| Doskonała próżnia - artykuł Stanisława Michalkiewicza Wysłane wtorek, 23, listopada 2004 przez Krzysztof Pawlak |
Przesłuchania świadków przed sejmową Komisją Śledczą pozwalają zrozumieć, jak trudno jest czasami ustalić podstawowe fakty. Część świadków udaje, że nic nie pamięta, inni usiłują wciągnąć komisję na fałszywe tropy, jeszcze inni podrasowują prawdę dodając do niej tzw. dramatyzmu. Ale co tu się dziwić świadkom, których, jak mawiał Rejent Milczek, "nie brak na tym świecie", kiedy nie jest pewne nawet to, czy świat istnieje. Niektórzy publicyści, zwani "filozofami" twierdzą, że świat istnieje obiektywnie, a znowu inni - że wcale nie, że cały świat umiejscowiony jest między naszymi uszami, a to, co wydaje nam się obiektywnym istnieniem, tak naprawdę jest reakcją komórek mózgu na elektryczne bodźce. Coś w tym jest, bo wystarczy, że człowiek zażyje halucynogenny narkotyk i "widzi", dajmy na to, żywego centaura. Zresztą po co narkotyki, kiedy wystarczy zwykły Stalin, a ludzie nie tylko zaczynają widzieć zalety, dajmy na to, centralizmu demokratycznego, ale nawet się z tego doktoryzują i habilitują. Ci, co nie garnęli się do nauki, widzieli, jak amerykańskie samoloty zrzucały stonkę na pola spółdzielni produkcyjnych. Tymczasem teraz gdyby ktoś naprawdę coś takiego zobaczył, to na pewno by się tym nie chwalił. Nawet prezydent Kwaśniewski piętnuje dziś Stalina, że przyglądał się, jak Niemcy dorzynają powstańców w Warszawie, ale ani on, ani większość z nas wzdraga się przed porównaniem tamtego Powstania do sytuacji w irackiej Faludży, na oczach całego miłującego pokój świata bombardowanej z samolotów, ostrzeliwanej z armat i karabinów maszynowych, właściwie nikt już nie wie, z jakiego naprawdę powodu, bo przecież wszystkie dotychczasowe uzasadnienia okazały się fałszywe. Najprędzej w obronie demokracji, bo wprawdzie na takiej Białorusi czy Ukrainie demokracja jest łamana, ale dzięki Bogu w Afganistanie wszystko jest w jak najlepszym porządku, a już najbliższe wybory w Iraku będą wzorowe, jak u nas w stanie wojennym. Przyczyną selektywnego postrzegania jest tzw. wielka polityka, czyli mieszanina lizusostwa i maniakalnych urojeń (czyż to nie sam Pan Bóg Wszechmogący obiecał Abrahamowi, że jego "potomstwo" otrzyma w posiadanie obszar "od wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat"?) z nadzieją na łupy i korzyści pomniejsze. W imię wielkiej polityki prezydent w premierem Millerem zdecydowali o udziale Polski w wojnie przeciwko państwu, z którym mieliśmy normalne stosunki i które nie zrobiło nam nic złego, a w dodatku nie uzyskali za tę nikczemność żadnej zapłaty dla państwa, a nawet chyba jej nie zażądali. Również Episkopat wykazuje wiele zrozumienia dla wielkiej polityki, chociaż z drugiej strony abp Gocłowski czyni ks. Jankowskiemu wyrzuty, że z ambony uczynił sobie polityczną trybunę. Widać wyraźnie, że człowiek jest psychofizyczną jednością; jak on politykuje, to i jego sumienie też. Ale nie chodzi mi tu o moralizanctwo, tylko o wykazanie, że do specyficznego widzenia nie trzeba wcale narkotyków. Propaganda i chęć zysku wystarczy. Czyżby zatem rację mieli solipsyści, utrzymujący, że tak naprawdę świat wcale nie istnieje, a amerykańska potęga, żydowska pycha, polska naiwność i arabska wściekłość - to tylko fantomy? Chociaż wiele za tym przemawia, to jednak z drugiej strony mosty się nie walą, samoloty nie spadają, długi trzeba spłacać, a gestapo za pośrednictwem sejmowej Komisji Śledczej daje Polsce na przeczyszczenie. Naprawdę trudno jest powiedzieć coś pewnego.
