ASME: NASZYM OBOWIĄZKIEM JEST PAMIĘĆ - artykuł Antoniego Zambrowskiego

Publicystyka Antysocjalistycznego Mazowsza

NASZYM OBOWIĄZKIEM JEST PAMIĘĆ - artykuł Antoniego Zambrowskiego Wysłane poniedziałek, 1, września 2003 przez Krzysztof Pawlak

Wielkie dzięki należą się redakcji „Naszej Polski” za przypomnienie w numerze 23. z 10 czerwca br. 21. rocznicy tragicznej śmierci śp. Emila Barchańskiego - warszawskiego licealisty zamordowanego przez SB w stanie wojennym za jego udział w działalności podziemnej "S" Staje się on obok śp. Grzesia Przemyka symbolem polskiej młodzieży mordowanej przez siepaczy z Kiszczakowego SB i ZOMO. O Emilu Barchańskim opowiadał mi wiele jego szef z konspiracji w stanie wojennym (zmarły po ciężkiej chorobie w ubiegłym roku) śp. Zygmunt Krzemiński ps. Kmicic. W pierwszych miesiącach stanu wojennego założył on organizację podziemną, do której wciągnął m.in. swą żonę Mariannę oraz swoje dzieci w wieku licealnym. Emil Barchański był kolegą szkolnym ucznia LO im. Mikołaja Reya Gerarda Krzemińskiego i dzięki tej znajomości nawiązał kontakt z "Kmicicem". Po jakimś czasie Emil przeszedł do innej struktury podziemnej zajmującej się bardziej spektakularnymi akcjami, niestety dość wcześnie Emil przekonał się, iż na jej czele stoi prowokator z SB. Spóźnił się on na akcję na placu Bankowym i ku swemu zdumieniu ujrzał przywódcę grupy konspiracyjnej w komitywie z ZOMO-wcami. Pochwycony przez nich, trafił natychmiast do Pałacu Mostowskich, gdzie podczas śledztwa był poddawany torturom. O tym wszystkim opowiedział osobiście "Kmicicowi" po zwolnieniu z aresztu SB. Emil został zamordowany przez SB prawdopodobnie po to, by nie zdekonspirował owego ubeckiego prowokatora, przez którego trafił do aresztu. Kiszczakowi siepacze zamordowali go, topiąc w Wiśle, aby upozorować nieszczęśliwy wypadek. Przyjaciele wiedzieli atoli, iż jest to niemożliwe, gdyż Emil był tak chory, że podczas kąpieli w wannie nad jego bezpieczeństwem czuwała matka. Nie mógł więc zażywać samotnie kąpieli w Wiśle. Był to przypadek podobny do mordu SB na śp. Staszku Pietraszce - studencie UJ z Krakowa, utopionym w Zalewie Solińskim w lecie 1977 roku po tragicznej śmieci jego kolegi z akademika, śp. Staszka Pyjasa. Stanisław Pietraszka zginął, ponieważ widział Staszka Pyjasa w towarzystwie jakiegoś ubola w dniu jego śmierci i mógł tego ubola rozpoznać. Mordercy z SB założyli mu dla uprawdopodobnienia utonięcia czepek kąpielowy, nie wiedząc, iż miał on uczulenie na wodę i unikał kąpieli. Podobnie było z Emilem Barchańskim. W MSW za czasów gen. Kiszczaka (a może w warszawskiej SB) musiał istnieć zespół do "mokrej roboty", o czym świadczą dalsze losy rodziny Krzemińskich. "Kmicic" trafił w pole widzenia SB już po śmierci Emila Barchańskiego, gdyż po moim zwolnieniu z więzienia w Białołęce pomagał mi nagrywać na swój magnetofon wspomnienia Ani Walentynowiczowej i wraz z nią wystąpił na obchodach rocznicowych na Cmentarzu Powązkowskim. Przed pogrzebem księdza Jerzego Popieluszki murował on wraz z kolegami grób księdza Jerzego, a następnie był w ochronie księdza Stanisława Małkowskiego, zagrożonego za działalność w podziemiu takim samym losem. Na wiosnę 1985 roku tuż przed aresztowaniem "Kmicica" SB porwała z pociągu do Zakopanego jego żonę Mariannę jadącą w odwiedziny do córki Ewy i po upływie 48 godzin podłożyła skatowaną do nieprzytomności na torach koło Kielc. Na szczęście maszynista dojrzał w nocy jakiś kształt na torach i zatrzymał pociąg. Chociaż dla oficera dochodzeniowego z kieleckiej MO kobieta znaleziona na torach pozostawała osobą anonimową, milicjant z warszawskiej komendy przy ul. Wilczej zwrócił się do państwa Krzemińskich z prośbą o rozpoznanie ofiary. Rosyjskie przysłowie mówi, że "dobrze wie kot, komu mięso zeżar". Po powrocie z Kielc do Warszawy Zygmunt Krzemiński został aresztowany przez SB, miał sprawę sądową o działalność w podziemnej "Solidarności" (bronił go mec. Jan Olszewski) i wyszedł z więzienia dopiero po amnestii. Prokurator prowadzący wówczas śledztwo w sprawie Marianny Krzemińskiej sprawę umorzył, gdyż pod dyktando SB uznał, iż wypadła ona z pociągu. Nie zadał on trudu wyjaśnienia, gdzie przebywała przez 48 godzin od chwili "wypadnięcia" z pociągu do chwili znalezienia jej na torach i skąd na jej ciele były ślady ciężkiego bicia oraz przypalania papierosów na skórze. Mam nadzieję, że wyjaśni to teraz pion śledczy IPN, podobnie jak okoliczności śmierci Emila Barchańskiego.
Na zakończenie chciałem powiedzieć, że "Kmicic" współpracował też z księdzem Sylwestrem Zychem, również zamordowanym przez ubecką grupę do mokrej roboty 10 lub 11 lipca 1989 roku.
W związku ze zbliżającą się kolejną rocznicą tego mordu zaapelowałem do księdza Stanisława Małkowskiego - kolegi śp. księdza Zycha o odprawienie mszy świętej za spokój jego duszy w rocznicę męczeńskiej śmierci przy pomniku ofiar komunizmu w pobliżu kościoła św. Katarzyny na Służewcu. Proboszcz parafii ksiądz prałat Józef Maj - zasłużony kapelan "Solidarności" wziął udział w koncelebrze. Przy sposobności pomodliliśmy się o spokój duszy śp. Emila Barchańskiego oraz śp. Grzegorza Przemyka - młodocianych ofiar terroru SB. Nie udało nam się wykryć i wymierzyć sprawiedliwości ich mordercom - módlmy się przynajmniej o spokój ich dusz. Naszym elementarnym obowiązkiem jest pamięć.

Antoni Zambrowski

Komentarz (0)