ASME: Powiedzmy sobie szczerze... - Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Antysocjalistycznego Mazowsza

Powiedzmy sobie szczerze... - Stanisław Michalkiewicz Wysłane poniedziałek, 10, października 2005 przez Krzysztof Pawlak

"Dawniej ludzie mniej mieli kultury lecz byli szczersi" - twierdził Tadeusz Boy-Żeleński. Czy mieli mniej kultury, to zwłaszcza w zestawieniu z dzisiejszymi czasami - rzecz wątpliwa i to mocno, natomiast jeśli chodzi o szczerość - na pewno tak. Jeszcze na początku XX wieku ludzie mówili, a nawet pisali to, co naprawdę myśleli. Dopiero rządy "filozofów", czyli marksistowskich i narodowo-socjalistycznych doktrynerów sprawiły, że ludzie zaczęli dostrajać to, co mówią, zwłaszcza piszą (bo verba volant, scripta manent) do oczekiwań władzy politycznej. Tresura ta trwała dostatecznie długo, by to dostrajanie stało się najpierw przyzwyczajeniem, a potem - druga naturą do tego stopnia, że większość ludzi nie tylko mówi, ale nawet myśli zgodnie z aktualnymi oczekiwaniami władzy. Jeśli ktoś sądzi, że przesadzam, to niech przypomni sobie, jak sowiecki gensek Gorbaczow z dnia na dzień zarządził "myślenie po nowemu". Jeszcze poprzedniego dnia miliony sowieckich obywateli, naukowcy i redaktorzy mediów - wszyscy myśleli "po staremu", a od rana - już "po nowemu". Takie "nowe myślenie" nie wymaga specjalnego wysiłku intelektualnego, co najwyżej umiejętności czytania, a przynajmniej słuchania. Na tym właśnie ufundowana jest opiniotwórcza rola żydowskiej gazety dla Polaków, czyli "Gazety Wyborczej" i red. Adama Michnika. Pełni on obowiązki Stalina w tym sensie, że oznajmia swoim półinteligentom, jakie poglądy się dzisiaj nosi. Gdyby tak, nie daj Boże, popsuł mu się telefon, to półgłówki wypełniające warszawskie salony nie wiedziałyby, co myślą.
W obliczu udręki ze strony hunwejbinów politycznej poprawności, ileż przyjemności może dostarczyć rozmowa ze starymi ludźmi, którzy z racji wieku nie odczuwają już lęku przed opinią świata albo lektura pamiętników! Oto leży przede mną pamiętnik Kazimierza Chłędowskiego, który wspomina różne osobistości wiedeńskie, z jakimi zetknął się pod koniec XIX wieku. Jedną z nich był ks. Lichtenstein: "Książę, bardzo ambitny, znakomity mówca, umiał porywać słuchaczy i w każdym razie wdzięczniejszych miał słuchaczów w »Zum goldenen Luchsen«, aniżeli w liberalno-żydowskiej Radzie Państwa. Żydzi wymyślili nawet, że księciu jakiś przyboczny jezuita pisze mowy, że on się ich uczy na pamięć, wymieniali nawet tego jezuity nazwisko. Oczywiście był to fałsz wierutny, gdyż książę nieraz wybornie mówił w chwilach, kiedy nie mógł być przygotowanym, ale wiadomo, że Żydzi rozszerzają najbezwzględniejsze kłamstwa, jeżeli chodzi o potępienie swoich nieprzyjaciół". Dzisiaj, kiedy o ówczesnej wolności słowa nawet nie możemy sobie pomarzyć, żaden pamiętnikarz nie odważyłby się w ten sposób napisać w obawie, że nie zazna spokoju ani na tym, ani na tamtym świecie, bo gdyby tak wierzyć we wszystko, co daje do zrozumienia, dajmy na to, JE abp. Życiński, to trzeba by dojść do wniosku, że Wielki Wschód przejął władzę również nad tamtym światem. Na szczęście tak nie jest i nie będzie, bo wprawdzie o tamtym świecie wiemy bardzo niewiele, ale przecież jedno wiemy na pewno; nigdy nie było tam, nie ma i nie będzie żadnych reform. Dzięki temu, tak naprawdę wcale nie musimy ani myśleć "po nowemu", ani poddawać się terrorowi politycznej poprawności, którą próbuje faszerować nas pan red. Michnik. Nawiasem mówiąc, jest to zmodernizowana odmiana stalinowskiej politgramoty, którą przed półwieczem faszerowała tubylców pani Helena Michnik. Jak widać, trochę się przez ten czas zmieniło, ale przecież nie tak znowu wiele.
Trafność spostrzeżenia Chłędowskiego o Żydach rozszerzających najbezwzględniejsze kłamstwa, jeżeli chodzi o potępienie swoich nieprzyjaciół, mogliśmy sprawdzić, oglądając program poświęcony ojcu Tadeuszowi Rydzykowi, dyrektorowi Radia Maryja, przygotowany przez dziennikarzy wynajętych w charakterze szabesgojów przez TVN. Był on sporządzony w stylu z najlepszych lat "Trybuny Ludu" i "Żołnierza Wolności", co jest wskazówką, że skłonności do kurewstwa mogą być albo dziedziczne, albo zakaźne. Pikanterii całej sprawie dodaje okoliczność, że wspomniany program był swego rodzaju karą, wymierzoną ojcu Rydzykowi przez żydokomunę za poparcie udzielone PiS-owi przed wyborami parlamentarnymi. Wynika stąd, że żydokomuna najwyraźniej wiąże swoje nadzieje ze zwycięstwem pana Donalda Tuska w wyborach prezydenckich. Niemcy i żydokomuna. Ale sojuszników się dorobił!
Ale wsparcie PiS-u nie tłumaczyłoby całej furii ataku żydokomuny na Radio Maryja, który zresztą był przygotowany już wcześniej. Żeby zrozumieć dokładniej te przyczyny, sięgnijmy jeszcze raz do pamiętników Chłędowskiego: "Trzecią, może najważniejszą, chociaż mniej na widowni stojącą postacią w tym antysemickim ruchu był mechanik Schneider, człowiek, którego się Żydzi najbardziej obawiali. (...) Podpatrzył on zapewne, jak Żydzi wojują swoim stowarzyszeniem Alliance Israelite, rozgałęzionym po całym świecie i starał się im także przeciwstawić silną, popularną organizację chrześcijan. Kobiety i księża to główne sprężyny Schneiderowskiego systemu agitacji; kościół, ambona, spowiedź i domowe ognisko. Dlatego Schneider wymyślił owe zebrania chrześcijańskich kobiet, które często w Wiedniu urządzane, stały się nadzwyczaj popularnymi ogniskami antysemickiej walki. Gdy mówić o Schneiderze z Rapaportem, to pan Arnold dostaje nerwowego drgania, podczas gdy o Luegerze i Lichtensteinie stosunkowo spokojnie rozmawia". Czy to aby nie z Ewangelii wiemy, że już wiele razy Pan Bóg zakrył różne rzeczy przed "mądrymi i roztropnymi", a objawił je "maluczkim", którymi "mądrzy i roztropni", zazwyczaj pogardzają?

Stanisław Michalkiewicz

Publicystyka Stanisława Michalkiewicza na ASME i nagrania TV ASME

Komentarz (0)