ASME: "GAZETA POLSKA" WYŚMIEWA BIAŁORUSINÓW - artykuł Antoniego Zambrowskiego

Publicystyka Antysocjalistycznego Mazowsza

"GAZETA POLSKA" WYŚMIEWA BIAŁORUSINÓW - artykuł Antoniego Zambrowskiego Wysłane wtorek, 26, października 2004 przez Krzysztof Pawlak

Przed wielu laty pewien młody zapewne dziennikarz zamieścił na łamach "Gazety Polskiej" wywiad ze znaną i popularną w Polsce Żydówką z Drohobycza Dorą Kacnelson, z którego wskutek ignorancji owego dziennikarza wynikało, że w II Rzeczypospolitej były getta dla ludności żydowskiej. Pani Dora miała na myśli getta ławkowe dla żydowskich studentów w polskich uczelniach wyższych, wymuszane przez opozycyjnych wobec władz polskich radykalnych narodowców. Chętnie wracała ona do wspomnienia, jak ją - wówczas podlotka - oprowadzał po Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie studiujący tam kuzyn i dostrzegła ona tam stojących demonstracyjnie podczas wykładu (by nie korzystać z ławek przeznaczonych dla Żydów) studentów żydowskich, solidaryzujących się z nimi Polaków, a w ich gronie kilka zakonnic katolickich w habitach. O co chodziło we wspomnieniach pani Dorze - wiem, gdyż to wszystko opowiadała mi ona sama podczas wcześniejszego pobytu w Polsce i owe wspomnienie zamieściłem w wywiadzie z nią zamieszczonym właśnie na łamach "Gazety Polskiej". Coś na kształt owego pomieszania z poplątaniem dostrzegłem w ostatnim, skądinąd bardzo interesującym numerze "GP" z dnia 20 października br. w artykule pani Krystyny Grzybowskiej po tytułem "Na Wschodzie bez zmian" zamieszczonym w dziale zatytułowanym "Dookoła Europy". Pisze ona na wstępie: "Wzruszyłam się do łez, kiedy dowiedziałam się od pewnego polityka Unii Wolności, że Białoruś wydała wielkich ludzi, takich jak Mickiewicz i Kościuszko. Biedny Mickiewicz, którego ciągną w swoją stronę Polacy, Litwini i Białorusini. Ja się mogę zgodzić na Litwina, ale nie na Białorusina. Za dużo tego dobrego. Moja rodzina mieszkała w tej samej okolicy co wieszcz i jest przekonana, że mieszkała na Litwie. To, że powojenny porządek graniczny uległ zmianom, nie powinno przyczyniać się do zamętu w głowach, zwłaszcza w głowach młodego pokolenia". Ponieważ pani Krystyna Grzybowska wyznaje dalej, iż ma dorosłą córkę-dziennikarkę, możemy ją zaliczyć do starszego już pokolenia, ale mimo to wspomniany przez nią samą zamęt w głowie ma niewąski. Przede wszystkim nie zdaje sobie sprawy, że Wielkie Księstwo Litewskie sięgało aż do Smoleńszczyzny i w ten sposób obejmowało ziemie białoruskie. Język białoruski był tam językiem urzędowym aż do kontrreformacji, kiedy elity litewskie, czyli białoruskie (podobnie jak i ukraińskie) uległy polonizacji. Natomiast to co pani Grzybowska przypisuje dziś Litwinom, dawniej nazywało się Żmudzią. Tak też ujmował to nasz polski wieszcz Adam Mickiewicz, który wprawdzie rozpoczynał "Pana Tadeusza" słowami "Litwo, ojczyzno moja", ale w tym samym "Panu Tadeuszu" pisał, komentując upadek Powstania Listopadowego: "O Matko Polsko! Ty tak świeżo w grobie złożona - nie ma sił mówić o tobie!" Wysłany natomiast za młodu do Kowna, pisał o żmudzkich łbach. Podobnie marszałek Józef Piłsudski mawiał o sobie: "Ja, chytra Litwina", ale w 1918 roku przemawiał po białorusku (litewskiego nie znał) do społeczeństwa miasta Mińsk. Państwowość białoruska istnieje od 1918 roku, najpierw w postaci Białoruskiej Republiki Ludowej, a następnie po zwycięstwie bolszewików jako Białoruska Republika Rad. Co się tyczy Nowogródka, skąd pochodzi rodzina pani Grzybowskiej, to tow. Stanisław Radkiewicz, pseudonim "Pietia", jako sekretarz KC Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Białorusi jeszcze przed II wojna światową domagał się przyłączenia polskich Kresów Wschodnich do sowieckiej białoruskiej macierzy, co też uczynił tow. Stalin 17 września 1939 roku na mocy porozumienia Ribbentrop - Mołotow. Mówienie zatem o powojennym porządku granicznym jest dowodem zwyczajnej ignorancji pani Grzybowskiej. Jak wiadomo, Spinoza zauważył przed wiekami, że ignorancja argumentem nie jest.
O współczesnej Białorusi pani Grzybowska pisze takie same rewelacje, co i o jej historii. "Białorusini, nawet gdyby referendum odbyło się według wszelkich zasad demokracji, zagłosowaliby na Łukaszenkę, bo taka jest ich mentalność". I to pisze dziennikarka z kraju, w którym ludność przez długie dziesięciolecia, również jak Białorusini, powszechnie uczestniczyła w wyborach do władz PRL i głosowała jak jeden mąż (dokładniej - 95,5%) na Front Jedności Narodu (tyle, że moi koledzy pracujący za tow. Gierka w jednej z komisji wyborczych opowiadali mi, że prawdziwą frekwencję oraz wyniki wyborcze znacznie niższe od normy podawano przez telefon do wyższej instancji, do dokumentów natomiast wpisywano urzędową lipę podyktowaną odgórnie). Po co miałby Łukaszenka utrzymywać aparat represyjny i fałszować wyniki wyborów, jeśli i tak naród go popiera? Te same banialuki wypisuje pani Grzybowska o Rosji, w rzeczywistości wbrew swej woli odcinanej przez KGB-owców na Kremlu od wolności słowa i wolnych wyborów. Znacznie mądrzej natomiast wypowiada się pani Krystyna Grzybowska o sprawach, na których się zna, a mianowicie o Andrzeju Lepperze oraz o kanclerzu Gerhardzie Schröderze. Dlatego radzę jej, by dla unikania kompromitacji wpierw przedyskutowała swe poglądy na Białoruś z jakimś polskim znawcą przedmiotu, jak Bohdan Skaradziński lub mieszkający na Podlasiu pisarz białoruski Sokrat Janowicz. Niegdyś w "Gazecie Polskiej" był zatrudniony znany tłumacz poezji białoruskiej Czesław Seniuch. On również jak pani Krystyna Grzybowska pochodzi z Kresów, ale w odróżnieniu od niej wyniósł stamtąd rzetelną wiedzę o kraju swego urodzenia. Może ktoś z dziennikarzy zna jeszcze jego telefon?

Antoni Zambrowski

Komentarz (0)