ASME: Suwerenność za Buzka

Publicystyka Antysocjalistycznego Mazowsza

Suwerenność za Buzka - Krzysztof Mazur Wysłane środa, 17, czerwca 2009 przez Krzysztof Pawlak

Jak tylko Państwowa Komisja Wyborcza pod kierownictwem Ferdynanda Rymarza, który ma chyba ambicje pełnić swój urząd dożywotnio, ogłosiła wyniki wyborów, natychmiast wszyscy żyjący z komentowania poczynań tzw. klasy politycznej zaczęli epatować naród perspektywami karier, jakie panowie Buzek i Lewandowski mogą zrobić w instytucjach unijnych. Nikt wprawdzie nie potrafi do dzisiaj objaśnić, na czym konkretnie miałyby polegać korzyści naszego państwa z tego tytułu, ale widocznie jest to tak oczywiste, że nie daje się wytłumaczyć, po prostu jest to kolejny przykład "oczywistej oczywistości".

O tym, że korzyści te muszą być wyjątkowej miary, świadczyć może dość niespodziewana współpraca pomiędzy premierem Tuskiem i prezydentem Kaczyńskim w dziele popierania tych "naszych" kandydatów, podobno nawet obaj dygnitarze podczas kolejnego spotkania w "cztery oczy" nie musieli pić zbyt dużo wińska, aby dojść do porozumienia. Po tym spotkaniu z kancelarii prezydenta do ciekawskich dziennikarskich uszu miały także dojść przecieki, jakoby w akcji lobbowania na rzecz tubylczych dygnitarzy prezydent miał mieć "asa w rękawie", a tym asem ma z kolei być obietnica podpisania traktatu europejskiego. Nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyż już od dłuższego czasu można zauważyć, że prezydent oczekuje na byle jaki pretekst, który usprawiedliwiłby taki podpis, a że w najbliższej przyszłości nie zapowiada się nic co taki pretekst mogłoby stanowić, dlatego też Kaczyński przehandluje naszą państwową suwerenność za jakieś stanowisko, które jeśli przyniesie jakieś wymierne korzyści - to jedynie Buzkowi i Lewandowskiemu.
Z tej domniemywanej transakcji może wynikać, że dla niektórych naszych "mężów stanu" państwo i naród waży tyle samo co europejska synekura dla Buzka, zwanego niekiedy przez tuzy salonowego dziennikarstwa "niezłym je..ką". Zapewne sztabowcy od propagandy działający w otoczeniu prezydenta już mocno pracują nad oświadczeniami, z których dowiemy się, jaki to kolejny sukces odnieśliśmy na arenie międzynarodowej, zresztą co prawda to prawda - w końcu prezydent mógł podpisać traktat bez żadnych targów, a tak przynajmniej na konto Buzka będzie regularnie wpływać konkretna sumka.
Kto wie, czy kandydatura Buzka nie jest też jakimś większym znakiem? W końcu pamiętamy, że jednym z wiekopomnych osiągnięć jego rządu - a rządził Buzek najdłużej z dotychczasowych premierów - była słynna reforma administracyjna, w wyniku której w miejsce 49 województw pojawiło się 16 i dodatkowo przybyło tysiące nowych stołków urzędniczych - w powiatach i województwach samorządowych. Dla nikogo kto potrafi samodzielnie myśleć, nie jest żadnym odkryciem, że Niemcy są głównym motorem i sponsorem UE i że ci sami Niemcy chętnie zobaczyliby pewne korekty na dotychczasowej mapie Europy. Takich korekt nie musi się dokonywać expressis verbis, można to robić małym krokami tak, jak instaluje się właśnie w Europie nowy totalitaryzm. Nieprzypadkowo przecież całymi latami operowano hasłem europejskich regionów, których granice tak się składało - często nie pokrywały się z granicami państwowymi. Wprawdzie ostatnimi czasy o idei euroregionów nieco ucichło, ale gdyby nagle taki pomysł odświeżyć, to kto najbardziej - ex professo - nadawałby się na przeprowadzenie europejskiej reformy administracyjnej, jak nie Jerzy Buzek? W rzeczywistości obecnie nie trzeba nawet uciekać się do takich pośrednich etapów budowania nowego europejskiego porządku, zresztą po co, skoro traktat konstytucyjny można kupić za jeden marny urzędniczy stołek? Z historii pamiętamy, że jak królowi Stasiowi, który ociągał się podpisywaniem aktu abdykacji, przypomniano długi do spłacenia, to natychmiast położył na dokumencie swoją sygnaturkę, czym formalnie przypieczętował finis Poloniae. Ludziom pewne byty mające pozór wielkości i trwałości, jak np. państwo i jego granice, wydają się mieć jakąś wewnętrzną stabilność, której nie może przewrócić bieżący kaprys czy nawet wola grupy ludzi. Sam byłem świadkiem rozmowy, podczas której jeden z jej uczestników wyraził szokującą - przynajmniej dla mnie - opinię, że nawet jak Niemcy zechcą upomnieć się o swoje alimenty, to nie nastąpi to już za jego życia. Nie dotyczy to zresztą jedynie problemu integralności państwowego terytorium, gdyż tak samo może dotyczyć problemu zamachu różnych instytucji na nasze podstawowe, osobiste wolności. Okazuje się jednak, że część społeczeństwa pojęcie narodu sprowadza jedynie do życia swojego pokolenia, wedle zasady, że po nas nawet i potop. Jest to postawa niesłychana nie tylko przez wzgląd na tzw. patriotyzm, ale nawet ze względu na podejście ludzi do przyszłości ich własnych dzieci. Widocznie owa zabójcza niefrasobliwość stanowi już normę, skoro całkiem poważnie spekuluje się, że pan prezydent mógłby przehandlować naród za jeden stołek dla Buzka.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME

Komentarz (0)