piechoty braki sukcesów na polu walki zaczął nadrabiać zaangażowaniem politycznym, szybko i łatwo dostosowując się do nowych (komunistycznych) realiów.
Wojna z faszyzmem się kończy, ale Jaruzelski nadal walczy - jego szlak bojowy znaczą walki z bandami UPA, ale też innymi "bandami" - dużo groźniejszymi - tymi spod znaku NSZ i WiN. Przełożonym meldował o tych ostatnich: "Zadaniem bojówek terrorystycznych miała być bezkompromisowa walka z obecnym ustrojem demokratycznym oraz terroryzowanie i zabójstwa działaczy partii demokratycznych oraz UB i MO, rabowanie pieniędzy w instytucjach państwowych i spółdzielczych, rabowanie broni oraz prowadzenie wszelkimi możliwymi środkami walki i propagandy przeciw demokratycznej Państwowości Polskiej z jej przedstawicielami".
Jaruzelski walczy skutecznie. Nagrodą jest "zabezpieczanie" kampanii wyborczej do Sejmu w 1947 r. w garnizonie Piotrków Trybunalski. Znowu sukces. Komuniści wybory sfałszowali i Jaruzelski mógł informować centralę: "Same wybory przeszły zupełnie spokojnie, nie będąc zakłóconymi przez napady i ekscesy bandyckie. (...) Wszystkich schwytanych bandytów i zwolenników reakcyjnego podziemia, przekazano wraz z zdobytą bronią do Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa. (...) Organizacjom i bandytom została odebrana ostatnia możliwość wywołania poważniejszego chaosu i zamieszania w kraju". Znów nie chodziło o bandy ukraińskich nacjonalistów.
WZOREM DZIERŻYŃSKIEGOW marcu 1947 r. Jaruzelskiego, znów za "zasługi", skierowano do Centrum Wyszkolenia Piechoty (CWP) w Rembertowie, gdzie wyróżniał się przede wszystkim "pracą społeczną".
Cztery miesiące później wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, gdyż - jak później tłumaczył - był "wstrząśnięty niesprawiedliwością społeczną Polski okresu przedwrześniowego".
W 1948 r. Jaruzelski został (też za "zasługi") wykładowcą Wyższej Szkoły Piechoty, a rok później, jako szef wydziału w Oddziale Szkół i Kursów Sztabu Wojsk Lądowych, szkolił oficerów rezerwy. Swojemu przełożonemu, gen. Popławskiemu, meldował: "Mimo czujności, jaką wykazała Komisja Kwalifikacyjna przy naborze kandydatów do szkoły, kilku uczniów wykazuje wrogi stosunek do obecnej rzeczywistości w Polsce i Związku Radzieckiego. Zanotowano wrogie wypowiedzi ze strony niektórych uczniów pochodzących przeważnie ze środowiska inteligenckiego i drobnomieszczańskiego". Warto wspomnieć, że z takiego środowiska sam pochodził.
W 1950 r. znowu awansował - w Głównym Zarządzie Wyszkolenia Bojowego został szefem Wydziału Szkół i Kursów Oficerów Zawodowych. Z wyszkolenia politycznego zadawał podchorążym takie oto pytania:
"1. Dlaczego wychowując nowe kadry winniśmy wzorować się na doświadczeniach WKP(b),
2. Dlaczego żołnierze Odrodzonego Wojska Polskiego winni naśladować w służbie i życiu cywilnym takich bohaterów, jak: gen. Świerczewski, Buczek, Marchlewski, Dzierżyński, J. Dąbrowski,
3. Co wiecie o powstaniu Gwardii Ludowej,
4. Jak należy pracować na odcinku wysuwania i wychowywania kadr, jak nas uczy Generalissimus Stalin,
5. Omówić rolę Generalissimusa Stalina w organizowaniu zwycięstw Armii Czerwonej w II wojnie światowej,
6. Opisać wrogą działalność Caritas na tle wykrycia nadużyć we Wrocławiu,
7. Co wiecie o odchyleniu prawicowym Gomułki, Kliszki i Spychalskiego ujawnionym na III Plenum KC PZPR".
MIŁOŚĆ DO STALINAPo inspekcji w Oficerskiej Szkole Łączności Przewodowej w Sieradzu w marcu 1953 r. Jaruzelski był dumny z wyników swojej pracy: "Kadra oddana jest sprawie budownictwa socjalizmu i przyjaźni dla potężnej twierdzy pokoju ZSRR. W szkole w widoczny sposób wśród całego stanu osobowego wzrosło przywiązanie i zrozumienie roli PZPR oraz umocnienie miłości do WKP(b) i wodza postępowej ludzkości Generalissimusa Stalina".
A oto uwagi krytyczne, mające świadczyć o braku czujności ideologicznej wśród miejscowych towarzyszy, a z drugiej strony o czujności przyszłego prezydenta Polski.
Spostrzeżenie pierwsze: "Lista członków partii przepisana przez maszynistkę Komendanta Poligonu leżała porzucona na oknie. Ppor. Oświęcimski wychodząc pozostawił otwarte drzwi do swego pokoju, pozostawiając tym samym całą ewidencję partyjną niezabezpieczoną. Jeden z oficerów znalazł na ulicy miasta plan szkolenia partyjnego".
Spostrzeżenie drugie: "Drobnomieszczańskie klerykalne otoczenie Sieradza wywiera nacisk na oficerów i podchorążych Szkoły. Wyrazem tego nacisku jest wzięcie ślubu w kościele przez członka partii ppor. Utechta o czym przez dłuższy czas nikt w szkole nie wiedział. Praca w klubie w rzeczywistości nie istnieje. Urządza się w nim zabawy, sprzedaje się wódkę w dużych ilościach, wódkę sprzedaje się na co dzień, a często zdarza się, że oficerowie i to na poważnych stanowiskach grają w bilard o wódkę. Jak oświadczyła bufetowa, bywają tygodnie, podczas których sprzedaje się w bufecie kasyna ponad 40 litrów wódki".
Spostrzeżenie trzecie, najcelniejsze, ciekawe również ze względu na rodzinną przeszłość Jaruzelskiego: "Do egzekutywy POP Kursu Doskonalenia Podoficerów Zawodowych wybrano na zastępcę sekretarza kułaka Kozaka Franciszka. Okłamał partię referując swój życiorys, zamiast podanych 14 ha ma 16.80 ha i 15 świń. Został usunięty z szeregów partyjnych".
Swoje spostrzeżenia Jaruzelskie przekazywał nie tylko przełożonym, ale także Informacji Wojskowej.
CENIONY W MOSKWIEPo październiku 1956 r., gdy inni popadali w niełaskę, Jaruzelski piął się po szczeblach kariery. Najpierw został dowódcą 12. Dywizji Piechoty, co - w porównaniu z wcześniejszą funkcją wojskową dowódcy plutonu zwiadu - było nie lada awansem.
Lech Kowalski pisze: "Niszcząc innych i umiejętnie zawiązując koalicje, Jaruzelski szybko i stosunkowo sprawnie budował własny kadrowy układ".
Najważniejsze było to, że Jaruzelski był coraz bardziej ceniony w Moskwie. Poparcie Kremla uczyniło zeń wkrótce pierwszą osobę na szczytach komunistycznej władzy.
W 1960 r. Jaruzelski został szefem Głównego Zarządu Politycznego WP. Miał 37 lat i stopień generała dywizji. Funkcję pełnił do 1965 r., będąc jednocześnie posłem PRL-owskiego Sejmu.
W wytycznych dla podwładnych pisał: "Udział i rezultaty pracy oficerów nad kształtowaniem materialistycznego światopoglądu wśród podwładnych, a także wśród najbliższej rodziny (żona, dzieci) winny być uwzględniane również w opiniach służbowych. Wyjaśnić oficerom bezpartyjnym, że aktywne, uporczywe uprawianie praktyk religijnych [druga, po wódce, obsesja Jaruzelskiego - red.] jest sprzeczne z wymaganiami, jakie stawiamy oficerom Ludowego Wojska...".
W styczniu 1965 r. został szefem Sztabu Generalnego WP. Kowalski pisze, że był to precedens, gdyż Jaruzelski przeskoczył kilka szczebli w pionie operacyjnym wojska, a ponadto w GZP zajmował się zupełnie czymś innym, dlatego "należy domniemywać, iż była to typowo polityczna decyzja, która musiała wcześniej zostać zaaprobowana przez Moskwę".
JARUZELSKI W MARCUJaruzelski brał udział w przygotowaniach do marca 1968 r. i inwazji na Czechosłowację. Występował otwarcie przeciwko syjonistom, jako rzekomym sprawcom wydarzeń. O pałowaniu studentów mówił: "Nasza kadra występowała z pałkami jako aktyw partyjny - dobrze, że nie z bronią, czego wróg bardzo pragnął".
Szef ochrony Jaruzelskiego, płk Artur Gotówko, w rozmowie z Henrykiem Piecuchem w książce "Byłem gorylem Jaruzelskiego": "Jaruzelski miał niepodważalne zasługi w odżydzaniu armii". Czystek dokonywał wspólnie z głównym ich organizatorem, gen. Mieczysławem Moczarem, który razem z gen. Grzegorzem Korczyńskim wprowadzał go na partyjno-rządowe »salony« PRL, a których potem odsunął, podobnie jak innych, zagrażających mu dygnitarzy. Dotknęło to również I sekretarzy kom-partii - Jaruzelski, nie mając żadnych skrupułów, walnie przyczynił się potem do odsunięcia - po kolei - Gomułki, Gierka i Kani.
Gdy był już silny, najbardziej obawiał się ludzi, którzy mieli większe od niego poparcie w Moskwie. Otaczał się sługusami, ignorował niewiele znaczących.
Inwazję na Czechosłowację Jaruzelski uważał za wojskowy i polityczny sukces: "Doświadczenie wykazało, że pomoc ta była konieczna i przyszła w porę". Dziwnym trafem tych wszystkich faktów nie dostrzega od dawna Adam Michnik.
Za marcowe "zasługi" dla komunistycznej władzy (nie pierwsze w jego życiorysie), już w kwietniu 1968 r., został ministrem obrony narodowej. Kowalski: "Już jako I sekretarz KC PZPR spowodował usunięcie z wojska (...) 1400 oficerów LWP pochodzenia żydowskiego. Proces ten trwał aż do początków lat osiemdziesiątych".
Autor "Generała ze skazą" pisze dalej, że "postawienie na Jaruzelskiego było strzałem w przysłowiową dziesiątkę - wybór ten zadowalał Moskwę, pozyskiwał Gomułce czołowych antysemitów w obozie władzy, gwarantował dobre przyjęcie kandydata w środowisku wojska".
DWA GRUDNIEDysponujący przeszło czterystutysięczną armią szef MON, szczególnie przy oparciu systemu na resortach siłowych, miał ogromną władzę. W grudniu 1970 r. to właśnie Jaruzelski i szef MSW Kiszczak, oczywiście zgodnie z wytycznymi kierownictwa partyjno-rządowego, ustalali warunki użycia broni. Bez ich wiedzy i zgody nic w tej kwestii nie mogło się stać. Po masakrze Jaruzelski wydał rozkaz zabraniający dalszego używania broni palnej. Kowalski: "jak chciał, to potrafił i mógł przerwać rzeź - i nie były mu do tego potrzebne polecenia Gomułki ani Cyrankiewicza".
Stan wojenny to na ogół znane fakty. Lech Kowalski - cytując dokumenty - potwierdza, że Jaruzelski zabiegał o pomoc ZSRR, ale mimo próśb jej nie otrzymał. Gdy już uczynił to własnymi rękami, towarzysze radzieccy byli zachwyceni, a ich opinia była dla niego najważniejsza. Przedstawiciele KGB, nie wspominając o BP KPZR i samym Breżniewie, ocenili, że "wprowadzenie stanu wojennego w Polsce 13 grudnia 1981 roku zostało znakomicie zaplanowane i przeprowadzone. W Centrali (KGB) zapanowała powszechna ulga i nie szczędzono pochwał dla umiejętności Jaruzelskiego, dowództwa polskiej armii i SB". Czy można mieć jeszcze wątpliwości, w czyim interesie generał wypowiedział wojnę narodowi?
"MĄŻ STANU" W SĄDZIEJeszcze kilkanaście dni przed czerwcowymi wyborami na forum KOK Jaruzelski zachęcał do walki z opozycją: "Ukazywać społeczeństwu powiązania opozycji z Zachodem w takim kontekście, by jasno z tego wynikało, że godzą w polską rację stanu".
Teraz znów znane fakty - dzięki kontraktowi z lewicową częścią opozycji towarzysze z PZPR dostali się do parlamentu, a Jaruzelski został prezydentem. Władzy miał cały czas najwięcej - był I sekretarzem KC PZPR, przewodniczącym Rady Państwa, Komitetu Obrony Kraju i Naczelnym Wodzem na czas wojny.
Jednym z pomysłów Jaruzelskiego było utworzenie koalicji rządowej z własnych szeregów (PZPR, ZSL, SD). Opozycja miała być dekoracją. To się jednak nie udało, choć dzięki szefom MSW (Kiszczak) i MON (Siwicki) w rządzie Mazowieckiego (tym razem nie Wojciecha, ale Tadeusza) generał nadal trzymał najważniejsze sznurki w państwie.
Dziś Wojciech Jaruzelski nadal jest "mężem stanu". Jako stary, schorowany człowiek z trudem przychodzi do sądu, oskarżony o sprawstwo kierownicze masakry grudnia 1970 r. na Wybrzeżu. Nie przeszkadza mu to jednak żyć w chwale zbawcy narodu, pobierać wysoką emeryturę i mieszać z błotem każdego, kto ośmieli się powiedzieć o nim prawdę.
Tadeusz M. PłużańskiPublicystyka Tadeusza M. Płużańskiego na ASME.
UWAGA:
System komentatorski tylko dla zarejestrowanych użytkowników!
Chcesz
się zarejestrować? Tutaj
Zapomniane
hasło? Tutaj
Komentarze
pozostają własnością ich twórców - redakcja ASME nie bierze
za nie odpowiedzialności.
powrót
do strony głównej ASME
"...syny" mordują ojców: wersja o katastrofie smoleńskiej coraz mniej prawdziwa - Stanisław Michalkiewicz o wydarzeniach w kuluarach i w świetle rampy "polskiego regionu UE" - wtorek, 31, stycznia 2012 
