ASME: Gdy siatka się kończy - Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Antysocjalistycznego Mazowsza

Gdy siatka się kończy - Stanisław Michalkiewicz Wysłane poniedziałek, 8, stycznia 2007 przez Krzysztof Pawlak

Znane jest przysłowie, że klin najlepiej wybijać klinem. Szczególnie gustują w nim pijacy, którzy przy pomocy kolejnych klinów potrafią wprawiać się w stan permanentnej nirwany. Ale zasad wybijania klina klinem sprawdza się nie tylko w stanach wskazujących na spożycie, ale i w polityce. Oto nie tak dawno na porządku dziennym Sejmu stanęła sprawa zmiany konstytucji, poprzez dodanie do art. 38. trzech słów: "od chwili poczęcia". Inicjatywa podjęta przez LPR zmierzała do nadania normie konstytucyjnej treści następującej: "Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia od chwili poczęcia", co stanowiłoby realizację stawianego od dziesięcioleci postulatu Kościoła katolickiego w kwestii ochrony życia i walki z "cywilizacją śmierci". Ku powszechnemu zdumieniu, inicjatywę zmiany konstytucji skrytykowali również... niektórzy hierarchowie Kościoła katolickiego, że to niby zburzy ona kompromis. Krytycznie do pomysłu początkowo odniósł się nawet Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, JE abp Józef Michalik, ale też jako jeden z pierwszych się opamiętał i ostatecznie inicjatywę zdecydowanie poparł. No bo jakże w przeciwnym razie pomstować z pasją na "cywilizację śmierci" i zachęcać katolików świeckich do obrony życia poczętego?
Przypomina to trochę opisane przez Konrada Lorenza spotkanie dwóch psów rozdzielonych siatką. Psy biegły wzdłuż siatkowej przegrody, zacharkując się nawzajem z wściekłości. Wydawało się, że gdyby nie siatka, to pożarłyby się w mgnieniu oka. Kiedy tak biegły, siatka nagle się skończyła i psów nie rozdzielało już nic. W tym momencie opuściła je cała wściekłość. Umilkły i na sztywnych łapach rozeszły się spokojnie, każdy w swoją stronę. Konrad Lorenz bardzo lubił takie sceny, bo pasowały mu do tezy, że gatunek ludzki jest częścią przyrody i w znacznie większym stopniu podlega jej mechanizmom, niż z pychy skłonni jesteśmy przyznać. W tym duchu rozciągał na - zdawałoby się - ściśle kulturowe zachowania ludzkie występującą wśród zwierząt tzw. postawę imponującą oraz odwrotną "postawę pokory". Gdyby żył dzisiaj w Polsce, to ostatnio z całą pewnością by się w tych przekonaniach utwierdził.
Jak się okazuje, z chrześcijańską pryncypialnością, że to niby "tak - tak, nie - nie" - nie ma żartów. Z uwzględnieniem wszystkich proporcji, nie ma żartów również z demokracją. Wyciąganie z demokratycznej zasady logicznych konsekwencji szalenie demokratów irytuje. Tymczasem demokratyczna zasada jest równie nieubłagana, jak chrześcijańska pryncypialność. Jak wiadomo, polega ona prze przeświadczeniu, że im większa Liczba, tym słuszniejsza Racja. Jest to oczywista bzdura, ale demokratom to absolutnie nie przeszkadza, bo demokratyczną zasadą posługują się oni wyłącznie gwoli jej użyteczności, a nie trafności. Dlatego, kiedy ktoś chce doprowadzić demokratyczną zasadę do logicznej skrajności, wzbudza wśród demokratów wściekłość. Niczym podczas dysputy synagogi libertynów i aleksandryjczyków ze św. Szczepanem, ich serca wrą gniewem, ich zęby zgrzytają, uszy pozostają głuche na jakiekolwiek argumenty, zaś w umysłach budzi się żądza mordu.
Akurat Roman Giertych próbuje postawić pod ścianą tym razem demokratów i wystąpił z projektem referendum, czy wojsko polskie ma nadal uczestniczyć w okupacji Iraku, czy też ma zostać stamtąd wycofane. Ponieważ nie jestem ultrasem demokracji, to z czystym sumieniem pomysł ten potępiam nie dlatego, bym uważał polski udział w kontynuowaniu okupacji Iraku za sensowny. Nie ma on najmniejszego sensu nie tylko dlatego, że to poczucie sensu utracili już nawet Amerykanie, ale przede wszystkim dlatego, że z powodu nikczemności prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, który na podlizywaniu się Amerykanom chciał uzyskać nominację na genseka ONZ, polska dyplomacja utraciła nawet potencjalną zdolność wykreowania w Iraku jakiegoś polskiego interesu, np. w postaci militarnej konwersji zagranicznego długu. W ogóle pomysł, by politykę zagraniczną państwa kształtować metodą wiecowania z udziałem m.in. "suwerenów" od rana nieprzytomnych od denaturatu czy piwa, uważam za szaleńczy, chociaż muszę przyznać, że całkowicie zgodny z zasadą demokratyczną. Kto wie, czy jednak właśnie nie to mimowolne, jak sądzę, obnażenie absurdu demokratycznej zasady, wzbudza w środowiskach demokratów całkiem plebejską, godną raczej Samoobrony, wściekłość przeciwko wicepremierowi Giertychowi.
Bo tak naprawdę demokraci szczerze "suwerenami" pogardzają, a najlepszego dowodu tej pogardy dostarczają ustawy z konstytucją na czele. Oto art. 4. ust. 1. konstytucji stwierdza, że Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy "do Narodu", czyli "obywateli". Znaczy - "obywatele" są suwerenami, a więc sami powinni decydować o zakresie własnych uprawnień. Tymczasem ustawa z 14 marca 2003 roku o referendum ogólnokrajowym w art. 63 ust. 1 stwierdza expressis verbis, że referendum z inicjatywy obywateli nie może dotyczyć m.in. "wydatków i dochodów, w szczególności podatków oraz innych danin publicznych". A to ci dopiero siurpryza, a to obciach! To "suwerenny", jakże by inaczej, "Naród" może decydować o wszystkim, tylko nie o "podatkach"? Znaczy - o "podatkach" decyduje super-suweren? Niechże u diabła się ujawni, niechże wreszcie wystawi nosa spoza tego "Narodu"!

Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Stanisława Michalkiewicza na ASME i nagrania TV ASME