ASME: Między groteską a burleską

Publicystyka Antysocjalistycznego Mazowsza

Między groteską a burleską - Krzysztof Mazur Wysłane czwartek, 5, lipca 2007 przez Krzysztof Pawlak

Końcówkę pierwszego półrocza "Nasz Dziennik" postanowił uczcić bardzo mocnym akcentem, zapowiadając opublikowanie "w najbliższych dniach" materiałów mających niezbicie wykazać, że kierowane pod adresem abp. Wielgusa zarzuty o agenturalną przeszłość były wyssane z brudnego palucha wrogów Kościoła udających dla niepoznaki jego obrońców". Zapowiedź tych demaskujących publikacji została dokonana w aż czterech artykułach, napisanych przez jednego autora, którym był redaktor Sebastian Karczewski, podpisujący się nawet pod jedną filipiką inicjałami, aby jak można rozumieć nieco rozwodnić fakt, że mająca nastąpić demaskacja spisku jest faktycznie jego "one man show". Takoż kolejne dni pokazały, że owe demaskujące materiały to w rzeczywistości polemiki pisane przez red. Karczewskiego cytującego obficie nie tyle jakieś nieznane dokumenty źródłowe, ale wcześniejsze artykuły prasowe nt. abp. Wielgusa publikowane w innych gazetach. Pod szczególnym obstrzałem znaleźli się zwłaszcza publicyści "Gazety Polskiej" i "Rz". Cała akcja redakcji "Naszego Dziennika" - jak łatwo sprawdzić w archiwalnych numerach z ostatniego tygodnia - okazała się rozdętą do granic czytelniczej irytacji pyskówką, w której zaskakiwać może jedynie cierpliwość papieru znoszącego jałowe i nie wnoszące nic nowego do sprawy elukubracje red. Karczewskiego. Jedyną sensowną reakcją - dopóki za serią publikacji nie szły żadne czyny - wydawałoby się wzruszenie ramion, niestety p. Tomasz Sakiewicz, redaktor "GP", dodał wypocinom p. Karczewskiego poloru ważności, publikując list otwarty do... papieża Benedykta XVI. Można rozumieć, że dla każdego jego problem wydaje się najważniejszy na świecie, tak jak siedzącego na krześle dentystycznym zajmuje przede wszystkim dziura w jego zębie, a nie geopolityczne rozważania i Al-Qaida, ale jakieś minimum dystansu do rzeczywistości należałoby jednak zachowywać. Dla niektórych okazuje się to jednakże wysiłkiem ponad ich możliwości, stąd nieważne problemy kościoła w Chinach, mnożące się sekty w Południowej Ameryce, skandale w kościele północno-amerykańskim czy prześladowania chrześcijan w niektórych państwach muzułmańskich. Papież powinien za swój priorytet uznać przeczytanie pasjonujących wywodów redaktora Karczewskiego i po raz wtóry osobiście zainterweniować w sprawie abp. Wielgusa, tym razem w celu zbesztania jego zwolenników, skupionych wokół o. Rydzyka. Ponad 130 biskupów kościoła katolickiego w Polsce, kościelne komisje historyczne, jednoznaczne wypowiedzi części duchowieństwa czy wreszcie inne środki publicznej riposty, w rozumieniu redaktora "GP" - używając młodzieżowego slangu - są "za krótkie". Trudno zresztą powstrzymać się od spostrzeżenia, że poziom owego listu otwartego niespecjalnie swoim poziomem odbiega od poziomu tekstów p. Karczewskiego, a już donos, iż o. Rydzyk obraził panią prezydentową, żonę "najbardziej katolickiego spośród tych, których wybrali Polacy po 1989 r." - to już nawet nie przykład groteski, ale burleski ze striptizem. Przy Jaruzelskim i Kwaśniewskim, prezydent Kaczyński jest może i "najbardziej katolicki" tak jak Gierek był najbardziej liberalny przy Bierucie i Gomułce, ale warto red. Sakiewiczowi zwrócić uwagę, że to prezydent Wałęsa wpinał w klapę symbole maryjne, a Radia Maryja nie lubi go z pewnością bardziej od prezydenta Kaczyńskiego. Teraz po tym dwugłosie redaktorów "ND" i "GP" tylko czekać kiedy głos w rzeczonej kwestii zabierze niezastąpiony abp. Życiński, specjalizujący się w teologii zapomnienia, który akurat był chwilowo zajęty rozważaniami nad cierpieniem kolejnego ujawnionego agenta-duchownego, które to rozważania "GW" zatytułowała bardzo wymownym zawołaniem lubelskiego arcybiskupa: "Trzeba bronić ks. Koprowskiego" Skoro trzeba bronić - to czy nie lepiej od razu napisać jakiś list otwarty do papieża ze skargą na IPN, może i pielęgniarki podłączyłyby się ze swoimi skargami na premiera, a może i pan prezydent poskarżyłby się na Joaninę...?
Jak zwykle oryginalny pozostał jedynie prałat Jankowski, który nie tylko że rozwija swoje talenty biznesowe, ale także zamiast zawracać głowę watykańskim kurialistom - nawiązuje kontakty z Melem Gibsonem, przekonując słynnego aktora i reżysera, że najlepszym scenariuszem na film byłby właśnie życiorys prałata - a najlepszym wykonawcą głównej roli sam prałat Jankowski. Widać, że po premierze filmu "Strajk - bohaterka z Gdańska" opartym na życiorysie Anny Walentynowicz, także inni słynni gdańszczanie zatęsknili za karierą filmową. Czekamy więc na "Braveheart II" z prałatem Jankowskim w roli głównej będącej syntezą Williama Walace'a i Mateusza Birkuta.

Krzysztof Mazur

Publicystyka Krzysztofa Mazura na ASME